ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 144 พวกเขาทั้งหมดคือพี่ชายของฉัน

บทที่ 144 พวกเขาทั้งหมดคือพี่ชายของฉัน

ซู่เป่าเดินสำรวจไปทั่วร้านของอี้ปินด้วยความพลิดเพลิน ในขณะที่อี้ปินนั่งจิบชาอยู่ด้านใน พลางลอบมองเด็กน้อยด้วยสายตาดูแคลน

ดูท่าทางเจ้าเด็กคนนี้สิ ทำเป็นเดินสำรวจสมุนไพรราวกับผู้เชี่ยวชาญไปได้

ทันใดนั้น ซู่เป่าก็หยิบสมุนไพรชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองกัดเคี้ยวดู

“โอ๊ย! กินไม่ได้นะลูก! รีบคายออกมาเร็ว…” คุณนายซูรีบปรามทันควัน

“คุณยายขา หนูกำลังคัดเลือกตัวยาอยู่นะคะ!” ซู่เป่าหันไปตอบเสียงใส

คุณนายซูรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากให้หลานสาวพร้อมกับบ่นเบา ๆ “ใครเขาเลือกยากันแบบนี้ล่ะลูก…”

ซู่เป่าท่องตำราที่จี้ฉางเพิ่งสอนออกมาทันที “นี่คือรากโสมเกาหลีค่ะ ตรงนี้มีรอยย่นเยอะ มีรอยขวางเป็นวงแหวนหนาแน่น รากอวบหนา แถมเวลากัดแล้วจะมีรสหวานนำ… นี่แหละค่ะคือลักษณะของโสมชั้นดี!”

อี้ปินที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับประหลาดใจ

เด็กคนนี้มองออกจริง ๆ งั้นเหรอ?

ซู่เป่าคัดเลือกโสมจีนคุณภาพเยี่ยมขึ้นมา ซูอีเฉินจึงส่งตะกร้าให้หลานสาวใส่ของอย่างรู้ใจ ลุงหลานเดินเลือกซื้อของกันอยู่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากหน้าร้าน

“คุณซู! พวกคุณอยู่นี่เองเหรอคะ!”

หลินเสวี่ยอิงยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองซูอีเฉินด้วยแววตาปลาบปลื้มใจ เธอตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตเลยว่าอี้ปินก็นั่งอยู่ในร้าน และกำลังจ้องมองเธอด้วยความสับสนไม่แพ้กัน

ซูอีเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาเอ่ยเสียงเย็น “ยังจะตามมาอีกงั้นเหรอ? ผมบอกไปแล้วว่าตระกูลซูไม่รับคำขอโทษ และจะไม่เอาความอะไรเธอทั้งนั้น แต่ขอเตือนว่าอย่ามารบกวนพวกเราอีก”

“แต่โรงเรียนไล่ฉันออกแล้วนะค! ทั้งหมดก็เพราะฉันดูแลซู่เป่าไม่ดี…” หลินเสวี่ยอิงบีบน้ำตา

ซูอีเฉินหัวเราะเยาะในลำคอ “โรงเรียนไล่เธอออกเพราะเธอคบผู้ชายสามคนพร้อมกันจนทำลายจรรยาบรรณครู มันไม่เกี่ยวกับซู่เป่าเลยสักนิด”

“ฉันล่ะเบื่อเต็มทน มาหาเรื่องกันทุกวันแล้วยังอ้างว่าซู่เป่าทำให้เดือดร้อนอีก เธอมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?” คุณนายซูเองก็เสริมด้วยความขุ่นเคือง

“ฉันไม่ได้…” หลินเสวี่ยอิงเสียงอ่อย

“ฉันว่าการขอโทษของเธอมันก็แค่เรื่องหลอกลวง เธอรู้ดีแก่ใจว่าต้องการอะไร!” คุณนายซูแค่นยิ้ม

“ฉันไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ นะคะ…” หลินเสวี่ยอิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา

ทางด้านอี้ปินที่แอบฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี

สามคน… สามคนงั้นเหรอ?

นอกจากเขาแล้ว ก็น่าจะมีแค่โจวเซียวไม่ใช่หรือ? แถมเชอร์รี่น้อยยังบอกเขาเองว่าความสัมพันธ์กับโจวเซียวเป็นเพียงการปลอบใจเพื่อนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้าเท่านั้น

หลินเสวี่ยอิงทำเพียงจดจ่ออยู่แต่กับซูอีเฉินยังไม่ทันเห็นอี้ปินที่ลุกขึ้นยืนอยู่หลังชั้นวางของ เธอรีบปฏิเสธเสียงสะอื้น “คุณซู คุณนาย พวกคุณเข้าใจฉันผิดจริง ๆ นะคะ… ฉันจะมีแฟนสามคนได้ยังไง ฉันไม่มี…”

อี้ปินถอนหายใจอย่างโล่งอก

นั่นไงล่ะ เชอร์รี่น้อยของเขาจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง

ทว่าประโยคถัดมาของเธอกลับทำให้เขาแข็งเป็นหิน

“ฉันยังเป็นโสดอยู่นะคะ ไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเดียว ฉันไม่เข้าใจว่าพวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร…” เธอเช็ดน้ำตา “ถ้าคุณไม่ชอบหน้าฉัน ก็พูดตรง ๆ เถอะค่ะ ไม่เห็นต้องใส่ร้ายกันแบบนี้เลย”

อี้ปินรู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบ…

เชอร์รี่น้อยบอกว่าตัวเองเป็นโสด?! แล้วที่ผ่านมาเขานับเป็นตัวอะไร!

ซูอีเฉินมองเธอด้วยสายตาเย็นชา พลางช่วยกระตุ้นความจำให้ครูสาวที่จู่ ๆ ก็ความจำเสื่อมขึ้นมา

“แฟนของเธอ… โจวเซียว อี้ปิน และอวี๋เซินเหมี่ยวไง เมื่อกี้เธอยังอยู่กับอวี๋เซินเหมี่ยวอยู่เลย ไม่คิดจะปฏิเสธเร็วไปหน่อยเหรอ?”

ซู่เป่ามองลุงใหญ่สลับกับหลินเสวี่ยอิงพลางนึกถึงคำสอนของอาจารย์

รวบรวมแฟนหนุ่มได้ครบสามคน จะกลายเป็นผีเจ้าชู้ได้หนึ่งตัว! ตอนนี้ยังขาดเป้าหมายอีกสองคนสินะ

ในขณะที่กำลังนึกอยู่ ซู่เป่าก็ตาเป็นประกายเมื่อเห็นโจวเซียวและอวี๋เซินเหมี่ยวเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังหลินเสวี่ยอิงพอดี

หลินเสวี่ยอิงยังคงแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ “คุณซูคะ คุณเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว! สามคนนั้นเป็นแค่เพื่อนของฉันเท่านั้นค่ะ! โจวเซียวเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานเก่า เราแค่คุยกันถูกคอจนคนอื่นเอาไปลือกันผิด ๆ… ส่วนอี้ปิน เขาก็แค่เพื่อนที่คอยดูแลฉันเป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของเราบริสุทธิ์มาก เขาแค่เคยมาส่งข้าวให้ฉันครั้งเดียวเองนะคะ… และอวี๋เซินเหมี่ยว เราไม่สนิทกันเลยสักนิด วันนี้แค่บังเอิญเจอกันที่ห้างเลยคุยกันไม่กี่คำเองค่ะ”

“จริง ๆ นะคะ พวกเขาเป็นแค่เพื่อน ถ้าคุณไม่สบายใจ ฉันเลิกคบกับพวกเขาก็ได้… เพราะความจริงแล้ว คนที่ฉันชอบมาตลอด… ก็คือคุณซูคนเดียวค่ะ!” เธอพูดย้ำอย่างจริงใจ

พูดจบ ใบหน้าของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันทีเหมือนเล่นกล เธอเริ่มจินตนาการว่าพระเอกกำลังหึงจนต้องเข้ามาเค้นความจริง และเธอก็จะร้องไห้ตัดพ้อว่า “คุณนั่นแหละคนเลว!” แล้วเขาก็จะดึงเธอเข้ามากอด…

หลินเสวี่ยอิงเหลือบมองซูอีเฉินด้วยความเขินอาย แต่ว่าสายตากลับไปปะทะกับอี้ปินที่ยืนอยู่ด้านหลังซูอีเฉินพอดิบพอดี หัวใจของเธอหล่นวูบ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกยิ่งกว่า คือเสียงคุ้นเคยของชายอีกสองคนดังมาจากข้างหลัง

“ที่แท้… สำหรับเธอแล้ว ฉันไม่มีความหมายอะไรเลยสินะ?” โจวเซียวหัวเราะอย่างขมขื่น

“เชอร์รี่น้อย… นี่เธอ…” อวี๋เซินเหมี่ยวเองก็แทบไม่อยากเชื่อหู ตัวเองเพิ่งผ่านค่ำคืนที่แสนพิเศษกับเธอมา แต่เธอกลับบอกว่าไม่สนิทกับเขา!

หลินเสวี่ยอิงหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคิดเลยว่าชายทั้งสามคนจะมาปรากฏตัวพร้อมกัน และได้ยินสิ่งที่เธอพล่ามออกมาทั้งหมด!

ซู่เป่ามองดูด้วยความทึ่ง

ป้าคนนี้เก่งจังเลย หน้าเปลี่ยนสีได้เหมือนมีสวิตช์เลย เดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ!

หลินเสวี่ยอิงยืนอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วด้วยความสับสน เธอเอ่ยถามเสียงสั่น “คุณ… พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ…”