จักรพรรดิเชียนตกสวรรค์ - บทที่ 1932 ระเบิดจิตวิญญาณต่อเนื่อง

บทที่1932 ระเบิดจิตวิญญาณต่อเนื่อง
หมังเซิงตะโกนทันที “ขัดขวางมันเร็วๆ!”
“พวกเราต้องปกป้องหลินชางฉองให้ได้ เขาคือความหวังเดียวของหมื่นจักรวาล!”
สีหน้าของมหากษัตริย์ทุกคนเคร่งขรึมมากๆ
แม้แต่มหากษัตริย์เทียนเจี้ยนที่มีชื่อเสียงด้านการโจมตี แต่เขาก็โดนเทียนเต้ากลืนกินเข้าไป แต่เทียนเต้าไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว
นี่คือครั้งแรกที่พวกเขารู้สึกว่าพลังของตัวเองไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลย
“ถ้าอยากจะขัดขวางเขา ก็ห้ามใช้พลังของเขา เพราะเขาเป็นเทียนเต้า และพลังที่พวกเราฝึกฝนอยู่นั้น เป็นพลังที่มาจากเขา”
คนที่พูดคือมหากษัตริย์เทียนโจ้ว เมื่อก่อนเขาเคยเป็นทาสรับใช้ของเทียนเต้า เขารู้จักเทียนเต้ามากกว่าคนอื่นๆ
มหากษัตริย์เทียนมิ่งพยักหน้า “ใช่แล้ว ห้ามใช้พลังที่มาจากเขา”
“พวกเราใช้ได้แค่พลังของตัวเองเท่านั้น”
“ฉันติดตามเทียนเต้าและทำเรื่องผิดมาเยอะ ตอนนี้ก็ให้ฉันออกมาต่อสู้เพื่อไถ่บาปก่อนก็แล้วกัน!”
มหากษัตริย์เทียนมิ่งหัวเราะออกมา พลังจิตวิญญาณพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา มีจิตวิญญาณที่ใหญ่มากๆพุ่งโจมตีใบหน้าอันใหญ่ทันที
“ฮ่าๆๆ ด้านในจิตวิญญาณของแก ฉันมองเห็นชีวิตที่มีสีสันของแก ฉันชอบอาหารแบบนี้มากๆ”
“พุ่งมาเยอะหน่อย พุ่งเข้ามาเยอะๆหน่อย!”
เขาหยุดการโจมตีโลกชางฉอง และหันหน้ากลับไปกลืนกินมหากษัตริย์เทียนมิ่ง
ตูม!
ในขณะที่จิตวิญญาณของมหากษัตริย์เทียนมิ่งกำลังจะเข้าใกล้ใบหน้าอันใหญ่ จู่ๆก็เกิดเสียงดังสนั่นทันที
พลังอันน่ากลัวทำให้หมื่นจักรวาลสั่นสะเทือน ดวงดาวที่อยู่ข้างๆโดนระเบิดจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
ใบหน้าอันใหญ่ของเทียนเต้าตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว “ไม่นะ!”
ใบหน้าอันใหญ่โดนแรงระเบิดจนหายไป ผ่านไปชั่วครู่ มันก็รวมตัวกันอีกครั้ง
สีหน้าของมหากษัตริย์ทุกคนแสดงความโศกเศร้าออกมา
“เทียนมิ่ง ระเบิดจิตวิญญาณของตัวเอง!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมื่นจักรวาลแห่งนี้ก็จะไม่มีเทียนมิ่งอีกแล้ว!”
ระเบิดจิตวิญญาณ มันคือการหายไปจากหมื่นจักรวาลเลย ไม่สามารถกลับชาติมาเกิด มันคือการสูญสลายอย่างสิ้นเชิง
“เทียนมิ่ง”มหากษัตริย์เทียนโจ้วหัวเราะเสียงดังออกมา เขารู้สึกโศกเศร้ามากๆ
เมื่อก่อน เขากับเทียนมิ่งต่างเป็นทาสรับใช้ของเทียนเต้า สุดท้ายแล้วพวกเขาตายด้วยน้ำมือเจ้านายของตัวเอง
“อมิตาพุทธ!”
หมิงหนีพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ “โยมเทียนมิ่ง เข้าใจแล้ว”
“สมควรตาย พวกแกทั้งหมดสมควรตาย!”
เทียนเต้าที่โดนจิตวิญญาณระเบิดจนได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้มันบ้าคลั่งแล้ว จู่ๆมันก็ไม่สนใจอะไรเลยและพุ่งไปยังโลกชางฉอง
“พลังจิตวิญญาณสามารถทำให้มันบาดเจ็บได้!”จู่ๆหมังเซิงก็ตะโกนออกมา
สีหน้าของหมิงหนีนิ่งสงบมากๆ “ไม่ใช่ พลังจิตวิญญาณไม่สามารถทำให้มันบาดเจ็บได้ จำเป็นต้องมีพลังจิตวิญญาณที่เยอะมากๆ”
ไม่มีใครเอ่ยปากพูด พลังจิตวิญญาณที่เยอะมากๆนั้นจำเป็นต้องระเบิดตัวเองเท่านั้น
ถึงแม้พลังจิตวิญญาณของทุกคนรวมกัน ก็ไม่สามารถเทียบกับการระเบิดพลังจิตวิญญาณของมหากษัตริย์คนหนึ่งได้
อย่างไรก็ตาม คนต่อไป คือใครกันแน่?
มหากษัตริย์เทียนโจ้วหัวเราะออกมา “ถึงเวลาของฉันแล้ว”
“ทุกท่าน ชาตินี้มีโอกาสได้สู้กับสวรรค์ ฉันรู้สึกพอใจมากๆแล้ว!”
“ฉันขอไปก่อนก็แล้วกัน!”
“มาเลย!”
มหากษัตริย์เทียนโจ้วระเบิดพลังจิตวิญญาณของตัวเอง และหยุดการเคลื่อนไหวของเทียนเต้า
“เทียนโจ้วกับเทียนมิ่งจากไปก่อนแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาของพวกเราแล้ว!”
มหากษัตริย์เสน่หากับมหากษัตริย์อำมหิตเดินออกมา
ทั้งสองคนสบตากันและหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วหมื่นจักรวาล
พลังจิตวิญญาณ เป็นพลังเพียงอย่างเดียวของนักบำเพ็ญเซียนที่ไม่ได้มาจากพลังของเทียนเต้า
“ได้สู้กับสวรรค์ ฉันเต็มใจมากๆ!”
“ถึงเวลาของพวกเราแล้ว!”
มหากษัตริย์มังกรฟ้าเดินออกมาอย่างช้าๆ
มหากษัตริย์เต่ามังกรก็เดินออกมาอย่างช้าๆเช่นกัน
“ไม่จริง พวกแกคิดจะทำอะไรกันแน่! พวกมดตัวเล็กๆอย่างพวกแกบ้าไปแล้วเหรอ!”
“มดตัวเล็กๆอย่างเผ่ามนุษย์กลัวตายมากๆไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกแกทุกคนถึงไม่กลัวตาย!”
เทียนเต้าตะโกนด้วยความหวาดกลัว การระเบิดพลังจิตวิญญาณของมหากษัตริย์แต่ละคน ถึงแม้จะไม่สามารถทำให้มันบาดเจ็บสาหัสได้ แต่ก็สามารถหยุดการเคลื่อนไหวของมันเอาไว้ได้
และมันก็ไม่เข้าใจจริงๆ ทั้งๆที่รู้ว่าต้องตาย เผ่ามนุษย์ที่พยายามค้นหาความเป็นอมตะ ทำไมตอนนี้พวกเขาถึงยอมเสียสละชีวิตของตัวเอง
นี่คือความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจเลย
“ใครเป็นคนบอกแกว่าเผ่ามนุษย์กลัวตายเหรอ?”
“เผ่ามนุษย์ไม่เคยกลัวตาย พวกเราค้นหาความเป็นอมตะ นั้นเป็นเพราะพวกเราต้องการค้นหาความลับต่างหาก พวกเราหวังว่าวันหนึ่งจะค้นเจอความลับของจักรวาล”
“แกดูถูกเผ่ามนุษย์มากเกินไปแล้ว”
มหากษัตริย์เขตน้ำเดินออกมา
จากนั้นก็มีมหากษัตริย์เดินตามออกมาทีละคน
มีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งมากๆระเบิดตลอดเวลา
มหากษัตริย์แต่ละคนเสียชีวิตตามๆกัน เพื่อช่วยยื้อเวลาให้หลินหยุนได้ศึกษาและเข้าใจพลังแห่งสรรพสิ่ง
หมังเซิงมองเห็นมหากษัตริย์เสียชีวิตเรื่อยๆ เขาหันหน้ากลับมามองโลกชางฉองด้วยสีหน้ากังวล
“หลินชางฉอง เร็วๆหน่อย ถ้าช้ากว่านี้ พวกเราคงรับมือไม่ไหวแล้ว”
ด้านในโลกชางฉอง ร่างแยกนับหมื่นของหลินหยุน กำลังใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาในหมื่นจักรวาล
มีคนส่งอาหารคนหนึ่ง มีพ่อแม่ที่แก่ชราและลูกที่ยังเล็กอยู่ เนื่องจากเขาส่งอาหารช้าก็เลยโดนลูกค้ารีวิวไม่ดี ทำให้เขานั่งร้องไห้อยู่ข้างถนน
ผู้ชายไม่ร้องไห้ง่ายๆ ถ้ายังไม่ถึงจุดที่เสียใจมากๆ
มีบัณฑิตคนหนึ่ง อ่านหนังสือมาสิบปี ในที่สุดก็สอบเข้าราชการได้ ทำให้ทุกคนรู้เรื่องนี้
มีขุนนางที่ชอบโกงกินคนหนึ่ง ใช้ชีวิตแบบสุรุ่ยสุร่าย ใช้ชีวิตด้วยความร่ำรวยมาครึ่งชีวิต แต่สุดท้ายโดนประหารทั้งครอบครัว ทำให้เขาเสียใจมากๆ
มีโสเภณีคนหนึ่ง โดนคนรังแกทุกวัน แต่เธอกลับยังต้องฝืนยิ้มและพยายามมีชีวิตอยู่ต่อ
มีลูกสาวของตระกูลชั้นสูงคนหนึ่ง พบรักกับบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่ง และรอเขากลับมา แต่เธอรอจนแก่ตายก็ไม่ได้เจอหน้าบัณฑิตหนุ่มคนนั้นเลย
มีชายชราคนหนึ่ง เลี้ยงลูกสาวเจ็ดคน แต่พอแก่มา กลับไม่มีลูกสาวคนไหนเลี้ยงดูเขาเลย สุดท้ายเขาก็กลายเป็นขอทานอยู่ข้างถนน
มีพระสงฆ์คนหนึ่ง ทำดีมาตลอดชีวิต แต่สุดท้ายกลับเสียชีวิตด้วยน้ำมือของคนชั่ว
ร่างแยกของจิตวิญญาณพวกนี้ ในชีวิตอันสั้นของพวกเขาเพื่อสัมผัสความรัก โลภ โกรธ หลง และส่งความรู้สึกทุกอย่างมายังร่างจริงของหลินหยุน
หลินหยุนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลงของร่างแยกทุกคน เขาสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นของโสเภณี ความรักอันมั่นคงของลูกสาวตระกูลชั้นสูง ความสิ้นหวังของพระสงฆ์ และความโลภของขุนนาง
ความรู้สึกต่างๆได้เขียนเรื่องราวที่แตกต่างของแต่ละคน
เวลาสั้นๆเพียงแค่ไม่กี่สิบปี ดูเหมือนมันยาวนานมากๆ
ความรู้สึกเหล่านี้เป็นเรื่องจริง มันสามารถมองเห็นและสัมผัสได้
อย่างไรก็ตาม อะไรคือพลังแห่งสรรพสิ่ง?
หลินหยุนคิดไม่ออก จิตวิญญาณของเขายังคงเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในหมื่นจักรวาล และสัมผัสความทุกข์ต่างๆของโลกมนุษย์
ด้านนอกโลกชางฉอง มหากษัตริย์คนสุดท้ายก็ระเบิดพลังจิตวิญญาณของตัวเองแล้ว ทำให้เทียนเต้าโดนหยุดเอาไว้
อย่างไรก็ตาม ด้านหน้าหมังเซิงไม่มีมหากษัตริย์อีกแล้ว
หมื่นจักรวาลแห่งนี้ไม่มีมหากษัตริย์อีกแล้ว
“ไม่มีคนแล้วเหรอ?”
หมังเซิงฝืนยิ้มออกมา เขามองไปที่โลกชางฉอง “หลินชางฉอง สิ่งที่พวกเราทำได้ พวกเราก็ได้ทำไปหมดแล้ว!”
“เรื่องที่เหลือ คงต้องอาศัยตัวคุณเองแล้ว”
จิตวิญญาณของหมังเซิงปรากฏตัว จากนั้นก็พุ่งไปหาใบหน้าอันใหญ่ของเทียนเต้า
ตูม!
หมังเซิงได้หายไปแล้ว และได้หายไปจากโลกแห่งนี้ไปตลอดกาลแล้ว
เรื่องที่เกิดขึ้น หลินหยุนที่อยู่ในหมื่นจักรวาลมองเห็นทั้งหมด
มหากษัตริย์แต่ละคนระเบิดพลังจิตวิญญาณของตัวเอง เพื่อช่วยยื้อเวลาให้ฉัน เทียนมิ่ง เทียนโจ้ว มังกรฟ้า พระอรหันต์ได้เสียสละชีวิตของตัวเองไปแล้ว
แล้วอะไรคือพลังแห่งสรรพสิ่งเหรอ? ฉันจะควบคุมพลังแห่งสรรพสิ่งได้ยังไง?
หลินหยุนยังไม่เข้าใจ ทำให้พลังจิตวิญญาณของเขายังคงเวียนว่ายตายเกิดในหมื่นจักรวาล
ไม่สามารถควบคุมพลังแห่งสรรพสิ่งได้ เขาก็คงสู้เทียนเต้าไม่ได้
หลังจากเผชิญหน้ากับการระเบิดจิตวิญญาณจากมหากษัตริย์ทุกคน ทำให้ใบหน้าอันใหญ่ของเทียนเต้าเล็กลงครึ่งหนึ่ง
แต่กลับไม่ส่งกระทบกับพลังอันแข็งแกร่งของมันเลย
ยังไงเขาก็เป็นพลังกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน
“ผู้รับเคราะห์ ตอนนี้มดที่แข็งแกร่งพวกนั้นโดนฉันสังหารไปหมดแล้ว ถึงเวลาเสียชีวิตของแกแล้ว”
“ฮ่าๆๆๆ”
ใบหน้าอันใหญ่พุ่งมาที่โลกชางฉองอีกครั้ง