จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1510 พูดตักเตือนโม่หยู่

หลินหยุนมองออกอย่างชัดเจน กระบี่นับหมื่นของอีกฝ่าย อันที่จริงแล้วมันไม่มีพลังโจมตีอะไรเลย

กระบี่ที่อยู่ในมือของหญิงชราเหมือนกับตัวกลางมากกว่า

ใช้กระบี่เป็นตัวกลางและทำให้พลังที่อยู่บริเวณโดยรอบกลายเป็นร่างภูมิ

จำนวนของร่างภูมิและความแข็งแกร่งนั้น มาจากสภาพแวดล้อมและความแข็งแกร่งของเธอ

วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์แบบนี้ หลินหยุนรู้จักอยู่แล้ว ชาติที่แล้วหลินหยุนเคยเห็นมาไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม วิชาเต๋าที่เธอฝึกฝนอยู่นั้น ไม่ใช่วิชาต้าเต๋าที่แข็งแกร่งเลย มันมีข้อจัดกัดอยู่

สามารถปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งมากน้อยแค่ไหน มันขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของบริเวณโดยรอบ

นี่คือพลังเต๋าห้าธาตุอย่างหนึ่ง

พลังเต๋าห้าธาตุนั้น เป็นพลังต้าเต๋าอย่างแน่นอน

แต่วิชาที่เธอฝึกนั้น เป็นแค่พลังห้าธาตุปลอมๆเท่านั้น

พูดอีกอย่างก็คือ มันไม่ใช่พลังต้าเต๋าห้าธาตุจริงๆ

ทำไมมันถึงเป็นพลังห้าธาตุ แต่กลับไม่ใช่อย่างอื่นนั้น

เพราะพลังเต๋าห้าธาตุนั้น เมื่ออยู่ในหมื่นจักรวาลนั้น มันเป็นพลังที่มีอยู่เยอะมากๆและมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ดังนั้นจึงมีคำพูดหนึ่งก็คือ หลุดจากสามภพ และไม่ได้อยู่ในห้าธาตุ

สรรพสิ่งทุกอย่างบนฟ้าดินนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่ห้าธาตุเท่านั้น แต่ห้าธาตุนั้นมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ดังนั้นนักบำเพ็ญเซียนอย่างพวกเธอ ก็เลยเลือกที่จะสร้างร่างภูมิห้าธาตุ นี่ก็คือพลังห้าธาตุปลอมๆ

แน่นอนว่าพลังเต๋านี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน

ถ้าสถานที่แห่งนั้นมีพลังห้าธาตุที่เยอะมากๆ พลังการโจมตีของเธอก็จะแข็งแกร่งมากๆเช่นกัน และมันยังมีข้อดีอยู่ข้อหนึ่ง ถ้านักบำเพ็ญเซียนที่จะเลือกเดินเส้นทางของพลังต้าเต๋าห้าธาตุจริงๆ พวกเขาจะเลือกเพียงแค่ธาตุเดียวเท่านั้น และพลังเต๋าห้าธาตุปลอมๆแบบนี้ สามารถเลือกฝึกฝนพลังสองธาตุได้

มีร่างภูมิหิมะจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาหลินหยุนทันที

สายตาของหลินหยุนเปล่งประกายทันที เขาก้าวเท้าออกไปและร่างกายของเขาหายไปทันที

จากนั้นก็มีร่างเทพเซียนขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้นมาทันที เขาใช้ดาบสกัดนภาออกมาทันที

พลังของกระบี่สะเทือนฟ้าดิน มันแทงทะลุอากาศ และทำลายร่างภูมิหิมะทั้งหมดภายในชั่วพริบตา

ในเวลาเดียวกัน หญิงชราก็โดมโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส เธอกระอักเลือดสดออกมาและปลิวออกไปทันที

ชายชราที่อยู่ข้างๆเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาก็ใช้หมัดโจมตีออกไปทันที และทำลายดาบสกัดนภาของหลินหยุน จากนั้นก็รับร่างกายของหญิงชราเอาไว้

เมื่อเห็นหญิงชราได้รับบาดเจ็บสาหัส และเธอก็ไม่สามารถต่อสู้ได้อีก

ทุกคนของนิกายวิญญาณบริสุทธิ์ รวมถึงชายชราคนนี้ สีหน้าของพวกเขาแย่มากๆ นี่คือวัตถุประสงค์ที่หลินหยุนต้องการจริงๆ

อีกฝ่ายมียอดฝีมือแดนจิตปฐมสองคน ถ้าพวกเขาสองคนรวมมือโจมตีหลินหยุนพร้อมกันตั้งแต่แรก

เขาคงหนีไม่รอดอย่างแน่นอน

เพราะหลินหยุนพาฉินหลันกับโม่หยู่และเด็กผู้หญิงที่ชื่อซินเอ๋อด้วย

ดังนั้นหลินหยุนก็เลยคิดออกอย่างรวดเร็ว เขาเลือกที่จะทำให้อีกฝ่ายโกรธมากๆ

และการต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง และโจมตีจนอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัส

ถ้ามียอดฝีมือคนหนึ่งไม่สามารถต่อสู้ได้อีก ทำให้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบทันที

ตอนนี้ จุดประสงค์ของเขาได้ทำสำเร็จแล้ว

ชายชราคนนั้น ก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ทันที พวกเขาที่เป็นยอดฝีมือแดนจิตปฐมสองคนมาถึงตรงนี้ คิดไม่ถึงจริงๆว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้

อันที่จริงการมาที่นี่ในครั้งนี้ พวกเขาก็ไม่ได้จะเข้าไปส่วนลึกของแดนเหมันต์

พวกเขาแค่ต้องการตรวจสอบสถานการณ์ของกากเดนจากดาวไกอาในแดนเหมันต์เท่านั้น

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกากเดนจากดาวไกอาที่ไม่มียอดฝีมือแดนจิตปฐมเลย ถึงแม้อีกฝ่ายจะมีคนจำนวนมากก็คงทำอะไรพวกเขาไม่ได้

น่าเสียดายจริงๆ เรื่องที่ทำให้พวกเขาคาดคิดไม่ถึงก็คือ พวกเขาพึ่งมาถึงที่นี่ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น

ชายชราหายใจเข้าลึกๆ สายตาของเขามองไปที่หลินหยุนและพูดอย่างเคร่งขรึม “นายไม่ใช่กากเดนจากดาวไกอา นายเป็นใครกันแน่?”

“ทำไมนายถึงปรากฏตัวที่นี่!”

“พวกเราเป็นนักบำเพ็ญเซียนจากนิกายวิญญาณบริสุทธิ์!”

“นิกายวิญญาณบริสุทธิ์!”

“ฉันคิดว่านายน่าจะรู้จักสำนักของเรา”

“อยู่ในเขตเหนือ พวกเราเป็นสำนักที่แข็งแกร่งมากๆในเขตกลางฟ้า!”

“เหล่าจู่ของพวกเราเป็นยอดฝีมือแดนสู่ธรรมะ!”

“ความแข็งแกร่งของนิกายวิญญาณบริสุทธิ์ นายคาดคิดไม่ถึงอยู่แล้ว!”

“เด็กหนุ่ม นายมีความสัมพันธ์อะไรกับกากเดนจากดาวไกอาที่อยู่ในแดนเหมันต์กันแน่?”

“ถ้านายไม่ยอมพูดออกมา!”

“ถึงแม้วันนี้นายจะรอดไปได้ อย่าพูดถึงเขตเหนือเลย ทั่วทั้งดาวนกขาวก็ไม่มีที่ให้นายได้หลบซ่อนตัวอย่างแน่นอน!”

เมื่อหลินหยุนได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็พูดอย่างเคร่งขรึม “ฉันจำได้ว่าเมื่อสักครู่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงปัญหา แต่พวกคุณไล่ตามฉันมาเอง ฉันพูดถูกใช่ไหม?”

“ตอนนี้พวกคุณเริ่มพูดจาไร้สาระแล้ว!”

“ทำไม?”

“ตอนนี้ไม่อยากฆ่าฉันแล้วเหรอ?”

สีหน้าของชายชราแย่มากๆ เขาหายใจเข้าลึกๆและพูด “ด้วยพลังของฉัน ถ้าต่อสู้กับนายจริงๆ พวกเราสองคนคงบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่! ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องต่อสู้กันแล้ว!”

“ถ้านายอยากจะจากไป ก็เชิญเลย”

“ถ้านายณอยากจะต่อสู้กับฉันจริงๆ ฉันก็พร้อมจะรับมือ!”

วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่หลินหยุนใช้ออกมาเมื่อสักครู่ ไม่เพียงทำให้คนอื่นๆตกตะลึง แม้แต่ชายชราคนนี้ก็ตกตะลึงมากๆเช่นกัน

พลังที่น่ากลัวขนาดนั้น เมื่อย้อนกลับไปคิดแล้ว ทำให้จิตใจของเขาหวาดกลัวและตกตะลึงมากๆ

แม้แต่ศิษย์น้องที่มีพลังเท่ากับเขาก็โดนโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงแม้ตอนนี้เขาจะมีเวลาเตรียมพร้อมรับมือ แต่เขาก็คงเอาชนะหลินหยุนไม่ได้

เรื่องนี้เขารู้ตัวดี

หลินหยุนเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาพาผู้หญิงสามคนจากไปทันที

คนๆนี้มีพลังที่ไม่ธรรมดาเลย ถ้าเขาไม่กลัวตายและพยายามขัดขวางตัวเองเอาไว้ มันก็เป็นเรื่องที่สามารถทำได้อย่างแน่นอน

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ยอดฝีมือแดนยาทองพวกนั้น โม่หยู่เพียงคนเดียวก็คงรับมือไม่ไหวอย่างแน่นอน

สังหารยอดฝีมือแดนยาทองหนึ่งคนและโจมตียอดฝีมือแดนจิตปฐมหนึ่งคนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าลงมืออีก มันเป็นผลลัพธ์ที่ดีมากๆแล้ว

หลินหยุนพาผู้หญิงสามคนออกจากหนองน้ำใหญ่ทันที

พวกเขาใช้เวลาครึ่งเดือนในการเดินทางออกมา แต่เมื่อสองสามวันที่แล้ว พวกเขาเจอเรื่องอันตรายสองครั้ง

หลินหยุนหลบหลีกอันตรายทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านเรื่องอันตรายมาก็ปลอดภัยตลอดทาง

หลังจากเดินออกมาจากหนองน้ำใหญ่ โม่หยู่ก็เอ่ยปากพูดทันที “พี่หลินหยุน ฉันอยาก……ฉันอยากจะกลับไปเมืองโม่สักครั้ง!”

หลินหยุนพยักหน้าทันที เพราะเขาเข้าใจความคิดของเธอ

เพราะนิกายวิญญาณบริสุทธิ์ได้ลงมือกับแดนเหมันต์แล้ว มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าคำพูดของหลินหยุนได้เกิดขึ้นแล้ว

ทางด้านเมืองโม่ ตระกูลโม่คงจะโดนนิกายวิญญาณบริสุทธิ์กลั่นแกล้งอย่างแน่นอน ถ้าไม่กลับไปตระกูลโม่ โม่หยู่ก็คงรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน

หลินหยุนยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูด โม่หยู่ก็รีบพูดอีกครั้ง “แต่ถ้าพี่หลินหยุนไม่สะดวกใจ งั้น……งั้นก็ช่างมันเถอะ……”

เมื่อหลินหยุนได้ยินก็ขมวดคิ้วทันที เขามองหน้าโม่หยู่และพูดเบาๆ “คราวหน้าถ้าคุยกับฉัน อย่าพูดอ้อมค้อมแบบนี้ อย่ามาใช้คำพูดเจ้าเล่ห์กับฉันอีก!”

“ความคิดของคุณ ฉันมองออกอยู่แล้ว!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหยุน สีหน้าของโม่หยู่ก็แย่มากๆ เธอรีบอธิบายทันที “พี่หลินหยุนอย่าเข้าใจผิดเลย ฉันไม่ได้มีความคิดแบบนี้!”

“ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้าไปในแดนเหมันต์”

“ฉันได้พูดความคิดทั้งหมดของฉันให้พี่หลินหยุนฟังแล้ว!”

“ฉันไม่ได้คิดไม่ดีกับพี่หลินหยุนเลย!”

“ฉันหวังว่าพี่หลินหยุนอย่าคิดว่าโม่หยู่เป็นคนแบบนั้น!”

หลินหยุนพูด “ถ้าไม่คิดแบบนั้นก็ดีแล้ว!”

ขณะพูด เขาก็นิ่งไปชั่วครู่แล้วพูด “ในเขตเหนือนี้ มีที่ไหนบ้างที่สามารถหาทรัพยากรสำหรับฝึกฝนบำเพ็ญเซียนได้?”

โม่หยู่คิดอยู่สักพักแล้วพูด “ทรัพยากรธรรมชาติส่วนใหญ่ ต่างถูกสำนักใหญ่ควบคุมเอาไว้ ไม่มีใครสามารถไปแย่งทรัพยากรพวกนี้จากมือพวกเขาได้!”