ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 169 ช่วยคนยังผิดอีกหรือ?

บทที่ 169 ช่วยคนยังผิดอีกหรือ?

ท่ามกลางความมืดมิดริมแม่น้ำหยงเจียง แสงไฟสีแดงสลับน้ำเงินจากเรือกู้ภัยกะพริบถี่สะท้อนผิวน้ำ เจ้าหน้าที่ยังคงพยายามค้นหาและลากสิ่งที่สงสัยว่าเป็นร่างคนขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า

หญิงวัยกลางคนคนเดิมถูกควบคุมตัวไว้ เธอกรีดร้องอย่างเสียสติ “ลูกสาวฉัน… เอาลูกสาวฉันคืนมา!…”

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงยังคงไร้วี่แวว เสียงซุบซิบจากคนรอบข้างเริ่มดังขึ้น บ้างก็ว่าเด็กสาวอาจถูกกระแสน้ำพัดไปไกลแล้ว หรืออาจจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำที่มืดมิด…

ซึ่งหมายความว่าโอกาสรอดชีวิตแทบจะเป็นศูนย์

“โธ่… ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่มัวแต่ก่อเรื่องวุ่นวาย ป่านนี้กู้ภัยอาจช่วยลูกสาวเธอทันก็ได้…”

“พอเถอะ อย่าซ้ำเติมเลย คนเพิ่งสูญเสียลูกสาวไปนะ…”

ยิ่งได้ยิน หญิงวัยกลางคนยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ ทว่าความโศกเศร้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ผิดที่ผิดทาง

ไม่ใช่… ไม่ใช่ความผิดของเธอ!

เธอแค่รักลูก ใจคนเป็นแม่ย่อมทำทุกอย่างได้เพื่อลูกไม่ใช่หรือ?

แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ไปช่วยลูกสาวเธอก่อน? ทำไมถึงหันกลับมาช่วยเธอที่ยังไม่ตายล่ะ!

แรงผลักดันจากความรู้สึกผิดอันสับสนมึนงงทำให้เธอขาดสติ หญิงวัยกลางคนโถมเข้าใส่มู่กุยฝานเหมือนกำลังบ้าคลั่ง ทั้งระดมหมัดทุบตีและเตะถีบเขาไม่ยอมหยุด

“ทำไมคุณไม่ช่วยลูกสาวฉันก่อน! คุณจะช่วยศพผู้ชายคนนั้นทำไม! คุณช่วยฉันทำไม!”

“คุณมันสมควรตาย! ลูกสาวฉันอายุแค่สิบหกเองนะ แต่คุณกลับปล่อยให้เธอตาย… คุณมันสมควรตาย!”

ซู่เป่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแทนคุณพ่อ เธอตะโกนก้อง “สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับ! สะท้อนกลับขั้นสุดยอดไปเลย!”

คุณพ่อไม่ผิดสักหน่อย! คุณพ่อพยายามช่วยคนตั้งเยอะ ทำไมกลายเป็นคนผิดไปได้ล่ะ?

มู่กุยฝานดึงซู่เป่าไปหลบข้างหลัง สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง แม้ในใจจะเข้าใจความสูญเสีย หากเป็นซู่เป่าที่หายไป เขาคงคลุ้มคลั่งกว่านี้ร้อยเท่า แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ

ชายหนุ่มรับมือและผลักหญิงคนนั้นออกไปเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบเย็น “เห็นแก่ที่ลูกสาวคุณยังไม่รู้ชะตากรรม ผมจะไม่เอาความที่คุณทำร้ายร่างกายผมในครั้งนี้”

แต่หญิงคนนั้นยังไม่ยอมหยุดลงมือ

“คุณจะบ้าไปถึงไหน?!” ลุงพลเมืองดีที่ช่วยดูซู่เป่าให้คุณยายทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงตะโกนด่า

“เขาเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยคนนะคุณ! เมื่อกี้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดในน้ำด้วยซ้ำ!”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้คนอื่นต้องสละชีวิตเพื่อลูกสาวคุณ? ชีวิตลูกคุณสำคัญ แล้วชีวิตคนอื่นไม่ใช่ชีวิตหรือไง!”

“แล้วยังไงล่ะ! ก็ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องสูญเสียลูกสาวนะ!” หญิงวัยกลางคนกัดริมฝีปากแน่น

“ฉันไปอ้อนวอนขอให้เขาช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่!” ความร้อนรนจนหน้ามืดทำให้เธอพลั้งปากพูดประโยคเนรคุณออกมา

คนรอบข้างต่างพากันอึ้งจนพูดไม่ออก มีคนตะโกนสวนขึ้นมา “ลูกสาวคุณมีแม่แบบคุณนี่โชคร้ายจริง ๆ! ไม่แปลกหรอกที่เด็กมันจะคิดสั้นฆ่าตัวตาย!”

หญิงคนนั้นระเบิดอารมณ์ร้องไห้โฮ “พวกคุณพูดอะไรน่ะ! ใจร้ายที่สุด! เขาช่วยลูกฉันขึ้นมาได้ไหมล่ะ? ก็ไม่! แล้วจะมาทวงบุญคุณอะไรกับฉัน…” พูดไปเธอก็เหวี่ยงแขนจะตบคนพูด

เจ้าเสี่ยวอู่ที่ซ่อนตัวอยู่บนไหล่ซู่เป่าเห็นท่าไม่ดี มันรีบยื่นหัวออกมาแล้วพ่นคำสาปแช่งเสียงแหบพร่า “ยัยแก่ปากเสีย ล้มก้นจ้ำเบ้าไปซะ!”

สิ้นคำพูดของนกแก้ว ร่างของหญิงวัยกลางคนก็พลันลื่นพรืดล้มลงกับพื้นดัง ตุ้บ! หัวของเธอโขกพื้นเข้าอย่างจังจนอยู่ในท่าคุกเข่าต่อหน้ามู่กุยฝานพอดี

เสี่ยวอู่เองก็ดูจะตกใจในความศักดิ์สิทธิ์ของปากตัวเอง มันรีบมุดหัวกลับไปแนบชิดกับซู่เป่าทันที

“ไปกันเถอะ” มู่กุยฝานอุ้มซู่เป่าขึ้นแนบอก

เขาให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเสร็จแล้ว การอยู่ที่นี่ต่อไม่มีประโยชน์อะไรอีก จึงหันหลังกลับพลางเหลือบมองร่างของศพชายที่นอนอยู่ริมตลิ่งอีกครั้ง

ในวินาทีนั้น สายลมพัดเอาผ้าคลุมใบหน้าศพเปิดออก เผยให้เห็นผิวสีซีดจากการแช่น้ำ

หัวใจของมู่กุยฝานกระตุกวูบ

ลูกตาของศพ… กำลังจ้องมายังเขา!

เมื่อครู่ตอนอยู่ในน้ำ ศพนี้ตาเหลือกจนเห็นแต่ตาขาว พอขึ้นฝั่งก็จ้องตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่ตอน

นี้… ลูกตาดำกลับหมุนมาจ้องมองเขาเขม็ง!

มู่กุยฝานร้องอุทานในใจ

“คุณพ่อขา เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” ซู่เป่าสังเกตเห็นความผิดปกติจากอีกคน

” จี้ฉาง อยู่ไหน?” มู่กุยฝานไม่ตอบ แต่ถามกลับเสียงต่ำ

“อาจารย์ไปยมโลกอีกแล้วค่ะ บอกว่าข้างล่างมีคนมาตรวจสอบ…”

มู่กุยฝานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินไปเข็นรถเข็นของคุณยายซูเพื่อเดินทางกลับ คุณยายซูถามด้วยความเป็นห่วง “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไรครับ” เขายังคงรักษาท่าทีเรียบเฉย

“แล้วทำไมเมื่อกี้ถึงดิ้นอยู่ในน้ำตั้งนานล่ะ?” หญิงชราถามต่อ เพราะจากมุมสูงเธอเห็นชัดว่ามู่กุยฝานเหมือนถูกอะไรบางอย่างฉุดรั้งไว้

“แค่สาหร่ายพันเท้านิดหน่อยครับ” เขาสะบัดเสื้อยืดอันเปียกโชกพลางตอบปัด

“คราวหน้าอย่าใจร้อนนักสิ ดึกดื่นมืดค่ำมองไม่เห็นอะไรเลย ถ้าบังเอิญไปชนเข้ากับอะไรในน้ำจะทำยังไง!” คุณยายซูอดบ่นไม่ได้

สิ่งที่เธอพูดคงหมายถึงคือโขดหินหรือกิ่งไม้…

แต่ในหัวของมู่กุยฝานกลับนึกถึงสัมผัสเหนียวเหนอะหนะที่คว้าข้อเท้าเขาไว้ใต้น้ำอย่างสยดสยอง

เมื่อกลับมาถึงบ้าน มู่กุยฝานถอดเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง เขาส่องกระจกตรวจสอบร่างกายอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบรอยบาดแผลประหลาดใด ๆ

แต่ว่าข้อเท้าทั้งสองข้างกลับปรากฏรอยนิ้วมือสีม่วงคล้ำชัดเจนอยู่หลายรอย…

“ชิ…” มู่กุยฝานใช้นิ้วลูบบริเวณรอยช้ำเหล่านั้น สัมผัสที่ได้รับช่างเย็นเยียบผิดปกติ

ดูเหมือนว่าหลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาคงต้องไปหาเจ้าตัวเล็กของเขาเสียหน่อยแล้ว

ขณะกำลังใช้ความคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น มู่กุยฝานคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบกายแบบลวก ๆ ก่อนจะแง้มประตูออกเล็กน้อย

ซู่เป่ายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่นอกประตู ท่าทางลับล่อ คอยมองซ้ายมองขวาเหมือนโจรตัวน้อย เธอเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกเสียงแผ่วเบา “คุณพ่อขา…”

มู่กุยฝานเปิดประตูให้ลูกสาวเข้ามาในห้อง

“เป็นอะไรไป?” เขาถาม

ซู่เป่าเดินเข้ามาพร้อมดาบไม้ท้อขนาดเท่าฝ่ามือ บนหลังสะพายผ้าคลุมเหมือนฮ่องเต้ตัวจิ๋ว แถมในมือยังถือยันต์สีเหลืองเตรียมพร้อมเต็มที่

ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปแอบสะสมของพวกนี้มาไว้ตั้งแต่ตอนไหน…

“คุณพ่อขา หนูมาช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้คุณพ่อค่ะ!” ซู่เป่าเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

“อืม… งั้นรอพ่อแป๊บนึงนะ” มู่กุยฝานอมยิ้ม เพราะว่าเขายังไม่ได้เข้าไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างสิ่งสกปรกออกเลยหลังจากกลับมา จึงปล่อยให้ลูกสาวตัวน้อยรอครู่หนึ่ง

ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักพลางกำชับเสียงเข้ม “ห้ามแช่อ่างอาบน้ำเด็ดขาดเลยนะคะ!”

มู่กุยฝานพยักหน้ารับคำ ปกติเขาก็ไม่ชอบแช่อ่างอาบน้ำอยู่แล้ว

ภายในห้องน้ำมีเสียงฝักบัวดังซ่า แต่ซู่เป่าที่รออยู่ข้างนอกกลับรู้สึกไม่สบายใจจึงตะโกนเรียก “คุณพ่อขา?”

เสียงทุ้มของมู่กุยฝานตอบกลับมาทันที “หืม?”

“เปล่าค่ะ แค่อยากเช็กดูว่าคุณพ่อยังอยู่ดีไหม” ซู่เป่าถอนหายใจโล่งอก

“คุณพ่อขา?” ไม่ถึงครึ่งนาที ซู่เป่าก็เริ่มใหม่อีกครั้ง

“……พ่อไม่เป็นไร”

ซู่เป่าใจชื้นขึ้นมา แต่พอผ่านไปอีกเพียงครึ่งนาทีเธอก็ทนไม่ไหวขึ้นมาอีกรอบ “คุณพ่อขา?”

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ประตูห้องน้ำเปิดออก มู่กุยฝานยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าจนใจ

เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำพลางโยนผ้าขนหนูลงตะกร้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเอ่ยว่า “พ่ออาบน้ำครั้งนี้เร็วที่สุดในชีวิตพ่อเลยนะเนี่ย”

ซู่เป่าทำตาปริบ ๆ พลางกวาดสายตามองคุณพ่อตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอียงคอถามด้วยความสงสัย “แล้ว… คุณพ่อล้างตัวสะอาดแน่เหรอคะ?”

แล้วลูกคิดว่าไงล่ะ?!