คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 877 ชีวิตที่ไม่สำคัญ / ตอนที่ 878 หมอตำแยผู้น่ารังเกียจ
ตอนที่ 877 ชีวิตที่ไม่สำคัญ
ฉู่เฟิงกลับไปนั่งลงบนเตียง รู้สึกปวดศีรษะจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ
เขานั่งรอความตายเฉยๆ ไม่ได้ ไม่มีทางเด็ดขาด!
…
จวนชางหยวนโหว
เผยเซี่ยเฉินฟุบหน้าร้องไห้อยู่นอกห้องนอนของเผยชิงหาน “ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่านละ ท่านปล่อยท่านแม่ไปเถอะนะเจ้าคะ นางจะไม่ไหวอยู่แล้ว ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป นางต้องตายแน่นอน ข้าขอร้อง ข้าขอโขกศีรษะให้ท่าน ได้โปรดปล่อยนางไปเถอะนะเจ้าคะ”
นางร้องไห้เสียงดังอยู่ข้างนอก เผยชิงหานเองก็อึดอัดใจอยู่ข้างใน ตั้งแต่หย่าขาดกับตงฟางหว่านเอ๋อร์ เขาล้มป่วยครั้งใหญ่ นอนซมไม่ได้ลงจากเตียงอยู่หลายวัน วันนี้เขาเพิ่งจะรู้สึกสบายดีขึ้นบ้าง เดิมทีคิดจะออกไปเดินเล่นในลานบ้านเสียหน่อย ทว่ายังไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยดี ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายของเผยเซี่ยเฉินเสียก่อน ทำเอาเขาหัวเสียในทันที
ตอนนี้ทุกครั้งที่เขาคิดถึงซ่งเหอเซียง ในใจก็เกิดความรู้สึกสะอิดสะเอียน เมื่อใดที่นึกถึงเรื่องจริงที่นางวางแผนชั่วร้ายเอาไว้หลายปีมานี้ เขาแม้กระทั่งอยากจะควักหัวใจของนางออกมา ให้เขาปล่อยนาง? เขาจะปล่อยไปได้อย่างไร
ความสุขที่แต่เดิมเขามีอยู่ในกำมือ บัดนี้มันล้วนพังทลายเพราะซ่งเหอเซียง สตรีที่เขารักมากที่สุดถูกนางทำร้ายจนมีสภาพเช่นนั้นเพราะซ่งเหอเซียง และแทบจะตายอยู่ในมือของเขาแล้ว
ส่วนบุตรีของพวกเขา ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยใช้ชีวิตที่เป็นสุข ทว่าบุตรีของซ่งเหอเซียงกลับได้ครองตำแหน่งของนาง มีชีวิตที่หรูหราและฟุ่มเฟือยตลอดสิบสองปี
ซ่งเหอเซียงใช้ชีวิตที่ไม่สำคัญของนางมาชดใช้ก็เพียงพอแล้วใช่หรือไม่
เผยชิงหานเปิดประตูเรือน เขายืนอยู่ที่หน้าประตู มองบุตรีที่ตนเองเคยรักที่สุด ทว่าบัดนี้เขาหลงเหลือแต่ความรังเกียจให้นาง
เผยเซี่ยเฉินคลานเข้าไปจับขากางเกงของบิดา “ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยท่านแม่ไปนะเจ้าคะ เห็นแก่หลายปีที่นาง…”
“เจ้าหุบปากเสีย ขืนเจ้าขอร้องแทนนางอีก แม้แต่เจ้าเองก็จะต้องถูกขังเช่นเดียวกัน!”
เผยชิงหานตะคอกเสียงดัง ทำเอาเผยเซี่ยเฉินตกใจจนเงียบงันไปในทันที นางเบิกตาโพลงมองบิดา ไหนเลยบิดาตรงหน้าผู้นี้จะยังเป็นบิดาคนที่นางคุ้นเคยคนนั้นอีก
เขาเดินผ่านนางไป ออกไปจากลานบ้าน
วันนี้อากาศไม่เลว แสงอาทิตย์สดใส ทว่าต่อให้เขายืนอยู่ใต้ดวงตะวัน หัวใจของเขาก็ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นสักเท่าไร
ไอเย็นหลายสายเอ่อขึ้นมาจากฝ่าเท้า ทำให้เขาหนาวจนตัวสั่นงันงก
คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น ก็รีบนำเสื้อคลุมขนสัตว์ไปให้เขา “ท่านโหว แม้จะแดดออกจ้า ทว่าอากาศก็ยังเย็นมากอยู่นะขอรับ”
จู่ๆ เผยชิงหานก็นึกถึงเผยเซ่ยเฉินที่ร้องไห้ต่อหน้าเขาเมื่อครู่ พลางมุ่นคิ้วามว่า “ซ่งเหอเซียงจะตายแล้วจริงๆ หรือ”
คนรับใช้ส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่ทราบ ไม่มีคนมารายงานขอรับ”
เผยชิงหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “ไปดูหน่อยเถอะ”
บอกไม่ถูกว่าเขาคิดอย่างไร แต่ตอนนี้เขาอยากไปดูว่าซ่งเหอเซียงน่าเวทนาเพียงใด และไม่ว่าจะน่าเวทนาเพียงใด นางก็สมควรได้รับมันแล้ว
หญิงชราสองคนสนทนากันเรื่อยเปื่อย พลางแทะเมล็ดแตงอยู่ที่หน้าโรงฟืน เมื่อเห็นว่าชางหยวนโหวมา ทั้งคู่ก็พากันตกใจจนรีบคุกเข่าลง เมล็ดแตงในมือกระจายทั่วพื้น
เผยชิงหานไม่มองพวกนางแม้สักกระผีก เพียงโบกมือเอ่ยว่า “เปิดประตู!”
หญิงชราคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ลนลานเปิดประตู พาให้กลิ่นเหม็นเน่าสายหนึ่งโชยมาเตะจมูก นางเอ่ยว่า “ท่านโหว ท่านอย่าเพิ่งเข้าไปเลยเจ้าค่ะ ข้างในเหม็นจนเกินจะทน ให้นางออกมา รอให้กลิ่นหายไปเสียก่อน แล้วค่อยเข้าไปนะเจ้าคะ”
เผยชิงหานมุ่นคิ้ว เขายืนอยู่ข้างนอกประตูไม่ขยับเขยื้อน ไม่เอ่ยวาจาใดเช่นกัน
เมื่อซ่งเหอเซียงที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ด้านในได้ยินเสียง นางก็ลืมตาขึ้นทันที ลุกลี้ลุกลนรีบจัดผมเผ้า จัดอาภรณ์บนกายให้เรียบร้อย
แม้ในใจของเผยชิงหานจะไม่มีนางแล้ว ทว่าในใจของนางกลับมีเพียงแค่เผยชิงหานเพียงผู้เดียว ตั้งแต่ตอนที่นางพบเขาครั้งแรก เขาก็เป็นผู้ครอบครองหัวใจของนางแล้ว นับเป็นเหตุผลใหญ่ที่นางตัดสินใจทำร้ายตงฟางหว่านเอ๋อร์ในวันนั้น
……….
ตอนที่ 878 หมอตำแยผู้น่ารังเกียจ
หากไม่ให้เผยชิงหานตัดใจจากตงฟางหว่านเอ๋อร์ เขาก็ไม่มีทางมองซ่งเหอเซียงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ดังนั้นนางจึงยอมเสี่ยงทำเรื่องพรรค์นี้ แม้แต่นางเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะราบรื่นได้ถึงเพียงนี้
ไม่นานนางก็ได้รับทุกอย่างที่นางต้องการ ความรักจากเผยชิงหาน ตำแหน่งในจวนโหว มีลูกกับเผยชิงหาน ไปจนถึงความรุ่งเรืองและหรูหราที่ใฝ่ฝันหาเสมอมา ทุกอย่างมาถึงมือนางอย่างง่ายดาย ง่ายดายเสียจนทำให้นางลำพองใจขึ้นอย่างช้าๆ จากนั้นนางก็ลืมตัว ลืมว่าก่อนหน้านี้ตนเองอยู่ในฐานะอะไร เมื่อนางสูญเสียความรักจากเผยชิงหานไป นางก็ไม่เหลืออะไรทั้งสิ้น
อย่างเช่นในตอนนี้!
เผยชิงหานเข้ามา ข้างในโรงฟืนมีเพียงซ่งเหอเซียงเพียงลำพัง เขาขมวดคิ้วถามอย่างอดไม่ได้ “หมอตำแยผู้น่ารังเกียจคนนั้นเล่า”
หญิงชราข้างนอกรีบตอบ “จู่ๆ หมอตำแยผู้นั้นก็ป่วยหนัก เหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย พ่อบ้านเห็นว่านางไม่รอดแล้ว จึงให้ครอบครัวของนางมารับนางไปเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานพยักหน้า พ่อบ้านเหมือนจะบอกเรื่องนี้กับเขาแล้ว ตอนนั้นเขาก็ป่วยหนักเช่นกัน จึงไม่ได้ถามไถ่อะไรมากความ ในเมื่อไม่รอดแล้วก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียหมอตำแยผู้นั้นก็ไม่ใช่ตัวต้นเรื่อง
คราวนี้เผยชิงหานถึงได้ชายตามองซ่งเหอเซียง อีกฝ่ายคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตามองเขาด้วยความรักลึกซึ้ง แม้ผมเผ้าจะไม่เป็นทรง แต่กลับไม่สกปรก เสื้อผ้าก็เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ด้านหลังของนางมีเตียงปูฟูกหนาๆ อยู่หลังหนึ่งด้วย ในมุมโรงฟืนมีอาหารเหลืออยู่ ท่าทางพ่อครัวจะไม่เลวเลย มิน่าเล่าสีหน้าของนางถึงได้เหมือนกับเมื่อก่อน แทบจะไม่มีความเหนื่อยล้าเพราะถูกขังอยู่ที่นี่เลย
“ดูท่าเจ้าจะมีบุตรีที่ดีนะ นางส่งของมาให้เจ้าไม่น้อยเลยทีเดียว”
ซ่งเหอเซียงคลานเข่าเข้าไปอีกสองก้าว ร่นระยะห่างระหว่างตนเองและเผยชิงหาน ก่อนจะทำหน้าตาน่าสงสาร “ท่านโหว ข้ารู้ความผิดแล้ว ข้าทำผิดมหันต์ ท่านโหวจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้ ข้าจะไม่บ่นเลยแม้สักคำเดียว แต่ท่านโหวเจ้าคะ ข้าใช้ชีวิตร่วมกับท่านอยู่หลานปี แต่ไหนแต่ไรล้วนรักแต่ท่านเพียงผู้เดียว หากท่านโหวไม่ต้องการข้าแล้ว เช่นนั้นข้าตายไปยังดีเสียกว่า ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องอยู่ต่อไปแล้วเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานถอยหลังไปสองก้าว เขายิ่งเจ็บปวดใจ “หว่านเอ๋อร์ของข้าก็รักแต่ข้าเพียงผู้เดียว นางให้กำเนิดบุตรีเพื่อข้า เจ็บปวดอยู่ทั้งวันทั้งคืน กว่าจะคลอดบุตรีออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เจ้า นางผู้หญิงสารเลว เจ้ากลับพูดปดต่อหน้าข้า ทำร้ายข้า ทำร้าย…”
เขาส่งเสียงสะอื้น ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องในปีนั้น ความรู้สึกผิดก็ยิ่งเกาะกุมหัวใจ แม้กระทั่งหายใจยังลำบาก
ซ่งเหอเซียงก็ปวดใจเช่นกัน นางจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าเผยชิงหานที่ชิงชังตงฟางหว่านเอ๋อร์มาสิบกว่าปี ที่จริงแล้วจะไม่ได้ชิงชังจริงๆ แต่เป็นความรักลึกซึ้งเสียมากกว่า เขาถึงได้เกลียดตงฟางหว่านเอ๋อร์มากถึงเพียงนั้น วันนี้ความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว วันนั้นเขาเกลียดชังตงฟางหว่านเอ๋อร์เท่าไร มาวันนี้เขาก็เกลียดชังซ่งเหอเซียงนางเท่านั้น แม้กระทั่งเกลียดชังมากยิ่งกว่า ไม่ใช่เกลียดเพราะรัก แต่เป็นความเกลียดโดยแท้จริง
“เด็กๆ ส่งนางสารเลวผู้นี้ไปที่หมู่บ้าน อย่าให้กลับมาอีก” เผยชิงหานเอ่ยเสียงเย็น เขาไม่มองซ่งเหอเซียงอีก เพียงหมุนกายจากไป
ซ่งเหอเซียงปรี่ปข้างหน้า กอดขาของเขาไว้จนแน่น “อย่า อย่านะเจ้าคะ ท่านโหว ข้าต้องมีท่าน และข้าต้องมีเฉินเอ๋อร์ ท่านโหว ข้าขอร้องท่าน เห็นแก่ที่ข้าให้กำเนิดเฉินเอ๋อร์ ไว้ชีวิตข้าสักครั้งนะเจ้าคะ ข้าจะชดใช้ให้ฮูหยินเป็นเท่าตัว ข้าจะโขกศีรษะให้นาง ขอให้นางให้อภัย ขอให้นางกลับมา ขอเพียงท่านไม่ไล่ข้าไป ข้ายอมทำทุกสิ่งทุกอย่าง ข้าจะเป็นสาวใช้ของฮูหยิน ข้าจะอาบน้ำและล้างเท้าให้นาง ปล่อยให้นางตบตี ด่าทอ ไม่ว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
YOU MAY ALSO LIKE
