คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 879 เป็นเพียงแค่ความฝัน / ตอนที่ 880 ข้ากลายเป็นแม่หม้าย
ตอนที่ 879 เป็นเพียงแค่ความฝัน
เผยชิงหานเตะนางออกไป ก่อนจะเอ่ยด้วยโทสะว่า “ช้าไปเสียแล้ว!” เขาแทบจะตะคอกออกมา “ข้ากับนางหย่าขาดกันแล้ว นางไม่ใช่ฮูหยินของชางหยวนโหว เจ้าพอใจแล้วใช่หรือไม่? นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าวาดหวังไว้หรือไร?”
ซ่งเหอเซียงมองเผยชิงหานที่แทบจะบ้าคลั่งอย่างเหม่อลอย ในหูของนางมีคำพูดประโยคนั้นวนเวียนไปมา หย่าขาดกันแล้ว เขาหย่าขาดกับตงฟางหว่านเอ๋อร์แล้ว
นี่เป็นสิ่งที่นางอยากได้ยินมาโดยตลอด แต่วันนี้ได้ยินแล้วกลับบาดหูยิ่งนัก เพราะนางรู้ว่านางจะไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว
เผยชิงหานออกจากโรงฟืนไป พร้อมกับพาความอบอุ่นและความหวังสุดท้ายของนางไปด้วย
บุรุษผู้นี้คือทุกอย่างของนาง ความรู้สึกและความรักทั้งหมดของนางอยู่กับเขา เมื่อไม่มีเขาแล้ว นางก็ไม่รู้ว่าตนเองควรจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร
ประตูโรงฟืนปิดลง นางค่อยๆ ปลดแถบผ้าที่เอวของตนเองลง แล้วเงยหน้ามองขื่อด้านบนที่หนาเท่ากับเอวนาง
…
โรงซักล้าง
ไป๋เจินจูมองมือที่บวมจนเหมือนหัวไชเท้า ข้อนิ้วมีแต่แผลพุพอง ทั้งเจ็บ ทั้งคัน นางแทบจะไม่มีเวลาเกาแม้สักครั้งเดียว เพราะมีคนสั่งให้นางทำงานอยู่ตลอด หากชักช้าเมื่อใดก็จะถูกโบยเมื่อนั้น
นางอยู่ในโรงซักล้างเล็กๆ แห่งนี้เพียงแค่สิบวันเท่านั้น ทว่าก็ไม่เคยรู้สึกลำบากหรือถูกทรมานมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต
จนถึงตอนนี้แล้ว นางเพิ่งจะนึกถึงชีวิตดีๆ ในหมู่บ้านหวงถัว นึกถึงบิดามารดาที่แสนดีของตนเอง ฤดูหนาวในหมู่บ้านหวงถัวทางตะวันตกเฉียงเหนือหนาวเย็นที่สุด ทว่าแต่ไหนแต่ไรมารดาไม่เคยให้นางถูกน้ำเย็น บอกว่ามันไม่ดีต่อร่างกายของนาง ทำให้ตั้งครรภ์ยาก
ตอนนั้นนางคิดว่านี่เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว และไม่รู้สึกว่าตนเองโชคดีสักเท่าไร
ทว่าไป๋จื่อและจ้าวหลานในตอนนั้น ไม่ว่าหนาวสักเพียงใดก็จะไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ งานบ้านทุกอย่างล้วนเป็นพวกนางสองแม่ลูกทำ ตอนนั้นนางยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ จ้าวหลานออกไปได้แท้ๆ แต่เหตุใดยังอยู่ที่สกุลไป๋ ทำงานต่างวัวต่างม้าอยู่ที่สกุลไป๋
จนถึงตอนนี้นางถึงเข้าใจ ความรุ่งเรืองและหรูหราล้วนเป็นเพียงแค่ลมปาก มีเพียงอยู่ด้วยกันกับครอบครัวเท่านั้น ที่ไม่ว่าจะลำบากหรือเหนื่อยยากเพียงใดก็คุ้มค่า
ชาตินี้นางจะยังมีโอกาสได้พบหน้าบิดามารดาอีกหรือไม่
“นี่ ไป๋เจินจู เจ้าเหม่ออะไรของเจ้า ยังไม่รีบมาตากผ้าอีก” แม่บ้านตะคอกใส่นาง
ไป๋เจินจูร้องรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะเดินไปทางแม่บ้าน อาจจะเป็นเพราะเพิ่งตั้งสติได้ จึงมองไม่เห็นกะละมังสกปรกที่ใช้ล้างผ้าบนพื้น นางก้าวพลาดจนลื่นหงายหลัง นี่ยังไม่พอนะ เมื่อนางตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้แล้ว กลับเวียนศีรษะจนเดินผิดทาง ล้มหน้าคว่ำใส่บ่อน้ำที่ข้างกาย ขอบบ่อน้ำทำด้วยแผ่นหิน พอนางหัวทิ่มลงไปเช่นนี้ จึงกระแทกขอบคมๆ ของแผ่นหินพอดิบพอดี เลือดสดๆ ไหลลงมาจากมุมหน้าผากจนถึงข้างแก้ม ปรากฏให้เห็นแผลที่ทั้งลึกทั้งยาวรอยหนึ่ง
ไป๋เจินจูสลบไป ไม่ได้สติแล้ว
นางฝันว่าเมื่อลืมตาขึ้น ตนเองได้กลับไปที่หมู่บ้านหวงถัว ย้อนกลับไปยังอดีต กลับไปอยู่ข้างกายของบิดาและมารดา
พวกเขายังดีกับนางเหมือนเมื่อก่อน อาหารและเสื้อผ้าล้วนมอบให้นาง ไป๋จื่อและจ้าวหลานยังคงเป็นคนทำงานบ้าน ทว่าไม่ต้องกังวลเรื่องใด มีชีวิตอย่างมีความสุข
นางหวังเหลือเกินว่าทุกอย่างนี้จะเป็นความจริง ไม่เปลี่ยนแปลงอีกตลอดกาล
นางหวังเหลือเกินว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงจะเป็นเพียงความฝัน เป็นความฝันที่จะสลายหายไปเมื่อตื่นขึ้น
ทว่าตอนที่นางลืมตาขึ้นมา ตรงหน้ากลับปรากฏห้องที่มืดสลัว ผ้าห่มที่เหม็นเน่า ใบหน้าที่น่ารังเกียจของหลิวซื่อ นั่นเป็นความฝัน เป็นเพียงความฝันเท่านั้น!
……….
ตอนที่ 880 ข้ากลายเป็นแม่หม้าย
“เจ้าตื่นได้เสียที ขืนไม่ตื่นขึ้นมา พวกเขาต้องนำเจ้าไปทิ้งแน่ ถึงตอนนั้นเจ้าต้องตายจริงๆ แล้ว” แม้หลิวซื่อจะไม่ชอบไป๋เจินจู แต่อย่างไรเสียก็นับว่าเป็นคนที่คุ้นเคยกับตนเอง เทียบกับข้ารับใช้ในจวนโหวที่เอาแต่รังแกนางพวกนั้น ก็ยังสนิทสนมกว่ากันมาก
ไป๋เจินจูรู้สึกไม่สบายตัวไปเสียหมด โดยเฉพาะบริเวณแก้มและหน้าผาก ล้วนเหมือนถูกมีดกรีด เจ็บเป็นอย่างยิ่ง
นางยื่นมือไปคลำดู พบว่าบนใบหน้ามีบางอย่างเหนียวหนืดก้อนหนึ่ง “นี่คืออะไร” นางรีบลุกขึ้นนั่ง พลางถามหลิวซื่อไปด้วย
หลิวซื่อกวาดสายตามองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชา “ไยต้องตกอกตกใจปานนั้น บนใบหน้าเจ้ามีแผล นี่ยา กว่าข้าจะหามาให้เจ้าได้ไม่ง่ายเลย หากไม่ได้ข้า เกรงว่าใบหน้าของเจ้าคงยังมีเลือดไหลอยู่”
คำพูดนี้ไม่เกินจริง หลิวซื่อหายามาให้นางจริงๆ เสียแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว ตอนนั้นนางเลือดไหลเยอะจนน่ากลัว ทว่าคนในโรงซักล้างเหล่านั้นกลับไม่มีใครสนใจ แม่บ้านยิ่งไม่หันมามองเลยสักครั้งเดียว
ไป๋เจินจูตกใจมาก “ใบหน้าของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”
หลิวซื่อถอนใจเสียงหนึ่ง “ใบหน้าเจ้าบาดเจ็บไม่น้อย เกรงว่าจะมีรอยแผลเป็นแล้ว”
เมื่อเห็นไป๋เจินจูร้องไห้ หลิวซื่อก็พูดขึ้นอีก “วันนี้พวกเราตกอยู่ในสภาพนี้ บนใบหน้ามีรอยแผลย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มีชีวิตรอดต่อไปได้ก็นับว่าดีแล้ว ยังจะต้องการอะไรอีก หรือเจ้ายังจะอยากแต่งงานอยู่อีก อย่าลืมเสียละ เจ้ากับข้าล้วนเป็นบ่าวไพร่ของที่นี่แล้ว จวนโหวไม่มีทางปล่อยออกไป พวกเราต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล ไม่มีอิสรภาพแล้ว”
ไป๋เจินจูยิ่งร้องไห้น่าสงสาร เดิมทีนางเป็นสตรีของครอบครัวที่ดี แม้จะไม่ร่ำรวย แต่กลับมีชีวิตที่มีอิสระ หากไม่โลภมาก นางจะมีสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร หากเชื่อฟังคำของมารดา อยู่ที่บ้านอย่างว่านอนสอนง่าย มารดาต้องหาบ้านสามีที่เหมาะสมให้นางแน่ แล้วนางจะได้รับความลำบากเช่นนี้หรือ
เมื่อนึกถึงเวลานั้น นางยิ่งรู้สึกว่าชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวดีงามยิ่งนัก
หลิวซื่อฟังนางร้องไห้ก็รู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง จึงตะคอกว่า “ร้องไห้ๆๆ วันๆ รู้จักแต่ร้องไห้ ร้องไห้แล้วจะมีประโยชน์อะไร เรื่องราวถึงขั้นนี้แล้วยังจะทำอะไรได้อีก”
ไป๋เจินจูร้องไห้ไปพลาง ตะโกนไปพลาง “ข้าอยากกลับบ้าน ข้าคิดถึงท่านแม่ของข้า ล้วนต้องโทษพวกท่าน หากไม่ใช่เพราะพวกท่าน ข้าจะมีชีวิตเช่นนี้ได้อย่างไร”
หลิวซื่อหัวเราะเสียงเย็น “โทษพวกข้า? ตอนที่ท่านโหวไปที่บ้านของพวกเราและถามถึงไป๋จื่อ เป็นใครกันที่เข้ามาแทรก เป็นพวกข้าเรียกเจ้าออกมาหรือ หรือพวกข้าดันร่างเจ้าออกมา”
“ตอนออกจากหมู่บ้านหวงถัว เป็นพวกข้าที่บีบบังคับเจ้าหรือ เจ้าเลือกของเจ้าเองทั้งนั้น วันนี้เรื่องราวผิดแผนก็โทษที่เจ้าโชคไม่ดีเถอะ จะไปโทษใครได้”
“สุดท้ายแล้วข้าต่างหากที่ต้องโทษเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้า ครอบครัวของพวกข้าจะตามเจ้ามาเมืองหลวงหรือ ทีแรกหวังว่าจะมีชีวิตสุขสบายสักหลายปี แต่ตอนนี้ข้ากลายเป็นแม่หม้ายเสียแล้ว ลูกก็ตายไปคนหนึ่ง ส่วนอีกคนหนึ่งก็ต้องไปเก็บของเสีย เหตุใดชีวิตของข้าถึงได้ลำบากเช่นนี้นะ…”
พูดๆ ไปแล้วหลิวซื่อก็ร้องไห้ขึ้นมา นางตีอกชกหัว แทบจะลงไปกลิ้งเกลือกบนพื้นอยู่แล้ว
…
จวนสกุลเมิ่ง
เมิ่งหนานมองขวดกระเบื้องในมือ ภายในขวดเหลือยาลูกกลอนเพียงแค่สองวันสุดท้ายเท่านั้น
หลังจากฮูหยินเมิ่งกินยาแล้วก็เงยหน้ามองเมิ่งหนาน “เจ้าเหม่ออะไรอยู่หรือ เป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไรขอรับ” เมิ่งหนานส่ายหน้า
สาวใช้ข้างกายพูดขึ้นว่า “ฮูหยิน คุณชายกำลังกลุ้มใจเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเมิ่งไม่เข้าใจ “อยู่ดีๆ จะกลุ้มใจอะไร”
สาวใช้มองไปยังขวดกระเบื้องที่คุณชาย “ยานั่นพอให้ฮูหยินกินเพียงสองวันเท่านั้น ทว่าคราวก่อนแม่นางไป๋กลับไปเพราะโมโหท่าน คงจะไม่ดีนักหากคุณชายไปหาแม่นางไป๋เพื่อขอยา”
YOU MAY ALSO LIKE
