จากร้านโอสถสู่จ้าวหมื่นภพ - ตอนที่ 16 : กำเนิดหอข่าวสาร
สายฝนที่ตกต่อเนื่องมาหลายวันเพิ่งหยุดลงในยามเช้า
ท้องฟ้าเหนือเมืองชิงเหอเริ่มเปิดกว้างอีกครั้ง
แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนถนนหินที่ยังคงเปียกชื้น
ภายในหอโอสถสวรรค์ บรรยากาศกลับคึกคักกว่าที่เคย
หลังจากสามารถรวบรวมพ่อค้ารายย่อยได้สำเร็จ ชื่อเสียงของหอโอสถสวรรค์ก็เริ่มแพร่กระจายออกไปอีกครั้ง
แม้จะยังไม่อาจเทียบกับหอโอสถชิงหยุน
แต่ก็ไม่ใช่อำนาจเล็ก ๆ ที่ผู้ใดจะมองข้ามได้อีกต่อไป
ภายในห้องทำงาน
หลินเย่นั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้
ดวงตาจับจ้องหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【องค์กร : หอโอสถสวรรค์】
【ระดับองค์กร : 1】
【สมาชิก : 18 คน】
【พันธมิตรทางการค้า : 12 ราย】
【คะแนนองค์กร : 1,850】
【สิ่งปลูกสร้างใหม่สามารถก่อสร้างได้】
【หอข่าวสารขั้นต้น】
หลินเย่มองข้อมูลอยู่ครู่หนึ่ง
นับตั้งแต่ได้รับระบบมา
เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่า
สิ่งสำคัญที่สุดของการสร้างอำนาจมิใช่โอสถ
มิใช่ทรัพย์สิน
และมิใช่กำลังคน
แต่เป็น “ข้อมูล”
ผู้ใดรู้ข่าวก่อน
ผู้นั้นย่อมได้เปรียบก่อน
ผู้ใดเห็นการเคลื่อนไหวของศัตรู
ผู้นั้นย่อมวางหมากล่วงหน้าได้
“ถึงเวลาแล้ว…”
หลินเย่พึมพำ
ก่อนเลือกก่อสร้างหอข่าวสารทันที
【ยืนยันการก่อสร้าง】
【หักคะแนนองค์กร 1,000 คะแนน】
【กำลังก่อสร้าง…】
【สำเร็จ】
ทันใดนั้น
ข้อมูลจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
วิธีจัดตั้งเครือข่ายข่าว
การส่งข่าวลับ
การคัดเลือกสายข่าว
การสร้างจุดส่งสาร
รวมถึงวิธีป้องกันการรั่วไหลของข้อมูล
ดวงตาของหลินเย่เปล่งประกาย
ระบบไม่ได้มอบเพียงอาคาร
แต่มอบองค์ความรู้ทั้งหมดให้ด้วย
…
ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน
เย่ชิงอวี่ ซูเฉิน และสมาชิกหลักทั้งหมดถูกเรียกมาประชุม
เมื่อทุกคนมาถึง
หลินเย่จึงกล่าวขึ้น
“ตั้งแต่วันนี้”
“หอโอสถสวรรค์จะจัดตั้งหน่วยงานใหม่”
“หอข่าวสาร”
ทุกคนมองหน้ากัน
ซูเฉินขมวดคิ้ว
“หอข่าวสาร?”
“มีไว้ทำสิ่งใด”
หลินเย่ยิ้มบาง
“รวบรวมข่าว”
“ติดตามความเคลื่อนไหวของศัตรู”
“สำรวจตลาด”
“ค้นหาทรัพยากร”
“และวิเคราะห์สถานการณ์”
เย่ชิงอวี่เริ่มเข้าใจทันที
ดวงตาของนางสว่างขึ้น
“หากมีข้อมูลเหล่านี้”
“พวกเราจะเคลื่อนไหวได้เร็วกว่าหอโอสถชิงหยุน”
หลินเย่พยักหน้า
“ถูกต้อง”
จากนั้นเขาจึงเริ่มแบ่งหน้าที่
ซูเฉินรับผิดชอบความปลอดภัย
เย่ชิงอวี่ดูแลการเงิน
ส่วนหอข่าวสารจะถูกจัดตั้งขึ้นเป็นหน่วยงานอิสระ
หลังประชุมเสร็จ
หลินเย่ออกเดินสำรวจเมืองด้วยตนเอง
เป้าหมายของเขาไม่ใช่พ่อค้า
แต่เป็นผู้คนอีกกลุ่มหนึ่ง
เด็กกำพร้า
คนส่งสาร
เด็กเดินถนน
และผู้คนที่ไม่มีใครสนใจ
คนเหล่านี้อาจไม่มีพลัง
แต่พวกเขากลับเห็นสิ่งต่าง ๆ มากกว่าคนทั่วไป
หลายชั่วยามต่อมา
หลินเย่เดินมาถึงตรอกยากจนทางตอนใต้ของเมือง
สายตาของเขากวาดมองผู้คนรอบด้าน
ก่อนจะหยุดลงที่เด็กชายอายุประมาณสิบสามปีคนหนึ่ง
เด็กคนนั้นกำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนทำร้าย
“ส่งเงินมา!”
“อย่าคิดซ่อนเอาไว้!”
เด็กชายกัดฟันแน่น
แม้ถูกเตะจนล้มลงกับพื้น
แต่ก็ยังไม่ยอมตอบ
หลินเย่เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ
“หยุด”
เสียงของเขาไม่ดัง
แต่กลับทำให้ชายทั้งสองชะงัก
เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นหลินเย่
สีหน้าของพวกมันก็เปลี่ยนไปทันที
ชื่อเสียงของหอโอสถสวรรค์ในตอนนี้
ไม่มีใครในเมืองไม่รู้จัก
ไม่นานนัก
ชายทั้งสองก็รีบวิ่งหนีไป
หลินเย่จึงหันไปมองเด็กชาย
“เจ้าชื่ออะไร”
เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“หลัวเฟิง”
“เหตุใดไม่ยอมส่งเงินให้พวกมัน”
เด็กชายกำหมัดแน่น
“เงินนั้นเป็นค่ายาของน้องสาวข้า”
คำตอบสั้น ๆ
แต่กลับทำให้หลินเย่พยักหน้าอย่างพอใจ
คนที่รู้จักปกป้องสิ่งสำคัญ
ย่อมมีคุณค่า
หลังสอบถามอยู่พักหนึ่ง
หลินเย่จึงพบว่า
เด็กคนนี้รู้จักตรอกซอกซอยทั่วทั้งเมือง
รู้ว่าใครเป็นใคร
รู้ว่าที่ใดมีปัญหา
และรู้ข่าวสารมากกว่าผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก
รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ดูเหมือนเขาจะพบคนที่ต้องการแล้ว
…
ขณะเดียวกัน
ภายในหอโอสถชิงหยุน
ฟางจงกำลังได้รับรายงานล่าสุด
“นายท่าน”
“หลินเย่เริ่มรวบรวมเด็กกำพร้าและคนเดินถนน”
ฟางจงขมวดคิ้ว
“รวบรวมพวกไร้ค่าพวกนั้น?”
“เขาคิดจะทำสิ่งใด”
ไม่มีผู้ใดตอบได้
เพราะแม้แต่สายลับของพวกเขาก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
ฟางจงหัวเราะเย็น
“ไม่ว่าเขาจะคิดสิ่งใด”
“อีกไม่นานเขาก็จะไม่มีโอกาสได้ใช้มัน”
จากนั้น
ชายชราชุดดำผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องโถง
ทันทีที่เห็นคนผู้นี้
สีหน้าของฟางจงพลันเปลี่ยนเป็นเคารพ
“ผู้อาวุโสโจว”
ชายชราพยักหน้า
ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“คุณชาย”
“คนที่ท่านต้องการ”
“ข้าพามาแล้ว”
เบื้องหลังของเขา
ชายร่างสูงในชุดดำค่อย ๆ เดินออกมา
แผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้า
ดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์
กลิ่นอายลมปราณรุนแรงแผ่ออกมาโดยไม่ปิดบัง
ซูม!
เก้าอี้ไม้ข้างเคียงแตกร้าวทันที
ฟางจงเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
“ยอดเยี่ยม”
“ในที่สุด…”
“หลินเย่ก็ถึงเวลาชดใช้แล้ว”
ชายชุดดำผู้นั้น
คือมือสังหารระดับก่อกำเนิดลมปราณ
ผู้มีฉายา
“เงาโลหิต”
และเป้าหมายของเขา
มีเพียงหนึ่งเดียว
สังหารหลินเย่
ให้หายไปจากเมืองชิงเหอตลอดกาล...