จากร้านโอสถสู่จ้าวหมื่นภพ - ตอนที่ 17 : คืนแห่งการลอบสังหาร
ราตรีอันมืดมิดปกคลุมทั่วเมืองชิงเหอ
เมฆดำหนาทึบบดบังแสงจันทร์จนแทบไม่เหลือความสว่าง
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านตรอกซอกซอยของเมือง
บรรยากาศเงียบงันผิดปกติ
ทว่าภายในหอโอสถสวรรค์กลับยังมีผู้คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย
หลังจากหลินเย่ก่อตั้งเครือข่ายพันธมิตรทางการค้าและสร้างหอข่าวสารขึ้นมา
กิจการของหอโอสถสวรรค์ก็เริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว
แม้จะยังไม่อาจเทียบกับหอโอสถชิงหยุน
แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ฟางจงเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดัน
บนชั้นสามของหอโอสถสวรรค์
หลินเย่นั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้องฝึกฝน
ลมปราณฟ้าดินจำนวนมหาศาลไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง
พลังภายในเส้นลมปราณค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย
หลังจากได้รับมรดกจากโอสถเซียนชิงมู่
ความเร็วในการฝึกฝนของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
【ค่าพลังเพิ่มขึ้น】
【ระดับปัจจุบัน : รวมปราณขั้นเก้า】
【ระยะห่างจากก่อกำเนิดลมปราณ : 12%】
ดวงตาของหลินเย่เปิดขึ้นช้า ๆ
แสงคมกริบปรากฏวาบผ่านม่านตา
“อีกไม่นาน...”
“ข้าก็จะทะลวงสู่ก่อกำเนิดลมปราณ”
อย่างไรก็ตาม
ก่อนที่เขาจะได้ฝึกฝนต่อ
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น
ก๊อก...ก๊อก...
“นายท่าน”
เสียงของหลัวเฟิงดังขึ้นจากด้านนอก
“มีเรื่องด่วน”
หลินเย่ลุกขึ้นเปิดประตูทันที
เด็กหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ
“เกิดอะไรขึ้น”
หลัวเฟิงรีบตอบ
“สายข่าวของพวกเราพบคนแปลกหน้าหลายคนเข้ามาในเมือง”
“พวกเขาไม่ได้พักโรงเตี๊ยม”
“และไม่มีใครรู้ที่มา”
หลินเย่หรี่ตาลง
ประสบการณ์จากชีวิตก่อนบอกเขาว่า
คนเช่นนี้มักไม่ใช่คนดี
“จับตาดูต่อไป”
“อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“ขอรับ”
หลัวเฟิงค้อมศีรษะก่อนรีบจากไป
แต่ในใจของหลินเย่กลับเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
…
ในเวลาเดียวกัน
ภายในโรงเตี๊ยมร้างทางตอนเหนือของเมือง
ชายชุดดำห้าคนนั่งล้อมโต๊ะไม้เก่า ๆ
บรรยากาศเย็นเยียบจนชวนอึดอัด
ตรงกลางคือชายร่างสูงผู้มีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า
ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
เขาคือ
“เงาโลหิต”
มือสังหารชื่อดังแห่งดินแดนตะวันออก
ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น
“หัวหน้า”
“คืนนี้จะลงมือเลยหรือ”
เงาโลหิตพยักหน้า
“ฟางจงจ่ายค่าหัวจำนวนมาก”
“เป้าหมายต้องตายภายในคืนนี้”
“ส่วนคนอื่น…”
“ฆ่าให้หมด”
ทันทีที่สิ้นเสียง
กลิ่นอายสังหารพลันแผ่กระจายไปทั่วห้อง
…
ยามสาม
หอโอสถสวรรค์เข้าสู่ความเงียบ
ผู้คนส่วนใหญ่ต่างพักผ่อนแล้ว
เหลือเพียงยามเฝ้าประตูไม่กี่คน
เงาดำหลายสายปรากฏขึ้นบนหลังคาอย่างเงียบงัน
ไม่มีผู้ใดส่งเสียง
ไม่มีผู้ใดหายใจแรง
พวกมันเคลื่อนไหวราวกับวิญญาณร้าย
ฉัวะ!
คมมีดวาบผ่านลำคอของยามคนหนึ่ง
ร่างนั้นทรุดลงโดยไร้เสียงร้อง
อีกคนยังไม่ทันรู้ตัว
ลูกดอกพิษก็พุ่งทะลุหัวใจ
ภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ
แนวป้องกันชั้นนอกถูกทำลายจนหมดสิ้น
เงาโลหิตมองหอคอยเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา
“บุก”
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
มือสังหารทั้งหมดพุ่งเข้าสู่หอโอสถสวรรค์ทันที
แต่ในขณะนั้นเอง
กระดิ่งทองแดงที่แขวนอยู่บนกำแพงกลับสั่นขึ้น
กริ๊ง!
กริ๊ง!
กริ๊ง!
เสียงเตือนภัยดังไปทั่วบริเวณ
ดวงตาของเงาโลหิตเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ค่ายกลเตือนภัย?”
ก่อนจะทันได้คิดมาก
เสียงตะโกนก็ดังขึ้น
“ศัตรูบุก!”
“ทุกคนระวัง!”
ซูเฉินเป็นคนแรกที่พุ่งออกมาจากอาคาร
ดาบยาวในมือถูกชักออกจากฝัก
ลมปราณปะทุขึ้นรอบตัว
“พวกเจ้าเป็นใคร!”
เงาโลหิตไม่ตอบ
ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม
ตูม!
ซูเฉินยกดาบขึ้นรับโดยสัญชาตญาณ
แต่แรงปะทะมหาศาลกลับทำให้เขาถอยหลังไปหลายก้าว
โลหิตไหลออกจากมุมปาก
“แข็งแกร่งนัก!”
สีหน้าของซูเฉินเปลี่ยนไปทันที
อีกฝ่ายเหนือกว่าเขาอย่างชัดเจน
ขณะที่การต่อสู้กำลังเริ่มต้น
ประตูชั้นสามก็เปิดออก
หลินเย่ก้าวออกมาช้า ๆ
สายตากวาดมองสนามรบ
ก่อนจะหยุดอยู่ที่เงาโลหิต
ระบบพลันทำงานทันที
【ตรวจสอบเป้าหมาย】
【ชื่อ : เงาโลหิต】
【ระดับพลัง : ก่อกำเนิดลมปราณขั้นต้น】
【สถานะ : มือสังหาร】
【ระดับอันตราย : สูง】
ดวงตาของหลินเย่หรี่ลง
ก่อกำเนิดลมปราณ…
สูงกว่าเขาหนึ่งขอบเขตใหญ่
ไม่แปลกที่ซูเฉินจะเสียเปรียบ
เงาโลหิตเองก็หันมามองหลินเย่เช่นกัน
“เจ้า…”
“คือหลินเย่”
“แล้วอย่างไร”
หลินเย่ตอบเรียบ ๆ
เงาโลหิตหัวเราะเย็น
“ดี”
“ข้าจะได้ไม่ฆ่าผิดคน”
ฟึ่บ!
ร่างของเขาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เร็วเสียจนคนทั่วไปมองแทบไม่ทัน
แต่ในวินาทีเดียวกันนั้น
หลินเย่กลับยกมือขึ้น
อักขระสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศ
วูม!
ค่ายกลป้องกันที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าถูกเปิดใช้งานทันที
แสงสีทองพุ่งขึ้นล้อมรอบหอโอสถสวรรค์
เงาโลหิตกระแทกเข้ากับม่านพลังอย่างแรง
ตูมมม!
พื้นดินสั่นสะเทือน
ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
สีหน้าของมือสังหารทั้งหมดเปลี่ยนไป
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า
หลินเย่จะเตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว
รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินเย่
“คิดว่าข้าจะไม่ระวังตัวเลยหรือ”
“ตั้งแต่ได้รับข่าว”
“ข้าก็รอพวกเจ้ามาหลายวันแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หัวใจของเงาโลหิตพลันจมดิ่ง
เป็นครั้งแรก
ที่เขารู้สึกว่า
ภารกิจคืนนี้
อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด…
YOU MAY ALSO LIKE
