คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 883 เขาแตะต้องท่านหรือไม่ / ตอนที่ 884 พี่หลาง
ตอนที่ 883 เขาแตะต้องท่านหรือไม่
ไป๋จื่อไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพียงมองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ
เชียนฟางกลืนน้ำลายอย่างแรง ในที่สุดก็เอ่ยปาก “ข้ามีนัดหมายกับพี่หลาง เทศกาลหยวนเซียวหลังปีใหม่ เขาจะรอข้าอยู่ที่เมืองหลวง จากนั้นเขาจะพาข้าไป”
ไป๋จื่อประหลาดใจอยู่บ้าง “ท่านต้องการหนีไปกับเขาหรือ” หนีไปกับคนที่มีความแค้นฝังลึกกับบิดานางอย่างนั้นหรือนี่ นางกำลังล้อเล่นอยู่แน่ๆ
เชียนฟางพยักหน้า “ใช่ ข้าต้องการหนีไปกับเขา ขอเพียงได้อยู่กับเขา ข้าไม่เป็นองค์หญิงก็ได้ จะไม่ขอมีชีวิตสุขสบายไปตลอดชีวิต ขอเพียงได้อยู่กับเขาเท่านั้น ข้ายอมทุกอย่าง”
“แต่ตอนนี้ท่าน...” นางก้มหน้ามองขาขององค์หญิงเชียนฟาง
เชียนฟางมีสีหน้าลำบากใจ “ใช่ ตอนนี้ขาของข้าใช้งานไม่ได้ พี่ใหญ่ของข้าก็หายตัวไป ข้าเดินไม่ได้ จึงหนีไปกับเขาตอนนี้ไม่ได้”
ไป๋จื่อจ้องเขม็งไปยังเด็กสาวที่ไร้เดียงสาตรงหน้า บางคำพูดโหดร้ายเกินไป นางไม่อยากพูดออกมาตรงๆ แต่หากไม่พูดจะเป็นการทำร้ายนางหรือไม่
นางถอนใจยาวเสียงหนึ่ง “องค์หญิง ข้าจำได้ว่าท่านเคยพูดไว้ ว่าเสด็จพ่อของท่านฆ่าล้างโคตรตระกูลเขา เขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ท่านคิดว่าตอนนี้ เวลานี้ในใจของเขาจะไม่มีความเกลียดแค้นหรอกหรือ”
เชียนฟางพยักหน้า “ข้าแน่ใจ พี่หลางบอกกับข้าด้วยตนเอง เขาบอกว่าขอเพียงได้อยู่กับข้า เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สามารถละทิ้งได้ทุกอย่าง ส่วนองค์หญิงอย่างข้าก็ยอมละทิ้งฐานะเพื่อเขา เดินทางไปสุดหล้าฟ้าเขียวด้วยกัน”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “องค์หญิง ความซับซ้อนของจิตใจคน ไม่ใช่ว่าพูดเพียงสองสามคำก็ชัดเจน เหตุใดท่านไม่คิดว่าในเมื่อพี่ใหญ่ของท่านรักษาชีวิตเขาไว้ได้ ย่อมมีความผูกพันลึกซึ้งต่อเขา แต่เหตุใดต้องห้ามไม่ให้พวกท่านพบกันด้วย”
เชียนฟางขมวดคิ้ว นางไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างละเอียด เพียงแต่พี่ใหญ่ไม่อยากให้นางติดต่อกับบุตรของกบฏ ตอนนี้คิดดูให้ดี ความคิดนี้เหมือนจะแน่นอนแล้ว หากพี่ใหญ่ไม่อนุญาตให้นางติดต่อกับบุตรของกบฏ เหตุใดพี่ใหญ่ถึงไปพบกับเขาเป็นการส่วนตัวเล่า
ไป๋จื่อเอ่ยอีกว่า “คนเปลี่ยนได้ คนที่ใจดีมีเมตตา หลังจากเจอจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ก็อาจจะเปลี่ยนนิสัยไปอย่างมากได้ องค์หญิง ท่านควรฟังพี่ใหญ่ของท่านนะเจ้าคะ” ตอนนี้ไป๋จื่อแม้กระทั่งสงสัย ว่าที่คณะทูตแคว้นจินถูกลอบจู่โจมอาจจะเป็นผลงานของพี่หลางผู้นี้
ไม่เช่นนั้นเหตุใดเขาต้องเดินทางไกลเป็นพันลี้มาถึงแคว้นฉู่ด้วย
ไป๋จื่อนึกอีกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงถามเชียนฟางทันที “วันนั้นที่พวกท่านพบการลอบจู่โจมที่เมืองจินหยาง ท่านได้พบพี่หลางของท่านหรือไม่”
องค์หญิงหน้าแดงเล็กน้อย นางพยักหน้า “พบแล้ว เขามาพบข้าแต่เช้า และพูดกับข้าอยู่หลายเรื่อง”
“เขาได้แตะตัวท่านหรือไม่” ไป๋จื่อถามอีก
พวงแก้มของเชียนฟางแดงระเรื่อยิ่งขึ้น รีบส่ายหน้า “ไม่”
ไป๋จื่อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องนี้สำคัญมาก ท่านอย่าได้พูดปดเชียว เขาได้แตะตัวท่านหรือไม่”
เชียนฟางไม่เข้าใจเจตนาของไป๋จื่อ แต่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางเช่นนี้ ก็ไม่กล้าพูดโกหกอีกต่อไป รีบตอบว่า “ข้าลื่นล้มจนขาเคล็ด เป็นเขาที่ประคองข้าไว้ จากนั้นเขาก็อุ้มข้ากลับไปในห้อง ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”
“ตอนที่เขาอุ้มท่าน รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่ท้ายทอยและบริเวณคออยู่สักครู่หนึ่งหรือไม่” ไป๋จื่อถามอย่างเร่งร้อน
เชียนฟางจ้องมองนางเขม็ง “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
ไป๋จื่อถอนใจออกมา “ใช่หรือไม่”
“ใช่” เชียนฟางพยักหน้า “เพียงแต่ว่ามันเป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น เจ็บเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่เจ็บแล้ว มีปัญหาอะไรหรือ”
……….
ตอนที่ 884 พี่หลาง
ไป๋จื่อเอ่ยว่า “ปัญหานี้ใหญ่หลวงนัก ข้าเดาว่าพี่หลางของท่านผู้นี้จะต้องรู้วิชาแพทย์อย่างแน่นอน”
เชียนฟางพยักหน้าอีก “ถูกต้อง เขาเชี่ยวชาญวิชาแพทย์มาก คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่มาก เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน”
“ข้าเดาเจ้าค่ะ องค์หญิง เขาไม่ได้ต้องการหนีไปกับท่านจริงๆ การลอบฆ่าที่พวกท่านประสบในคืนนั้น เขามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน ที่ท่านสลบไสลไป เขาก็ต้องมีส่วนพัวพันด้วยอย่างสลัดไม่พ้น” ไป๋จื่อว่า
บัดนี้เชียนฟางชะงักค้าง ก่อนจะส่ายหน้าในทันที ส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เขาคือพี่หลาง เขาคือพี่หลางเชียวนะ เขาทำได้อย่างไร…” เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ในคืนวันนั้นมีคนใช้ผ้าสีดำปิดหน้าต่อสู้กับพี่ใหญ่ วรยุทธ์ของคนผู้นั้นด้อยกว่าพี่ใหญ่อย่างเห็นได้ชัด พี่ใหญ่ใกล้จะชนะอยู่แล้วเชียว เขาดึงผ้าผิดหน้าของอีกฝ่ายออก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลังจากที่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น พี่ใหญ่กลับเพลี่ยงพล้ำ แต่ถึงอย่างไรเสียพี่ใหญ่ก็มีวรยุทธ์สูงส่ง ไม่นานนักก็กลับมาเหนือกว่าจนได้ พี่ใหญ่มีโอกาสมากมายที่จะสังหารชายชุดดำได้แท้ๆ แต่เขากลับไม่ทำ
ชายชุดดำเห็นว่าจัดการพี่ใหญ่ไม่ได้แล้ว จึงพุ่งเป้ามาทำร้ายนางแทน เพื่อช่วยนางไว้ พี่ใหญ่จึงถูกคนผู้นี้แทงจนบาดเจ็บ ท้ายที่สุดนางสลบไป ไม่รู้เรื่องอะไรอีก
นางยังจำได้ว่าตอนที่นางสลบและสูญเสียสัมปชัญญะไป นางเห็นชายชุดดำผู้นั้นเดินมาหานาง เขามีดวงตาที่นางคุ้นเคย ทว่าก็แปลกตาอยู่ในที เพราะดวงตาคู้นี้เย็นชาจนเสียดแทงกระดูก กดดันผู้คนอย่างยิ่ง
ตอนนั้นนางคิดว่าตนเองมองผิดไป ทว่าเมื่อคิดดูให้ดีๆ ในตอนนี้ กลับทำให้นางอกสั่นขวัญแขวนจนเหงื่อตก
“ดูท่าท่านจะนึกอะไรได้แล้ว” ไป๋จื่อเอ่ยเสียงเรียบ
ร่างกายของเชียนฟางสั่นเทาไม่ยอมหยุด “เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้ เขาบอกไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะละทิ้งความเกลียดดแค้นทั้งหมดเพื่อข้า เดินทางไปสุดหล้าฟ้าเขียวกับข้า”
ไป๋จื่อไม่รู้ว่าควรปลอบใจนางอย่างไร ทำได้เพียงตบไหล่ของนางเบาๆ อยู่เคียงข้างนางเช่นนี้
ทันใดนั้น เชียนฟางเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้น นางจับมือของไป๋จื่อไว้จนแน่น เอ่ยเสียงสะอื้นว่า “ข้าขอร้องเจ้าละ เจ้าช่วยข้าตามหาเขา เมื่อเจ้าพบเขาแล้วค่อยถามให้ชัดเจน ว่าแท้ที่จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะทำเรื่องพรรค์นี้ ต้องเป็นการเข้าใจผิดกันแน่ๆ เข้าใจผิดแน่นอน”
“ท่านไม่พูด ข้าก็จะไปตามหาเขาอยู่แล้ว ข้าเดาว่าพี่ใหญ่ของท่านไม่ได้บาดเจ็บหนีไป แต่ถูกเขาจับไปต่างหาก เพื่อปกป้องท่าน พี่ใหญ่ของท่านไม่ต้องการแม้แต่ชีวิต แล้วเขาจะทิ้งท่านแล้วหนีไปได้อย่างไร”
เชียนฟางพยักหน้า “ใช่ พี่ใหญ่ของข้าไม่ใช่คนขี้ขลาด เขาไม่ใช่คนพรรค์นั้น เพียงแต่เจ้าบอกว่าพี่หลางจับพี่ใหญ่ของข้าไป นั่นข้าไม่เชื่อ เพราะพวกเขาต่างก็เป็นพี่น้องที่สำคัญที่สุดของกันและกัน”
“ญาติของพี่หลางทุกคนล้วนถูกเสด็จพ่อของพวกท่านสังหาร หากท่านเป็นเขา ท่านจะทำอย่างไร” ไป๋จื่อถาม
เชียนฟางชะงัก ด้วยนางไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร นางรู้เพียงว่าหากมีคนสังหารบิดาและพี่ชายของนาง เช่นนั้นนางจะต้องตามหาคนผู้นั้นเพื่อเอาชีวิตอย่างแน่นอน
ไป๋จื่อออกมาจากในห้องตรวจเวลาเที่ยงวัน หูเฟิงรอนางอยู่ข้างนอกสำนักหมอหลวง กำลังนั่งตากแดดและดื่มชาอยู่บนเก้าอี้ ท่าทางเบื่อหน่ายไม่หยอก
ครั้นเห็นไป๋จื่อออกมา เขาก็ลุกขึ้นยืนในทันที “เจ้าออกมาได้เสียที ขืนยังไม่ออกมา ข้าต้องเข้าไปจับเจ้าออกมาแล้ว”
บัดนี้ไป๋จื่อมีสีหน้าจริงจังอยู่บ้าง นางหัวเราะไม่ออก “กลับกันก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องต้องพูดกับเจ้า”
ทั้งสองคนออกจากวัง ขณะอยู่บนรถม้ากลับสกุลตงฟาง ไป๋จื่อก็เล่าการคาดเดาของตนเองออกมา
“เจ้าหมายความว่า ความจริงแล้วไท่จื่อไม่ได้หายตัวไป แต่ถูกคนจับตัวไป และคนผู้นั้นก็คือคนรักขององค์หญิงหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าคนผู้นั้นร่วมืมือกับเซียวอ๋อง เพื่อเป้าหมายแล้ว พวกเขาไม่เสียดายที่ไฟสงครามระหว่างสองแคว้นจะปะทุขึ้น คนหนึ่งต้องการช่วงชิงอำนาจ คนหนึ่งต้องการแก้แค้น”
YOU MAY ALSO LIKE
