คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 875 ทำเป็นหูหนวก เป็นใบ้ / ตอนที่ 876 ไม่ห่างกายแม้แต่ครึ่งก้าว
ตอนที่ 875 ทำเป็นหูหนวก เป็นใบ้
เมื่อทุกคนออกจากห้องทรงอักษรแล้ว ฮ่องเต้ก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนบัลลังก์มังกร ก่อนที่จู่ๆ จะถามกู่หลี่ทำกำลังเติมน้ำชาให้พระองค์ “เจ้าคิดว่าข้าควรทำเช่นไร”
กู่หลี่รับใช้ฮ่องเต้มานานหลายปี จึงรู้จักนิสัยของเขาดียิ่ง จิ้นอ๋องเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ลงแรงกายแรงใจเลี้ยงดูให้รับช่วงต่อตำแหน่ง อีกทั้งไม่เคยทำให้พระองค์ผิดหวังเลยแม้สักครั้ง เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ มีความสามารถเต็มเปี่ยม รวมถึงได้รับชัยชนะในสงครามมานับไม่ถ้วน ขุนนางทั้งหลายล้วนเคารพเลื่อมใส ชาวบ้านยิ่งศรัทธาในตัวเขา จิ้นอ๋องย่อมเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้อย่างแน่นอน ไม่มีใครอื่น
ส่วนเซียวอ๋องเป็นผู้ที่ฮ่องเต้เห็นมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ต่างจากจิ้นอ๋องออกจากวังหลวงไปขณะที่ยังเด็ก เขาเป็นโอรสที่ได้รับความรักและความโปรดปราณจากฮ่องเต้มากที่สุด ฮ่องเต้รักเซียวอ๋อง โอรสคนนี้จากใจจริง
ดังนั้นหลังจากที่จิ้นอ๋องหายตัวไปอย่างกะทันหัน ฮ่องเต้ก็รู้ดีว่าเรื่องนั้นต้องเกี่ยวข้องกับเซียวอ๋องแน่ๆ แม้จะมีโทสะต่อเรื่องนี้เพียงใด แต่เขาก็ยังคงกดกลั้นมันเอาไว้
เรื่องทูตจากแคว้นจิน ชัดเจนว่าเป็นเซียวอ๋องวางแผนใส่ร้ายจิ้นอ๋อง แต่ฝ่าบาทกลับแกล้งทำเป็นหูหนวก เป็นใบ้ ทำให้จิ้นอ๋องไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก...
กู่หลี่เอยว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เข้าใจเรื่องใหญ่ในแว่นแคว้นนัก กระหม่อมเพียงรู้ว่าหากจิ้นอ๋องและท่านตงฟางไม่เห็นฝ่าบาทมีทีท่าอะไร ก็เกรงว่าจะสงผลกระทบถึงฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้หลับตา ไม่ยอมพูดจา
กู่หลี่คิดดูแล้ว จึงกล่าวขึ้นอีก “ฝ่าบาท แม้เซียวอ๋องจะมีความผิดในเรื่องนี้ แต่กลับไม่ใช่ตัวการสำคัญ ตอนนี้ยังไม่ต้องสนใจเขาก็ได้ แต่หากไม่รับสั่งลงโทษฮองเฮา กระหม่อมเกรงว่าจะเข้าหน้าท่านตงฟางและจิ้นอ๋องไม่ติดพ่ะย่ะค่ะ”
ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็ลืมตาขึ้น เอ่ยด้วยโทสะว่า “เข้าหน้าไม่ติด? ข้าเป็นถึงฮ่องเต้ ข้าจะทำหรือไม่ทำอะไร ต้องห่วงว่าจะเข้าหน้าพวกเขาไม่ติดด้วยหรือ”
กู่หลี่เงียบงัน ก่อนจะยกกาน้ำชาออกไป
เขารู้ว่าแม้ฮ่องเต้จะปากแข็ง แต่สุดท้ายพระองค์ก็จะทำสิ่งที่ควรทำ
ขอเพียงไม่แตะต้องโอรสของพระองค์ ทุกอย่างก็พูดง่าย
…
เป็นไปตามคาด ไม่นานนักฮ่องเต้ก็มีราชโอการ สั่งริบตราประทับหงส์ของฮองเฮา ถอนอำนาจปกครองทั้งหกตำหนัก ปิดตายตำหนักชิ่งอัน ห้ามนางออกมาหากไม่ได้รับอนุญาต
ราชโองการนี้ไปถึงหูของตงฟางมู่อย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงยากจะขจัดโทสะในจิตใจออกไปได้ คนพวกนั้นทำร้ายหลานสาวของเขาหลายครั้งแล้ว เห็นเขาตงฟางมู่เป็นคนไร้ประโยชน์แล้วหรืออย่างไร
…
เช้าวันต่อมา ณ ตำหนักจินเตี้ยน ขุนนางใหญ่หลายสิบคนมาเข้าเฝ้า แต่ละคนพูดถึงเรื่องของเซียวอ๋องผ่านมุมมองการปกครองกันไม่ขาดปาก
ฮ่องเต้รู้สึกเสียหน้า พระองค์ใช้สายตาเย็นชากวาดมองขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ ในใจมีแต่โทสะอัดแน่น
คนเหล่านี้คิดจะกบฏหรือไร
พระองค์ลงโทษฮองเฮาไปแล้ว เท่านี้ยังไม่พออีกหรือไร หรือพระองค์ต้องจัดการเฟิงเอ๋อร์อีกคนด้วย
จิ้นอ๋องบอกว่าป่วย จึงขอไม่เข้าเฝ้าในวันนี้ ส่วนตงฟางมู่ปฏิเสธที่จะเข้าวัง พวกเขาหมายความว่าอย่างไร คิดจะกดดันพระองค์รึ
…
เดิมทีไป๋จื่อต้องเข้าวังในวันนี้ ทว่าตงฟางมู่ขวางนางเอาไว้ “ไม่อนุญาต”
ไป๋จื่อไม่เข้าใจ “เพราะเหตุใด”
“วังเป็นสถานที่เช่นไร เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ยังจะอยากไปทำอะไรอีก” ตงฟางมู่โมโหจนยากจะสงบสติอารมณ์ได้
“มีท่านและหูเฟิงอยู่ ข้าต้องกลัวอะไรด้วยเล่า อีกอย่าง ฮองเฮาก็ถูงขังอยู่ในตำหนักแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ไป๋จื่อยิ้มกล่าว ฮองเฮาถูกขัง ส่วนข้าอยู่ไกลถึงสำนักหมอหลวง พระสนมซูเฟยก็ช่วยข้าได้ ข้าคิดไม่ออกเลยว่ายังมีอะไรต้องกังวล”
ตงฟางมู่ส่ายหน้า “เจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ขอเพียงนางอยากลงมือ นางจะลงมือไม่ได้เลยหรือไร ยิ่งไปกว่านั้น ไทเฮาก็ยืนอยู่ฝั่งเดียวกันกับฮองเฮา เจ้าลืมไปแล้วหรือ หากเจ้าไปแล้วก็ไม่รู้ว่ามีความวุ่นวายอะไรรอเจ้าอยู่ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นบุรุษที่มีสกุลต่างจากพวกเขา หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้าในวังหลัง ข้าจะไปถึงทันทีได้อย่างไร”
……….
ตอนที่ 876 ไม่ห่างกายแม้แต่ครึ่งก้าว
ไป๋จื่อเอ่ยว่า “ท่านตา ข้าไปทำการรักษาให้องค์หญิง หากข้าไม่ไป แล้วใครจะรักษาให้นางได้เล่าเจ้าคะ หรือว่าต้องรอดูสตรีเยาว์วัยผู้งดงามกลายเป็นคนพิการไป”
ตงฟางมู่แค่นหัวเราะ “ฮ่องเต้ต้องการปกป้องฉู่เฟิงไม่ใช่หรือ เช่นนั้นก็ให้โอรสคนโปรดของเขาไปรักษาสิ เจ้าลำบากเพราะโอรสของเขาคนนี้มามากมาย ไยต้องให้เจ้าไปรักษาให้องค์หญิงด้วยเล่า”
“ข้าสมัครใจรักษาองค์หญิงเอง ท่านตา ท่านให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ หากไม่ไป ข้าคงสงบจิตใจไม่ได้”
บัดนี้มีข้ารับใช้เข้ามารายงาน บอกว่าจิ้นอ๋องมาแล้ว
ทั้งสองคนออกจากประตูโถง เห็นฉู่เยี่ยนก้าวอาดๆ มาทางพวกเขา
ฉู่เยี่ยนเอ่ย “ข้าจะเข้าวังเป็นเพื่อนนาง ไม่ห่างกายแม้แต่ครึ่งก้าว”
ตงฟางมู่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่เครียดเกร็งถึงจะคลายลงไปมาก “ได้ เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ข้าจะมอบจื่อยาโถวให้เจ้าดูแลชั่วคราว หากนางได้รับความไม่เป็นธรรมแม้สักนิดเดียวในวัง ข้าจะพานางกลับเขาฉีอวิ๋นทันที”
ฉู่เยี่ยนรู้ว่าแต่ไหนแต่ไรอาจารย์ไม่เคยพูดโกหก จึงรีบพูดว่า “อาจารย์ หากท่านพานางไป เช่นนั้นก็ต้องพาข้าไปด้วยขอรับ”
เมื่อพูดจบ สองศิษย์อาจารย์ต่างก็ขบขัน ความโมโหจางหายไปมากกว่าครึ่ง
“พวกท่านพูดจบหรือยัง ตอนนี้ข้าเข้าวังได้แล้วใช่หรือไม่” เฮ้อ…บุรุษสองคนนี้ใส่ใจนางยิ่งนัก นางไม่รู้เลยว่าตนเองควรจะรู้สึกปวดใจหรือเป็นสุขดี…
…
จวนเซียวอ๋อง
ตอนที่เซียวอ๋องฟื้นคืนสติกลับมา เขารู้สึกเพียงว่าร่างกายเมื่อยขบอย่างมาก จึงนอนมองเพดานห้องนอนอยู่นาน ก่อนจะนึกเรื่องเมื่อวานขึ้นมาได้
แผลบริเวณไหล่ยังคงเจ็บอยู่รางๆ เขาจำได้ชัดเจนว่าไปจื่อใช้ปิ่นปักผมทองแทงเนื้อของเขา ส่วนเขาในตอนนั้น…
เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง “เด็กๆ!”
ขันทีหนุ่มที่คอยท่าอยู่ข้างนอกรีบเข้ามา “ท่านอ๋อง”
“เมื่อวานข้าทำอะไรที่ตำหนักชิ่งอันบ้าง”
ขันทีหนุ่มก้มหน้างุด ไม่กล้าตอบความ
“พูดออกมา!”
บัดนี้ขันทีหนุ่มถอนใจด้วยความหนักใจครั้งหนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานคร่าวๆ
“หมายความว่าสตรีที่ข้าขืนใจ ไม่ใช่ไป๋จื่ออย่างนั้นหรือ”
ขันทีหนุ่มส่ายหน้า “ไม่ใช่ขอรับ แม่นางไป๋ออกไปก่อนที่ท่านจะบ้าคลั่ง เจ้าตำหนักหรูอี้รับนางไปขอรับ”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ฉู่เฟิงก็ถอนใจโล่งอก ไม่ใช่นางก็ดีแล้ว เขาไม่อยากให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นกับนาง หากเป็นเช่นนั้น นางไม่เกลียดแค้นเขาไปจนตายเลยหรือ
เสด็จแม่ก็เหลือเกิน วางยาแรงเช่นนั้นให้แม่นางน้อยอย่างไป๋จื่อได้อย่างไร
ขันทีหนุ่มเงยหน้ามองเขา อ้าปากพะงาบอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป
“มีอะไรก็พูดออกมา จะอมพะนำทำไม” ฉู่เฟิงลงจากเตียง ก่อนมีมีสาวใช้เข้ามาสวมเสื้อให้เขาในทันที
“ท่านอ๋อง ฮองเฮาถูกขังและริบตราประทับขอรับ” ขันทีหนุ่มกล่าว
ฉู่เฟิงชะงัก “หมายความว่าอย่างไร มันเป็นไปได้อย่างไร”
ขันทีหนุ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากเซียวอ๋องไม่ได้สติ เขาแต่งเสริมเติมแต่งให้ดูดีกว่าความเป็นจริงมากทีเดียว
ฮ่องเต้รู้แล้ว อีกทั้งฉู่เยี่ยนยังบุกทำลายตำหนักชิ่งอันด้วย เพียงวันเดียวเท่านั้น กลับเกิดเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ ทำอย่างไรดี ตอนนี้เขาควรจะทำอย่างไร
เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น คนเหล่านั้นในราชสำนักที่เดิมทีสนับสนุนเขา จะมีการเลือกข้างใหม่หรือไม่
“แล้วข้าเล่า? เสด็จพ่อไม่ได้ลงโทษข้าหรือ”
ขันทีหนามส่ายหน้า “ฮองเฮาเพิ่งส่งคนนำจดหมายมา บอกว่าการประชุมเช้าในวันนี้มีขุนนางใหญ่หลายสิบคนต้องการพบท่าน ทว่าฮ่องเต้ไม่ทรงอนุญาต ฮองเฮาบอกว่าให้ช่วงนี้ท่านทำตัวดีๆ ไปก่อน และอย่าได้ทำเรื่องผิดใจอะไรกับฮ่องเต้ขอรับ”
YOU MAY ALSO LIKE
