จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1804 สู้อย่างสุดชีวิต

บทที่ 1804 สู้อย่างสุดชีวิต
ทุกคนก็ทำตามแผนการในทันที ไม่ได้มีสิ่งต้องห้ามอะไรกับเทพปีศาจนั้นเลยสักนิด
เพราะว่าทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้โง่
ก็เข้าใจว่าไปทำอย่างไร สำหรับฝ่ายของตัวเองนี้ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ต้าเต๋าของเทพปีศาจนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็บันดาลโทสะขึ้นมาอีกครั้งในทันที หลังจากได้ยินคำแบบนี้พูดของทั้งเก้าคน ก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟเป็นอย่างมาก
“แค่แมลงสมควรตายไม่กี่ตัวอย่างพวกแก ก็กล้าพูดจาว่าจะฆ่าข้า รนหาที่ตายชัดๆ!”
“งั้นก็ดูกันว่าใครฆ่าใครกันแน่!”
“พวกแก ไปตายให้หมดซะ!”
“อ๊ากกกกกก”
ตามด้วยเสียงคำรามโกรธของเทพปีศาจ เขาทั้งหกบนหัวของเขาก็ปล่อยแสงที่แปลกประหลาดน่าสะพรึงกลัวทั้งหมดออกมาในทันใด
แสงแปลกประหลาดประหลาดน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น แทรกซึมอยู่ตามบนต้าเต๋า ทำให้รอยแยกต้าเต๋าที่แตกสลายปรากฏขึ้น และสมานเข้าด้วยกันโดยตรง
หลังจากที่สมานเข้าด้วยกัน พลังแห่งต้าเต๋าก็กลายเป็นน่ากลัวอย่างยิ่งขึ้นมา
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ ทำให้สีหน้าของผู้บำเพ็ญแดนสู่ธรรมะทั้งเก้าคนเปลี่ยนไปอย่างมากในทันใด
แม้แต่เหมินชิงที่มั่นใจแน่วแน่อย่างยิ่งอยู่เสมอ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมา
นี่ยังจะต่อสู้ยังไงดี?
พวกเขาไม่ง่ายเลยที่ใช้ไม้ตายของล้ำค่าของพวกเขาออกมา ด้วยการแผดเผาเลือดสารจิง นี่ถึงเป็นวิธีสุดยอดที่ทำให้ต้าเต๋าของปีศาจตนนี้ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
นี่ทำให้พวกเขามีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น
แต่ว่า ในเวลานี้ อีกฝ่ายยังมีวิธีการ และยังไม่ใช่วิธีการทั่วไปด้วย!
และทำให้ต้าเต๋าได้รับความเสียหายหนัก และสมานเข้าด้วยกันในคราวเดียว
พวกเขาสามารถที่จะสัมผัสออกมาได้ ว่าการสมานเข้าด้วยกันแบบนี้ อันที่จริงไม่เหมือนเดิมแน่นอน
เพราะหลังจากสมานเข้าด้วยกัน แม้ว่าลมปราณจะเพิ่มความยิ่งใหญ่มากขึ้น แต่ก็เทียบกับก่อนหน้านี้ไม่ได้ทั้งหมด!
แต่นั่นก็น่ากลัวพอแล้ว!
ต่อให้พวกเขายังสามารถทำให้ต้าเต๋าของเทพปีศาจได้รับความเสียหาย แต่หากอีกฝ่ายสามารถที่จะทำการสมานต้าเต๋าเข้าด้วยกันได้ต่อไปล่ะ?
นี่จะต่อสู้ต่อไปได้อย่างไร?
ทำการสมานต้าเต๋าขึ้นมาใหม่ เทพปีศาจก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ไอ้พวกแมลง มาเถอะ ให้ข้าคร่าชีวิตสุนัขอย่างพวกแกไป!”
หลังจากที่เสียงลดลง ภายใต้ร่างของเทพปีศาจที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ก็มาถึงตรงหน้าของผู้แข็งแกร่งแดนสู่ธรรมะทั้งเก้าคนในทันที!
กฎเกณฑ์แห่งดาบเข้าสู่ในดาบกระดูก ไม่ต้องใช้พลังแห่งกฎเกณฑ์ของเขา และต้องการต่อสู้กันอย่างประชิดตัว!
ความสูงของเขาสูงถึงสิบกว่าฟุตขึ้นไป แต่ในเวลานี้กลับมีความคล่องตัวสูงอย่างยิ่ง ถึงขั้นที่น่าเหลือเป็นอย่างยิ่งจริงๆ!
ในเวลานี้ ผู้บำเพ็ญแดนสู่ธรรมะทั้งเก้าคนก็แยกย้ายกันไปในทันที ในนั้นมีผู้บำเพ็ญแดนสู่ธรรมะระยะกลางสองคน มีความคิดที่จะหลบหนีในทันทีแล้ว
แต่ว่าในเวลานี้
ผู้บำเพ็ญแดนสู่ธรรมะตอนปลายหนึ่งในนั้นที่ดูเหมือนบัณฑิตหนุ่ม พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “สหายทุกท่าน การสมานต้าเต๋าของปีศาจตนนี้ ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาวเลย แต่มีเวลาจำกัด!”
“เท่าที่ฉันประเมิน ไม่มีทางเกินสิบอึดใจอย่างแน่นอน พวกเราแค่ถ่วงเวลาอย่างสุดชีวิต จะสามารถสร้างการตอบโต้การสังหารได้อย่างแน่นอน!”
“แต่ถ้าหากในเวลานี้พวกเรามีใครอยากจะหนีไป งั้นทุกอย่างที่ทุ่มเทไปก่อนหน้านี้ ก็จะสูญเปล่าทั้งหมด!”
“สหายทุกท่าน ฉันรู้ว่าทุกคนก็มีไม้ตายอย่างแท้จริงที่ไม่ได้แสดงออกมา ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว!”
“ไม่ต้องมีการออมมือใดๆอีก!”
ผู้แข็งแกร่งที่เหมือนกับบัณฑิตหนุ่ม หลังจากที่เสียงลดลง เห็นแค่ดาบยาวในมือหายไป และปากกาเหล็กเรียวบางแท่งหนึ่งก็เพิ่มขึ้นมาจากอากาศ
ปากกาเหล็กนี้ปรากฏขึ้นมา ผู้แข็งแกร่งบัณฑิตหนุ่มเริ่มแผดเผาเลือดสารจิงอีกครั้ง ก็อยู่ตรงหน้าของเขา ปากกาเหล็กเริ่มวาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เป็นรูปเป็นร่างยันต์ค่ายกลแบบพิเศษ
เป็นรูปเป็นร่างยันต์ค่ายกลในทันที ก็ปกคลุมไปทางเทพปีศาจนั้น
มีการปลุกเสกเบิกเนตรของยันต์ค่ายกลนี้ เทพปีศาจที่เดิมทีร่างเร็วราวกับสายฟ้า ก็ชะลอตัวลงอย่างกะทันหัน
ในเวลาเดียวกัน เมื่อผู้แข็งแกร่งหลายคนเห็นเช่นนี้ ก็ทยอยลงมือกันทั้งหมด หลบเลี่ยงอย่างบ้าคลั่งไปด้วย หลีกเลี่ยงการปะทะกับร่างกายด้านหน้าของเทพปีศาจ และใช้อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ไปด้วย
เนื่องจากความเร็วของเทพปีศาจลดลง ทำให้แรงกดดันต่อทุกคนลดลงอย่างมาก
เป็นเรื่องยากมากสำหรับเทพปีศาจที่จะพุ่มเป้าไปที่หนึ่งในนั้นได้
ยิ่งไปกว่านั้นตามที่ผู้แข็งแกร่งบัณฑิตหนุ่มพูด ลมปราณของเทพปีศาจกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถรักษาสถานะนี้ไว้ได้นานเกินไป
ภายใต้ความพยายามอย่างต่อเนื่อง ทำได้แค่ทุกคนถูกบีบคั้นให้ถอย แต่กลับไม่สามารถที่จะฆ่าได้อย่างแท้จริง เทพปีศาจบันดาลโทสะขึ้นมาในทันที
เงยหน้าขึ้นคำรามด้วยความโกรธ ดาบกระดูกปล่อยแสงสีฟ้าเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งอีกครั้ง และฟันตรงไปยังยันต์ค่ายกลที่อยู่เหนือศีรษะนั้น
ยันต์ค่ายกลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมา
แตกสลายกะทันหัน!
แต่ว่าหลังจากที่แตกสลาย ไม่นานก็กลับมาสมบูรณ์ใหม่อีกครั้ง
แต่แม้ว่าสีหน้าของผู้แข็งแกร่งบัณฑิตหนุ่มนั้นก็เปลี่ยนไปในทันใด และกระอักเลือดออกมา
แต่ถึงอย่างนั้น บัณฑิตหนุ่มนั้นก็รีบพูดขึ้นมาว่า “สหายทุกท่าน รอพลังแห่งต้าเต๋าของปีศาจตนนี้ลดลงอีกครั้ง ลงมือพร้อมกัน!”
ในเวลานี้เทพปีศาจก็กังวลเช่นกัน
เขาก็คาดไม่ถึงว่า พวกแมลง และมดในสายตาของเขา จะแข็งแกร่งขนาดนี้!
ถ้าหากมีหลายคนเลือกที่หลบหนี ถ้าอย่างนั้นสถานการณ์ในตอนนี้ ไม่มีทางเป็นแบบนี้
เขารู้ว่า ในเวลานี้หลบหนีอย่างสุดชีวิต!
หนี นั่นคือไม่มีโอกาส!
ในเมื่อพวกแมลงเหล่านี้ดื้อด้านมากเช่นนี้ ก็ไม่มีวันให้โอกาสใดๆกับเขาเด็ดขาด!
ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าจะอยากหนี ก็ต้องฆ่าแมลงที่เหมือนบัณฑิตหนุ่มนั้นก่อน ถึงมีโอกาสหลบหนีไปได้!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อ้าปากขึ้นในทันที และมุกเทพขนาดเต็มหนึ่งเม็ด ก็พุ่งออกมาโดยตรง
มุกเทพปรากฏขึ้นมา ยิงตรงไปยังผู้แข็งแกร่งที่เหมือนบัณฑิตหนุ่ม ไม่มีความอาฆาตแค้นใดๆ ก็ไม่ลมปราณใดๆ
แทบจะในชั่วพริบตา ก็มาถึงตรงหน้าของผู้แข็งแกร่งบัณฑิตหนุ่ม
แต่ว่าผู้แข็งแกร่งที่ดูเหมือนบัณฑิตหนุ่มคนนี้ ดูเหมือนจะเตรียมตัวไว้ตั้งนานแล้ว โยนปากกาเหล็กในมือออกไปโดยตรง และปะทะเข้าด้วยกันกับมุกเทพ
ก็เป็นเสียงสะเทือนโลกดังอีก
ปากกาเหล็กก็แตกออกดังตูมตาม มุกเทพนั้นก็แตกออกมา
ทันใดนั้นผู้แข็งแกร่งที่ดูเหมือนบัณฑิตหนุ่มก็กระอักเลือดออกมาเต็มปากอีกครั้ง คนทั้งคนก็ไม่สามารถทรงตัวได้ และตกลงไปมาจากกลางอากาศในทันที
ทุกคนที่ได้เห็นฉากนี้ต่างก็กลัวจนหน้าถอดสี
ในอีกด้านหนึ่ง เทพปีศาจที่มุกเทพแตกออกก็กระอักเลือดออกมาเต็มปากเช่นกัน
ในขณะนี้ เขาไม่มีความตั้งใจที่จะต่อสู้อีกต่อไป
หันหลังหนีไปอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อผู้แข็งแกร่งที่เหลือเห็นเช่นนี้ เหมินชิงคนนั้นก็ตะโกนขึ้นทันที “อย่าปล่อยให้ปีศาจตนนี้หนีไป!”
ภายใต้ร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว อาวุธวิเศษรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ไม่ใหญ่เกินไป ออกมาจากมือ และกระแทกไปทางเทพปีศาจนั้นทันที
ในเวลานี้ ผู้แข็งแกร่งหลายคนที่เหลือก็ทยอยลงมือ
แต่ว่าในเวลานี้ เดิมทีร่างของเทพปีศาจนั้นที่หลบหนีไปกลับหันกลับมาอย่างกะทันหัน
เหนือความคาดหมาย
ในเวลาเดียวกัน ดาบกระดูกในมือของเขาก็ฟาดฟันอย่างรุนแรง
ทันใดนั้นของวิเศษทรงสี่เหลี่ยมที่ไล่ตามหลังมา แตกเป็นเสี่ยงๆอย่างราบคาบ
แสงดาบส่องแสง ในขณะเดียวกันก็ฟาดฟันของวิเศษทรงสี่เหลี่ยมนั้น ก็ไม่จบสิ้น เพียงแต่ว่าความอ่อนแอทั้งหมด และล้มลงไปทางเหมินชิงนั้นอีกครั้ง
เหมินชิงกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ก็กลัวจนหน้าถอดสีในทันที
แต่ว่าเขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว
ภายใต้ความเร่งรีบ สองมือคว้าไปในกลางอากาศ คว้าผู้แข็งแกร่งแดนสู่ธรรมะระยะกลางทั้งสองคนไว้ และโยนไปข้างหน้าของตัวเองในทันที
และตัวเขาเองก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
ถ้าหากเป็นสถานการณ์ที่เตรียมตัวตามปกติ เขาไม่สามารถที่จะทำถึงขั้นที่ควบคุมผู้แข็งแกร่งแดนสู่ธรรมะระยะกลางทั้งสองคนไว้ได้ในทันที
แม้ว่าเขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งแดนสู่ธรรมะตอนปลายก็ไม่สามารถที่จะทำได้