คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 885 ใจคนยากหยั่งถึง / ตอนที่ 886 คัมภีร์เสินหนงเปิ่นเฉ่าจิง
ตอนที่ 885 ใจคนยากหยั่งถึง
ฉู่เยี่ยนเข้าใจในทันที “มิน่าเล่าถึงหาตัวไท่จื่อแคว้นจินไม่พบเสียที พูดเช่นนี้แล้วสมเหตุสมผลจริงๆ”
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเทศกาลหยวนเซียวแล้ว องค์หญิงเชียนฟางบอกว่านางมีนัดหมายกับพี่หลางผู้นั้น นางเล่าว่าจะหนีไปด้วยกันในวันนี้”
ฉู่เยี่ยนไม่เข้าใจ “เขาบรรลุเป้าหมายของตนเองแล้ว เหตุใดต้องรับปากองค์หญิงเชียนฟางเช่นนี้ด้วย เขาตั้งใจจะทำอะไร”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ข้าเดาว่าพี่หลางผู้นี้มีเรื่องต้องให้นางไปจัดการ ไม่เช่นนั้นพวกเราถือโอกาสนี้พูดคุยกับเขา สืบหาที่อยู่ของไท่จื่อไปด้วยเสียเลยดีกว่า”
“องค์หญิงเชียนฟางบอกหรือไม่ ว่าพวกเขาจะไปพบกันที่ใด” ฉู่เยี่ยนถาม
ไป๋จื่อส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่ได้บอก องค์หญิงเชียนฟางเองก็ไม่รู้ ท่าทางพี่หลางผู้นั้นทำอะไรมัดระวังทีเดียว”
“เช่นนั้นพวกเราควรจะตามหาเขาอย่างไร เมืองหลวงใหญ่นัก พวกเราไม่เคยพบเขามาก่อน หากต้องการตามหาเขาท่ามกลางมหาชน เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย”
ไป๋จื่อยิ้มจาง นางกระซิบที่ข้างหูของหูเฟิง “ข้ามีแผนการหนึ่ง…”
หูเฟิงฟังแล้วกลับส่ายหน้าทันที “ไม่ได้ๆ นั่นเสี่ยงเกินไปแล้ว ใครเล่าจะรู้ว่าพี่หลางอะไรนั่นเป็นคนอย่างไร เขาอาจจะเป็นปีศาจร้ายที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาก็เป็นได้ เจ้าไม่เป็นวรยุทธ์ หากแต่งตัวเป็นองค์หญิงไปพบเขา นั่นเสี่ยงเกินไปจริงๆ”
“ในเมื่อเขานัดพบกับองค์หญิงบนถนน ย่อมไม่ได้ต้องการสังหารนางแน่นอน” ไป๋จื่อว่า
ทว่าหูเฟิงส่ายหน้าอีกครั้ง “เรื่องนี้พูดยาก ใจคนยากหยั่งถึง ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ คนที่สูญเสียครอบครัวไป ในใจย่อมมีบาดแผลและความเปลี่ยนแปลงมากมาย มีแต่ความคิดอยากแก้แค้น ไหนเลยจะมีศีลธรรมให้พูดคุยด้วยได้”
“อีกอย่าง รูปร่างเจ้าไม่เหมือนกับองค์หญิงเชียนฟางเสียหน่อย เจ้าเตี้ยกว่านาง ขอเพียงเป็นคนที่คุ้นเคยกับองค์หญิงเชียนฟาง จะต้องมองออกในทันทีแน่นอน นี่เจ้ารนหาที่ตายแท้ๆ ข้าไม่ให้เจ้าไปเด็ดขาด”
ไป๋จื่อเอ่ยว่า “วางใจเถอะ ข้าคิดดีแล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะใส่รองเท้าเสริมส้น สวมหมวกด้วย แม้กระทั่งให้จิ่นเอ๋อร์ไปด้วย ข้าจะเลียนแบบท่าทางเดินเหินขององค์หญิงสักหน่อย เมื่อคนผู้นั้นเห็นจิ่นเอ๋อร์ ย่อมแน่ใจว่าข้าคือองค์หญิงเชียนฟาง และยอมปรากฏตัวออกมาแน่นอน เจ้าซ่อนตัวอยู่ในเงามืด อีกทั้งมีผู้คุ้มกันที่ท่านตาจัดเตรียมไว้ให้ แล้วข้าจะยังต้องกลัวอะไร”
หูเฟิงยังคงไม่รับปาก “พูดง่ายเหลือเกิน คนผู้นั้นลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับคู่หมั้นที่เป็นเพื่อนของตนเองมาตั้งแต่ยังเด็ก หากเขาพบว่าเจ้าเป็นตัวปลอม เจ้าอาจตายได้ในพริบตาเดียว ต่อให้ข้าคอยท่าอยู่ในเงามืดก็เข้าไปช่วยเหลือได้ไม่ทันกาลหรอก”
ไป๋จื่อเข้าไปใกล้ๆ เขา จับแขนเขาเขย่าไปมา “ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น เจ้าให้ข้าไปเถอะนะ”
หูเฟิงมองไป๋จื่อด้วยความใคร่รู้ แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยขอร้องอะไรจากเขา เรื่องนี้สำคัญจริงๆ หรือ สำคัญจนถึงขั้นให้นางไม่สนใจชีวิตของตนเองเลยหรือ
“จื่อเอ๋อร์ เจ้าพูดมาตามตรง เหตุใดเจ้าถึงต้องไปให้ได้ ข้าไม่เชื่อว่าเป็นเพียงเพราะองค์หญิงเชียนฟางฝากฝัง เจ้าก็ยอมเอาชีวิตของตนเองไปเสี่ยงแล้ว” ไป๋จื่อเป็นคนกล้าหาญ จะให้นางบุ่มบ่ามไม่ได้เด็ดขาด
ไป๋จื่อถอนใจ “ข้าปิดบังเจ้าไม่ได้เลยจริงๆ ถูกต้อง ข้ามีเรื่องอื่นแอบแฝง พี่หลางขององค์หญิงเชียนฟางผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ข้ามีเรื่องอยากจะถามเขา”
คนผู้นี้จะต้องเคยเรียนวิชาฝังเข็มแน่นอน แม้กระทั่งเก่งกาจยิ่ง นางเดาว่าเขามีแผนการอื่นที่จะใช้จัดการองค์หญิงเชียนฟางอีก
หากไม่มีใครในแคว้นฉู่รักษาองค์หญิงเชียนฟางได้ เช่นนั้นเขาจะต้องหาทางเข้าวังหลวงมารักษานาง และทำเรื่องอย่างอื่นด้วยเป็นแน่
……….
ตอนที่ 886 คัมภีร์เสินหนงเปิ่นเฉ่าจิง
แต่เขาท้ายที่สุดแล้วเขาจะทำอะไร นางยังเดาไม่ออก รักษาองค์หญิง ดำเนินแผนการขั้นตอนต่อไป หรือให้องค์หญิงตายอยู่ในวังฉู่ ยุยงให้เกิดสงครามระหว่างสองแคว้น (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
นางไม่รู้ แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรล้วนโหดร้ายอย่างยิ่ง
“เจ้าต้องการถามอะไรเขา” หูเฟิงเลิกคิ้ว มองไป๋จื่อด้วยแววตาวาวโรจน์
ไป๋จื่อสบตาเขา แววตาของนางสุกใสยิ่ง “ข้าอยากถามเขาว่า นอกจากวิชาฝังเข็มที่ใช้กับองค์หญิงเชียนฟางแล้ว ยังใช้วิธีอื่นทำให้ชีพจรขององค์หญิงเชียนฟางวุ่นวายหรือไม่”
หูเฟิงถาม “ตอนนี้องค์หญิงเชียนฟางฟื้นแล้ว ขาของนางอยู่ระหว่างการฟื้นฟู ทุกอย่างกำลังดีขึ้น เหตุใดเจ้าต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงเพราะอยากถามเรื่องนี้ด้วย”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “แม้ตอนนี้องค์หญิงเชียนฟางจะดีขึ้น แต่ความจริงแล้วในร่างกายของนางยังมีอาการอย่างอื่นแฝงอยู่ ชีพจรไม่คงที่ นับว่าเป็นความเสียหายอย่างใหญ่หลวง และข้าสงสัยว่าบนตัวขององค์หญิงเชียนฟางซ่อนอาการประหลาดที่อาจจะกำเริบขึ้นมาได้ทุกเมื่อ อาการประหลาดนี้ไม่ได้เป็นมาแต่กำเนิด แต่เกิดจากฝีมือคน เดิมทีข้าอยากจะหาคำตอบจากตำราชีพจรอัศจรรย์ แต่น่าเสียดายที่ตำราเล่มนี้หายสาบสูญ อาการขององค์หญิงเชียนฟางไม่อาจล่าช้าต่อไปได้ จำต้องหาวิธีการรักษาโดยเร็วที่สุด”
นางเป็นหมอ หากมีโอกาสรักษาผู้ป่วยได้ เหตุใดนางต้องทนมองผู้ป่วยได้รับความทรมานจากอาการเจ็บป่วย แต่ตนเองไม่ทำอะไรสักอย่างด้วยเล่า
เสินหนงทดลองสมุนไพรนานาชนิด และเขียนคัมภีร์เสินหนงเปิ่นเฉ่าจิงขึ้น หากไม่มีความตั้งใจลองทุกอย่างเช่นเสินหนง แล้วจะสืบทอดยาแพทย์แผนจีนให้คนรุ่นหลังได้อย่างไร
ตอนที่นางอยู่ในโรงพยาบาลหมิงซิง นางเคยทำสิ่งที่คนมากมายไม่เคยทำ ไม่ใช่เพื่อหาความดีความชอบและชื่อเสียง แต่นางทำเพื่อผู้ป่วยเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ในฐานะที่เป็นหมอ นางต้องทำหน้าที่ทุกอย่างอย่างสมบูรณ์ ความคิดของนางมีเพียงเท่านี้
หูเฟิงมองนาง มองดวงตาสดสวยของนางคู่นั้น จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเสียยาวเหยียด “ถึงแม้ข้าไม่ให้เจ้าไป สุดท้ายแล้วเจ้าก็จะไปอยู่ดีใช่หรือไม่”
ไป๋จื่อไม่ได้ตอบ เพียงมองเขาอยู่อย่างนั้น
ในที่สุดหูเฟิงก็พยักหน้า “เอาละ ข้ารับปากเจ้า แต่เจ้าก็ต้องรับปากข้าด้วยเช่นกัน ไม่ว่าอย่างไรต้องเห็นความปลอดภัยของตนเองเป็นสำคัญ อย่าให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงอันตรายโดยเด็ดขาด”
เมื่อพูดจบแล้ว เขาก็รู้สึกว่าตนเองพูดจาไร้สาระ นางปรากฏตัวอยู่ที่นั่นก็เท่ากับเสี่ยงอันตรายแล้ว เจอกับปีศาจพรรค์นั้นจะเกิดเรื่องดีอะไรขึ้นได้
เขาเกลียดที่ตนเองใจอ่อน เหตุใดไม่ใจแข็งกว่านี้สักหน่อย ถึงวันนั้นแล้วเขาขังนางไว้ไม่ดีกว่าหรือ
แต่เมื่อได้มองดวงตาคู่นี้แล้ว ตัวเขาไม่อาจปฏิเสธได้เลย
ไป๋จื่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้ารับปาก เจ้าวางใจเถอะ กว่าข้าจะมีชีวิตอีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าหวงแหนชีวิตนี้มาก อีกอย่างตอนนี้ข้ามีแม่สองคนแล้ว พวกนางล้วนอยากให้ข้ามีชีวิตที่ดี หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับข้า พวกนางไม่ตรอมใจตายหรือไร”
หูเฟิงเลิกคิ้ว “มีเพียงมารดาทั้งสองของเจ้าที่อยากให้เจ้ามีชีวิตที่ดีหรือ แล้วข้า แล้วอาจารย์ของข้าเล่า เจ้าใจดำเกินไปแล้ว หัวใจของเจ้ามีแต่มารดากระมัง”
ไป๋จื่อยื่นมือไปทุบอีกฝ่าย “เจ้านี่นะ รู้แท้ๆ ว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
ชายหนุ่มจับมือของนาง มันอ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูก ความรู้สึกอ่อนละมุนนี้จับใจเขายิ่งนัก
เขามองริมฝีปากสีแดงระเรื่อนั้น เพียงรู้สึกคอแห้งเป็นอย่างยิ่ง อารมณ์วูบวาบพลันทะลักขึ้นมา พาให้ดึงร่างกายของนางเข้ามาให้ จนทั้งตัวนางจมอยู่ในอ้อมอกของเขา ก่อนที่เขาจะเชยคางนางขึ้นเพื่อประทับจุมพิต
รสจูบนี้หอมหวานเช่นที่เขาจินตนาการไว้ มันนุ่มนวลนัก แต่กลับให้ทั้งตัวเขาร้อนรุ่มขึ้นมา
ไป๋จื่อหลับตา ด้วยไม่รู้ว่าต้องใช้ท่าทางใดตอบสนองเขา ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่มีประสบการณ์…
YOU MAY ALSO LIKE
