จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1863 ตกใจจนถอยหนี

บทที่ 1863 ตกใจจนถอยหนี
สีหน้าของหลินหยุนเปลี่ยนไป เพราะกระบี่น้ำแข็งแต่ละอันนั้น เต็มไปด้วยพลังต้าเต๋าแห่งน้ำแข็งที่น่ากลัวมากๆ
ถ้าเขามีพลังขอบเขตไว้ต่อสู้กับอีกฝ่าย อาจจะต่อสู้กับอีกฝ่ายได้อย่างสูสี แต่ตอนนี้เขาอยู่ในพลังขอบเขตของอีกฝ่าย พลังขอบเขตของอีกฝ่ายน่ากลัวมากๆ
ถ้าโดนกระบี่น้ำแข็งอันใดอันหนึ่งโจมตีโดนร่างกาย เขาก็คงจะบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
พลังแห่งต้าเต๋านั้นน่ากลัวจริงๆ
เมื่อหลินหยุนมองเห็น เขารีบปล่อยต้าเต๋าแห่งหินออกมา จากนั้นก็รวบรวมพลังทั้งหมดเอาไว้ปกป้องร่างกายของตัวเอง จากนั้นเขาก็มองเห็นกระบี่น้ำแข็งจำนวนมหาศาลโจมตีใส่ต้าเต๋าแห่งหินทันที
ถึงแม้ต้าเต๋าแห่งหินของเขาจะมีพลังป้องกันตัวที่แข็งแกร่งมากๆ แต่เมื่อโดนโจมตีรุนแรงขนาดนี้ ทำให้พลังป้องกันตัวของเขาอาจจะถูกทำลายได้ตลอดเวลา
และพลังต้าเต๋าของเขาก็สูญเสียอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม กระบี่น้ำแข็งมีเยอะมากๆ มันโจมตีลงมาตลอดเวลา ภายในชั่วพริบตา ต้าเต๋าแห่งหินของหลินหยุนก็ใกล้จะต้านรับไม่ไหวแล้ว
นี่คือความน่ากลัวจากพลังขอบเขตของอีกฝ่าย!
สีหน้าของหลินหยุนขาวซีดขึ้นมา เขารับกระบี่น้ำแข็งของอีกฝ่ายอย่างสุดชีวิต หมังเซิงที่ยืนอยู่บนท้องฟ้านั้น ตอนนี้สีหน้าของเขาแย่มากๆ
เขาก็ไม่รู้จริงๆ ทำไมหลินหยุนถึงไม่ปลอดปล่อยพลังขอบเขตของตัวเองออกมา
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ใช้เวลาอีกไม่นาน หลินหยุนก็คงต้านรับไม่ไหว
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ไป๋ชู่หัวเราะอย่างเย็นชา “เด็กหนุ่ม แกคิดว่าฉันไร้ประโยชน์เหมือนกับจื้อหั่วเหรอ?”
“เมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน แกไม่มีโอกาสอีกแล้ว!”
ต้าเต๋าแห่งหินของหลินหยุนอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง แต่ในเวลานี้ หลินหยุนตะโกนออกมา จากนั้นต้าเต๋าแห่งมิติก็ถูกปลดปล่อยออกมา
ต้าเต๋าสามอันหลอมรวมเป็นหนึ่ง
จากนั้นก็มองเห็นร่างกายของหลินหยุน ค่อยๆหายไป วินาทีต่อมา มีร่างรางเทพเซียนขนาดใหญ่ปรากฏตัว
กระบี่น้ำแข็งจำนวนมหาศาล โจมตีใส่ร่างรางของเทพเซียนทันที
ทำให้ร่างรางเทพเซียนสั่นสะเทือน แต่ในเวลานี้น้ำเสียงของหลินหยุนก็ดังมาจากท้องฟ้า “ข้ามีหนึ่งกระบี่ สามารถทำลายฟ้าดินได้!”
นี่คือครั้งแรกที่หลินหยุนใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์หลังจากเขาฝึกฝนพลังต้าเต๋าสำเร็จ
กระบี่ฉีกนภา
หนึ่งกระบี่สามารถทำลายฟ้าดินได้
ถึงแม้เขาฝึกฝนพลังต้าเต๋าสำเร็จ และมีต้าเต๋าสามอัน อย่างไรก็ตาม แต่พลังของเขายังไม่ถึงแดนสู่ธรรมะเลย เพราะเขายังฝึกฝนถึงแดนดั่งเทพอยู่!
ไม่ต้องพูดถึงต้าเต๋าเลย แม้แต่พลังกฎเกณฑ์ เขายังไม่ได้รวมตัวกันกลายเป็นวงรอบเลย
ดังนั้นเขาก็เลยไม่มีขอบเขตเลย
ถ้าพูดว่าตอนที่ใช้พลังกฎเกณฑ์ เขายังสามารถใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ได้ มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อยู่แล้ว
แต่เมื่อเปิดต้าเต๋าแล้ว ถ้าเขาใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่เปลี่ยนเป็นพลังต้าเต๋า เขายังไม่สามารถควบคุมได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่พลังต้าเต๋าที่ไม่สามารถควบคุมได้ อาจจะทำให้หลินหยุนโดนพลังย้อนกลับจนได้รับบาดเจ็บ
นี่คือเหตุผลที่หลินหยุนเปิดต้าเต๋าแล้ว เขาไม่เคยใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์เลย โดยเฉพาะวิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์อย่างกระบี่สกัดนภากับกระบี่ฉีกนภา
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หลินหยุนไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว!
เพราะเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหมังเซิงคนนี้ เขาคิดยังไงกันแน่
ถ้าหมังเซิงอยากรอให้ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนได้รับบาดเจ็บสาหัสและตัวเองได้ผลประโยชน์ เขาก็คงลงมือในขณะที่เขากับไป๋ชู่รู้ผลแพ้ชนะอย่างแน่นอน
ตอนนี้ เมื่อหลินหยุนต่อสู้กับไป๋ชู่แล้ว หลินหยุนจะให้หมังเซิงได้มีโอกาสลงมือ
หลินหยุนใช้กระบี่ฉีกนภาออกมา
เงากระบี่มหาศาล ถล่มลงมาจากท้องฟ้าราวกับคลื่นยักษ์ มันพุ่งลงมาอย่างบ้าคลั่ง และโจมตีใส่ไป๋ชู่ทันที
ไป๋ชู่ก็คาดคิดไม่ถึงจริงๆ หลินหยุนสามารถใช้วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ออกมา รังสีกระบี่แต่ละอัน มันมีพลังต้าเต๋าแห่งกระบี่ที่น่ากลัวมากๆ
พลังขอบเขตของเขา ไม่สามารถกดทับพลังของหลินหยุนได้อีกแล้ว เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
เมื่อมองเห็นรังสีกระบี่จำนวนมากพุ่งเข้ามา ไป๋ชู่รู้สึกตกใจมากๆ เขารีบเก็บกระบี่น้ำแข็งของตัวเอง ด้านหน้าของเขามีกำแพงน้ำแข็งอันหนึ่งปรากฏ และพยายามต้านรังสีกระบี่ของหลินหยุนเอาไว้
อย่างไรก็ตาม รังสีกระบี่ของหลินหยุนนั้นดูเหมือนไม่มีวันหมด
ถึงแม้ตอนนี้หลินหยุนอยู่ในพลังขอบเขตของไป๋ชู่และเขากลายเป็นฝ่ายได้เปรียบ ถึงแม้พลังต้าเต๋าของเขาจะสูญเสียไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็สามารถฟื้นคืนกลับมาได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
แต่วิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของหลินหยุนนั้น ได้กดทับจนเขากลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที
ในเวลานี้ ไป๋ชู่ตะโกนออกมา ต้าเต๋าแห่งกระบี่ของเขาก็ปรากฏทันใด
เขาเป็นยอดฝีมือจ้าวครองสี่เต๋า
ด้านในมีต้าเต๋าแห่งกระบี่อยู่ด้วย
แต่ต้าเต๋าแห่งกระบี่ของเขานั้น เมื่อเทียบกับของหลินหยุน พลังต้าเต๋าแห่งกระบี่ของเขาน้อยกว่าหลินหยุนมากๆ ไม่สามารถเทียบกันได้เลย
แต่ในเวลานี้ ด้านหนึ่งเขาก็พยายามต้านรับวิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของหลินหยุน อีกด้านหนึ่ง พลังต้าเต๋าแห่งกระบี่ของเขาก็พุ่งโจมตีร่างรางเทพเซียน
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พลังต้าเต๋าแห่งกระบี่ของอีกฝ่ายกำลังจะโจมตีโดนร่างรางเทพเซียน จู่ๆร่างรางเทพเซียนก็คำรามด้วยความโกรธ ทำให้พลังของร่างรางเทพเซียนพุ่งสูงขึ้น มีกระบี่จำนวนมากรวมตัวกัน และโจมตีใส่พลังป้องกันที่อยู่ด้านหน้าของไป๋ชู่
ในเวลานี้ ต้าเต๋าแห่งกระบี่ของไป๋ชู่ ได้โจมตีร่างรางเทพเซียนจนแตกสลาย
ในขณะที่ร่างรางเทพเซียนแตกสลายนั้น หลินหยุนที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดปรากฏตัวบนท้องฟ้าอีกครั้ง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง ร่างกายของไป๋ชู่ก็เต็มไปด้วยเลือดสดเหมือนกัน ร่างกายของเขามีบาดแผลจำนวนมากและเต็มไปด้วยเลือด
พลังของอีกฝ่ายอ่อนแอลงมากๆ
พลังต้าเต๋าแห่งกระบี่ของหลินหยุน ยังอยู่ภายในร่างกายและทำลายร่างกายภายในของอีกฝ่ายอยู่
เขารีบทานโอสถจำนวนมากเข้าไป ร่างกายของเขาหายดีขึ้นอย่างรวดเร็วและมองเห็นได้อย่างชัดเจน
แต่พลังของเขายังอ่อนแออยู่
ในเวลานี้ สายตาของชายชราอย่างไป๋ชู่ เต็มไปด้วยความตกตะลึงและเหลือเชื่อ เขาคาดคิดไม่ถึงจริงๆว่าหลินหยุนจะแข็งแกร่งขนาดนี้
ในขณะที่หมังเซิงยังไม่ได้ลงมือ เขาต่อสู้กับหลินหยุนแบบหนึ่งต่อหนึ่ง แต่เขากลับไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย
ตอนนี้ไป๋ชู่มองหน้าหลินหยุนที่เลือดสดไหลเต็มตัว จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังและถอยหนีทันที
เมื่อหลินหยุนมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังคงระมัดระวังตัวอย่างต่อเนื่อง เขาบินลงมาจากท้องฟ้าและกระอักเลือดสดไม่หยุด
พลังของเขาอ่อนแอลงจนถึงขีดสุดแล้ว
ในเวลานี้ หมังเซิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมาถึงด้านหน้าหลินหยุน เขารีบถาม “สหายเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อมองเห็นอีกฝ่ายไม่ได้คิดจะลงมือ หลินหยุนส่ายหัวเบาๆและพูด “ฉันยังโอเคอยู่!”
หมังเซิงหายใจเข้าลึกๆและพูด “ไม่แปลกใจเลยที่สหายหลินเป็นนายน้อยโลกชางฉอง คุณสามารถเอาชนะไป๋ชู่ที่เป็นยอดฝีมือจ้าวครองสี่เต๋าได้! พลังของสหายเหนือความคาดหมายของฉันจริงๆ!”
หลินหยุนส่ายหัว เขารีบทานโอสถจำนวนมากเข้าไปและพูด “ไม่ได้ถือว่าเอาชนะอีกฝ่ายได้ เพียงแต่เขาไม่อยากบาดเจ็บสาหัส จากนั้นโดนสหายและคนอื่นๆสังหารเท่านั้น!”
“พูดกันตามตรงเลย เพราะสหายหมังเซิงอยู่ตรงนี้ คนๆนั้นก็เลยเกิดความหวาดกลัวและจากไป!”
หลังจากทานโอสถแล้ว พลังของหลินหยุนก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย
โดนพลังโจมตีย้อนกลับของวิชาอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ ทำให้เขาบาดเจ็บไม่น้อย
แต่อาการบาดเจ็บนั้น ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เขาคาดการณ์เอาไว้
อย่างน้อยอาการบาดเจ็บตอนนี้ เขายังสามารถรับมือได้อยู่
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หมังเซิงไม่ได้ลงมือทำร้ายเขา เรื่องนี้ทำให้หลินหยุนมองคนๆนี้ไม่ออกจริงๆ
เมื่อมาถึงด้านในของซากอารยธรรมราชวงศ์แล้ว คนที่หลินหยุนเจอคนแรกก็คือหมังเซิง จากนั้นก็เจออีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า
เรื่องนี้ทำให้หลินหยุนรู้สึกว่าคนๆนี้ลึกลับมากๆ
ดูเหมือนคนๆนี้จงใจมาตีสนิทกับตัวเอง เขาต้องมีความลับบางอย่างแน่นอน
เพราะมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอยู่แล้ว