ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 225 รักษาคุณยายซูด้วยการฝังเข็ม

บทที่ 225 รักษาคุณยายซูด้วยการฝังเข็ม

เสียงร้องดังสนั่นขนาดนั้น แต่มู่กุยฝานกลับไม่ได้ยิน แม้แต่เพื่อนบ้านก็ไม่มีใครได้ยินสักคน ฟานเฉียวจวนติดอยู่ในมิติผีบังตา เธอถูกไล่ล่าทวงชีวิตโดยเหล่าผู้สูงอายุที่เธอเคยลงมือสังหารอย่างโหดเหี้ยม

วันต่อมา ผู้คนตื่นเช้าไปทำงานต่างต้องช็อกเมื่อพบร่างหนึ่งขดตัวอยู่ตรงมุมบันไดชั้นสาม พวกเขาตกใจจนร้องลั่นไปทั่วตึก

จากการสอบสวนพบว่าฟานเฉียวจวนเสียชีวิตเพราะความเหนื่อยล้าจนขาดใจตาย ขาของเธอถูกลากไปมาจนแทบหลุด ทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นจัด ใบหน้าซูบตอบจนแก้มยุบเข้าไป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ตายไปทั้งที่ดวงตายังปิดไม่ลง

ข่าวการเสียชีวิตอันน่าสยดสยองของหญิงคนนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วบนโลกโซเชียล หลายคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ว่าเธอทำกรรมไว้หนา จึงถูกวิญญาณตามอาฆาตเรียกร้องชีวิตจนต้องขวัญกระเจิงและตกใจตายในที่สุด

ทางด้านคุณยายซูพักฟื้นอยู่โรงพยาบาลได้สามวันแล้ว ภายใต้การดูแลใกล้ชิดของซู่เป่า หญิงชราก็ดูมีน้ำมีนวลและมีชีวิตชีวามากขึ้น วันนี้หวั่นเถามีธุระสำคัญมาหามู่กุยฝาน หลังจากคุยงานเสร็จเขาก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เงียบ ๆ ข้างโซฟา

ข้อมูลจากกล้องวงจรปิดและคลิปวิดีโอทั้งหมดที่เกี่ยวกับพลังพิเศษของซู่เป่า เขาได้จัดการลบทิ้งและเคลียร์หลักฐานจนสะอาดเรียบร้อยหมดแล้ว ในใจเขามีเพียงปณิธานเดียวคือ คุณหนูซู่เป่าจะโบยบินได้โดยไร้กังวล เพราะเขาจะคอยตามคุ้มครองอยู่เบื้องหลังตลอดไป!

ซู่เป่านั่งดูทีวีบนโซฟาด้วยความเพลิดเพลิน เด็กน้อยยกมือขึ้นแล้วเรียกเสียงใส “คุณลุงหนึ่งหมื่นมีด หนูไม่อยากดูเรื่องนี้แล้ว หนูอยากดูสปันจ์บ็อบ คุณลุงช่วยเปลี่ยนให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”

หวั่นเถาถึงกับชะงัก… คำว่า ‘焘’ เป็นอักษรหลายเสียง อ่านได้ทั้ง ‘เตา’ และ ‘เถา’

หวั่นเถา… หนึ่งหมื่นมีด…

เขารู้สึกทันทีว่าการที่คุณหนูซู่เป่าเรียกเขาว่า ‘หมื่นมีด’ นั้นฟังดูไพเราะกว่าคำว่า ‘หวั่นเถา’ เสียอีก!

“ได้เลยครับ!” เขารีบกุลีกุจอวิ่งไปหาด้วยรอยยิ้ม แล้วเปิดการ์ตูนให้ซู่เป่าทันที

ซู่เป่ายืนขึ้นบนโซฟา ร่างเล็กจิ๋วพยายามเอื้อมมือไปโอบไหล่เขาไว้ แล้วตบไหล่หวั่นเถาอย่างใจป้ำ “ขอบคุณคุณลุงหนึ่งหมื่นมีดนะคะ ขอให้ลุงได้เลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย และได้แต่งงานเร็ว ๆ นะคะ!”

หวั่นเถายิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงโคนหู “ฮ่า ๆ ๆ! ขอรับคำอวยพรจากคุณหนูครับ ขอรับไว้ด้วยความยินดีเลย” ในใจเขาแอบเสริมเงียบ ๆ ว่า ‘ขอแค่พ่อของหนูอยู่ในตำแหน่งให้มั่นคง ไม่ต้องยื่นใบลาออกกับเบื้องบนทุกวัน แค่นี้ลุงก็ดีใจยิ่งกว่าได้เลื่อนตำแหน่งหรือได้แต่งงานแล้ว’

มู่กุยฝานหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วเปรยขึ้น “ได้เลย แม่หนูน้อยอวยพรให้หวั่นเถาเลื่อนตำแหน่ง ร่ำรวย และแต่งงานงั้นเหรอ” เรื่องเลื่อนตำแหน่งกับร่ำรวยน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่เรื่อง ‘แต่งงาน’ นี่สิ…

มันไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดจะจัดการให้เลยจริง ๆ

ก๊อก ๆ ๆ… มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ซู่เป่าหันไปมอง พบว่าเป็นคุณหาว อีกทั้งยังพาคุณตามาด้วย พร้อมกับผู้ช่วยที่หอบหิ้วถุงผลไม้ใบใหญ่ กระเช้าดอกไม้ และชุดของเล่นตุ๊กตาบาร์บี้สุดหรู

คุณหาวคลี่ยิ้มพลางยื่นกล่องของขวัญให้ “ซู่เป่า นี่ของหนูนะ”

ซู่เป่าตาวาว “ว้าว ขอบคุณคุณลุงหาวมากเลยค่ะ!”

“ลุงต่างหากที่ต้องขอบคุณหนู ตอนนี้พ่อของลุงดีขึ้นมากแล้วจริง ๆ” คุณหาวส่ายหน้า แค่การฝังเข็มเพียงครั้งเดียวของคุณหนูน้อยคนนี้ กลับทำให้พ่อตัวเองกลับมาพูดจาได้ชัดถ้อยชัดคำขึ้นเรื่อย ๆ

ซู่เป่ายิ้มจนตาปิด “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ! แค่ยกมือช่วยนิดเดียวเอง!”

“เขาเรียกว่า ‘เรื่องเล็กน้อยที่ทำได้เพียงแค่ยกมือ’ ต่างหากครับ” หวั่นเถาแอบกระซิบแก้คำให้

ซู่เป่ารีบรับคำ “อืม ๆ ก็แค่เรื่องเล็กน้อยที่ทำได้ด้วยการยกมือเท่านั้นแหละค่ะ!”

คลังคำศัพท์ของเด็กน้อยเพิ่มขึ้นอีกคำแล้ว

คุณหาวอดขำไม่ได้ เขามองซู่เป่าด้วยสายตาลึกซึ้ง ในขณะที่คนอื่นมักพยายามโอ้อวดความดีความชอบต่อหน้าเขา แต่เด็กน้อยคนนี้กลับทำเหมือนมันเป็นเรื่องขี้ผง ตลอดสามวันที่ผ่านมาเธอไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย

มันก็จริง… ด้วยอำนาจของตระกูลซู ซู่เป่าไม่จำเป็นต้องประจบเอาใจใคร บางทีเธออาจจะแค่สงสารจากใจจริงจึงยื่นมือเข้าช่วย

ในช่วงสามวันนี้เขาอยากมาเยี่ยมหลายครั้งเพื่อขอให้ซู่เป่าช่วยฝังเข็มให้พ่ออีก แต่ก็ไม่กล้าเพราะเกรงว่าจะดูเรียกร้องมากเกินไป

“บุญคุณครั้งนี้ยิ่งใหญ่จนเกินจะกล่าวคำขอบคุณ… คุณมู่ครับ คุณหนูซู่เป่าครับ ถ้าในอนาคตตระกูลซูต้องการความช่วยเหลืออะไร ผมหาวคนนี้ยินดีทำทุกอย่าง ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งก็จะไม่ปฏิเสธเลย!” คุณหาวหันไปให้คำมั่นกับมู่กุยฝาน

มู่กุยฝานตอบเรียบ ๆ “อืม… ไม่ต้องถึงขั้นตายหรอก เอาไว้ตามโอกาสแล้วกัน”

ขณะที่คุณตาและคุณหาวขัดเขินจนไม่กล้าเอ่ยขอการรักษาต่อ วิญญาณคุณยายที่ลอยอยู่ข้าง ๆ กลับทนไม่ได้ เธออยากเห็นสามีดีขึ้นกว่านี้ จึงหน้าทนเอ่ยปากขอร้อง “ยัยหนู… ขอร้องเถอะ ช่วยรักษาสามีของฉันอีกสักครั้งได้ไหมจ๊ะ?”

“อ๋า อันนี้ได้เลยค่ะ!” ซู่เป่าซึ่งกำลังดูสปันจ์บ็อบหันควับมาทันที ซู่เป่านั่งอยู่บนโซฟาแล้วบอกว่า “คุณตาคะ ดูหนูนะ!”

เธอแกล้งทำตัวแข็งทื่อนั่งรถเข็นขยับไม่ได้ แล้วเริ่มบิดเอวไปมา “มาทำตามหนูนะคะ~ วนซ้ายสามรอบ วนขวาสามรอบ สูดลมเข้า ปล่อยลมออก ปึ้ง! ผายลมเสียงดัง!”

คุณตาถึงกับสำลัก… ‘วนซ้ายวนขวาน่ะพอไหว แต่ไอ้ท่าผายลมนี่สิ… มันปล่อยไม่ออก!’

เด็กคนนี้ทำได้ยังไงกันนะ สั่งเปิดปิดได้ตามใจชอบเลยเหรอ?

“คุณตาคะ กลับไปแล้วต้องหมั่นฝึกตามที่หนูสอนนะคะ!” ซู่เป่าตั้งใจสอนท่ากายบริหารอยู่อีกพักใหญ่จนเหงื่อซึมหน้าผาก

“อืม… ได้… ขอบ… คุณ… ซู่เป่า!” คุณตายิ้มกว้าง พยายามเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบาก ในใจท่านซาบซึ้งจนบอกไม่ถูก ซู่เป่าไม่เพียงคืนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ให้เขา แต่ยังทำให้เขาได้มีโอกาสเห็นวิญญาณภรรยาอีกด้วย ต่อให้ต้องตายตอนนี้ เขาก็ไม่เสียดายแล้ว

ซู่เป่าวิ่งไปอีกมุมหนึ่งแล้วก้มหน้าก้มตาวาดรูปบนโต๊ะกาแฟ เมื่อเสร็จแล้วก็ส่งให้คุณหาว “ต้องนวดคุณตาตามจุดพวกนี้นะคะ ซู่เป่าทำเครื่องหมายลำดับเอาไว้ให้แล้ว ต้องทำตามลำดับห้ามสลับกันนะคะ”

เด็กน้อยมองรูปวาดตัวคนเล็ก ๆ ในกระดาษด้วยสีหน้าภูมิใจ ในรูปมีจุดเต็มไปหมดและมีตัวเลขกำกับ โชคดีที่เธอเรียนเลขหนึ่งถึงร้อยมาแล้ว เก่งมาก! “ต้องฝึกร่างกายครึ่งปี นวดขาอีกครึ่งปี ถึงจะเริ่มฝังเข็มได้นะคะ!”

คุณหาวมองเด็กน้อยที่แสนจะรับผิดชอบและจริงใจตรงหน้าด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ ใบหน้ากลมมนน่ารักขนาดนี้เกิดมาได้ยังไงกันนะ? นี่เป็นอีกวันที่เขาต้องอิจฉาคนบ้านอื่นที่มีลูกสาวน่ารักแบบนี้!

*

หลังจากกลุ่มของคุณหาวลากลับไป คุณยายซูก็ตื่นจากการงีบหลับ ช่วงนี้เธอกินอิ่มนอนหลับจนรู้สึกว่าหน้าเริ่มอ้วนขึ้น “นอนโรงพยาบาลอ้วนขึ้นตั้งสามขีด ยอมแพ้จริง ๆ เลย” แม้จะบ่นแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งหมดเป็นเพราะซู่เป่าดูแลเธอ

หลานสาวของเธอคือเด็กที่วิเศษที่สุดในโลก!

“แล้ว… ฉันไม่อยากโดนฉีดยาได้ไหม” คุณยายซูมองน้ำเกลือบนแขน ถึงอายุมากแล้วแต่หญิงชราก็ยังกลัวเข็มอยู่ดี

ท่านผู้เฒ่าซูผู้ไม่เข้าใจความอ่อนไหว กลับทำหน้าเคร่งขรึมตำหนิภรรยา “แก่ปูนนี้แล้ว ยังมาสนเรื่องเล็กน้อย ฉีดยาก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น ร่างกายฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ก็น่าพอใจแล้ว!”

คุณยายซูโกรธควันออกหูทันที! เธอคว้าหมอนขว้างใส่สามีแล้วชี้นิ้วไปที่ประตู “ออกไปเลยนะ!”

ประมุขของบ้านยืนงงเป็นไก่ตาแตก ‘นี่เขาทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ?’

จังหวะนั้นประตูเปิดออก ซู่เป่าโผล่หัวเข้ามาทักทาย “คุณยาย ตื่นแล้วเหรอคะ!” คุณยายซูเปลี่ยนอารมณ์ทันควัน “ซู่เป่าจ๊ะ เร็วเข้ามาหายายเร็ว ยายอยากกอด!”

หลานสาวของเธอนี่แหละเยียวยาจิตใจได้ดีที่สุด!

ซู่เป่าวิ่งเข้ามากอดคุณยาย พลางวางห่อผ้านุ่ม ๆ ไว้ข้างตัว เมื่อคลี่ออกก็เผยให้เห็นเข็มเงินหลากหลายขนาด รอยยิ้มของคุณยายซูแข็งค้างไปในพริบตา…

‘ไม่นะ! เข็มเงินยาวขนาดนั้น… จะใช้กับเธอจริง ๆ เหรอ?’

“ไม่ต้องกลัวนะคะ ไม่เจ็บเลยสักนิด วันก่อนซู่เป่ามีประสบการณ์จริง… เอ่อ ประสบการณ์ในทางปฏิบัติมาแล้วค่ะ!”

คุณยายซูถึงกับใบ้กิน… ‘หลานรักเอ๋ย ไม่พูดเสียยังดีกว่า ยิ่งพูด ยายก็ยิ่งกลัวน่ะสิ…’

“ยายจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อยจ้ะ…” คุณยายรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงอย่างร้อนรน

ซู่เป่าและท่านผู้เฒ่าซูต่างก็พากันจ้องไปยังขาของเธอของหญิงชรา

คุณตาซูถึงกับพึมพำออกมาว่า “นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัด ๆ …”