ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 275 สถานีแรกของการกล่าวลา พี่สี่ผู้หวาดกลัวผีที่สุดแต่กลับไม่กลัวเธอ

ซูโล่วกำลังอาบน้ำเพื่อชะล้างความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดทั้งวัน สายน้ำอุ่นช่วยให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นตามไปด้วย

ในช่วงก่อนและหลังวันที่สิบสี่เดือนเจ็ด กองถ่ายจะหยุดพักการทำงานเป็นเวลาสองวัน ซึ่งนับเป็นธรรมเนียมที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรของหลายกองถ่าย

แม้ซีรีส์เรื่อง ‘เจ็ดค่ำเดือนเจ็ด’ จะไม่ใช่แนวสยองขวัญโดยตรง ทว่าตัวละครหลักฝ่ายหญิงมีฉากเกี่ยวข้องกับเรื่องวิญญาณอยู่บ้าง กองถ่ายจึงเลือกหยุดพักในช่วงเวลานี้

นั่นหมายความว่าเขามีวันหยุดยาวถึงสี่วันเต็ม

‘ควรพาซู่เป่าน้อยไปเที่ยวที่ไหนดีนะ?’

ระหว่างซูโล่วกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด สายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาสีชมพูปรากฏเลือนรางหลังกระจกห้องน้ำ ส่งผลให้แผ่นหลังของเขาแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน

ท่ามกลางไอน้ำอันพร่าเลือน เสียงหัวเราะคิกคักชวนขนลุกของหญิงสาวดังแว่วมาตามลม “คิกคิกคิก… พี่ชายคะ มาสิ~ มาเล่นกันเถอะ~”

ซูโล่วตัวแข็งทื่อราวกับถูกคำสาปสะกดไว้ มวลอากาศรอบกายเริ่มหนาแน่นด้วยไอน้ำจนบรรยากาศโดยรอบมืดมัวและบีบคั้น บดบังทัศนียภาพจนแทบหายใจไม่ออก สมองเริ่มทำงานช้าลง มือและเท้าเย็นเฉียบไร้เรี่ยวแรง

ในวินาทีวิกฤตนั้น ซูโล่วนึกถึงถุงหอมที่เพิ่งถอดวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาได้…

เขาพยายามบิดลำคออันหนักอึ้งหันกลับไปมอง

เบื้องหลังมีเท้าคู่หนึ่งก้าวออกมาจากอ่างอาบน้ำ เสียงน้ำสาดเฉอะแฉะดังชัดเจน เสื้อผ้าสีชมพูบางเบาราวกับผ้าโปร่งร่วงหล่นลงแทบเท้าเธอ

ร่างนั้นค่อย ๆ เดินนวยนาดเข้ามาหาเขา…มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลัง “คุณชาย…”

ซูโล่วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าพละกำลังมหาศาลมาจากไหน ก่อนที่มือนั้นจะสัมผัสถูกกาย เขาก็รีบวิ่งหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต!

เสียงโครมดังสนั่น ประตูห้องน้ำแทบจะพังพินาศลงมาในพริบตา

ผีราคะได้แต่อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เดิมทีเธอหลงใหลผู้ชายคนนี้ที่มีบุคลิกดื้อรั้นและเท่อย่างร้ายกาจ ใบหน้าดูสุภาพทว่าสายตากลับฉายแววเกียจคร้านไม่สนโลก ยิ่งมองก็ยิ่งใจสั่น

ทว่าไอ้คนที่วิ่งพรวดออกไปพร้อมขาเปลือยเปล่าสองข้างตรงหน้านี้มันคืออะไรกัน?!

ผีราคะพยายามสงบสติอารมณ์แล้วรีบตามออกไปทันที แต่กลับพบว่าซูโล่วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ในมือของเขากำถุงหอมไว้แน่น

ผีสาวเตรียมพุ่งเข้าหา แต่เธอกลับถูกแสงสีเขียวเจิดจ้าพัดกระเด็นออกไปทันที

‘ว่ากันว่าความรักคือแสงสว่าง แต่แสงสีเขียวนี่ต่างหากที่ทำเอาเธอขวัญหนีดีฝ่อ…’

ซูโล่วเพิ่งคว้าถุงหอมขึ้นมา ก็เห็นเงาสีขาวพุ่งเข้าใส่ จากนั้นแสงสีเขียวจากถุงหอมก็ระเบิดออกมาขับไล่ผีสาวจนกระเด็นหายไป เขาได้แต่ขมขื่นในใจ ทำไมชีวิตเขาต้องวนเวียนอยู่กับผีผู้หญิงไม่จบไม่สิ้นเสียที?

ซูโล่วไม่เสียเวลาคิดสิ่งใดอีก เขาเปิดประตูแล้ววิ่งตรงไปยังห้องของซู่เป่าโดยไม่คิดชีวิต

ทางด้านซูจิ่นอวี้ซึ่งกำลังแอบเอาหูแนบประตูห้องพี่ชายอยู่พอดี พลันประตูถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พี่ชายคนที่สี่ของเธอวิ่งผ่านหน้าไปรวดเร็วราวกับพายุหมุน

‘เอ๊ะ เธอทายถูกเป๊ะเลย’

‘นี่แหละพี่สี่ตัวจริงเสียงจริง ฮ่า ๆ’

ซูจิ่นอวี้นึกใจดีเข้าไปช่วยพยุงผีราคะ “พี่สาวคนสวย เป็นอะไรมากไหมคะ?”

“โอ๊ย เอวฉัน! พี่สี่ของเธอนี่บ้าเกินไปแล้วนะ? สถานการณ์แบบนั้นยังวิ่งหนีได้อีกเหรอ?” ผีราคะเอามือกุมเอวตัวเอง

ซูจิ่นอวี้หัวเราะคิกคักพลางปิดปาก “พี่สาวอยากเปลี่ยนไปหาคนอื่นไหมล่ะคะ? ห้องนั้นเป็นของพี่ใหญ่ฉัน เขาเย็นชาเคร่งขรึมเหมือนดอกไม้บนยอดเขาสูง”

“ส่วนทางนั้นเป็นพี่รอง เป็นคนเงียบขรึมพูดน้อยแต่สุภาพและหล่อเหลามากนะ หรือจะเป็นพี่ห้าดีล่ะ เขาสูงใหญ่น่าเกรงขาม หล่อดิบเถื่อนแบบร้าย ๆ…”

ผีราคะกลอกตาใส่ “พอเถอะ บอกมาตรง ๆ เลย เมื่อกี้เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าถุงหอมของพี่ชายเธอมันร้ายกาจขนาดนี้?”

“เปล่าเสียหน่อย ฉันยังไม่ได้ลอง จะไปรู้ได้ยังไงกัน” ซูจิ่นอวี้หัวเราะร่วน

‘แต่ตอนนี้รู้ซึ้งแล้วล่ะ!’

‘พรุ่งนี้เวลาเข้าใกล้คนในครอบครัว ฉันคงต้องระวังตัวหน่อย’

ผีราคะบ่นพึมพำทิ้งท้ายก่อนสะบัดหน้าก้าวเดินจากไปท่ามกลางความเซ็งสุดขีด

‘อุตส่าห์ดวงดีมาเจอแหล่งรวมชายหนุ่มรูปงามระดับพรีเมียมกันยกถ้ำขนาดนี้’

‘แต่เธอกลับไม่ได้แตะต้องสัมผัสใครเลยแม้แต่ปลายนิ้ว’

‘นี่มันจงใจกลั่นแกล้งกันชัด ๆ กะจะเอาให้ผีโมโหจนขาดใจตายซ้ำเป็นรอบที่สองเลยหรือไง!’

ซู่เป่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย เธอเห็นคุณลุงสี่กำลังย่องเข้ามานั่งขดตัวอยู่บนโซฟาเด็กของเธอ เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ กอดอกแน่น พิงพนักโซฟาหลับตาพักผ่อนด้วยท่าทางเคร่งเครียด

ซู่เป่าลุกขึ้นนั่ง เสียงเล็ก ๆ ยังคงมีความออดอ้อนตามประสาคนเพิ่งตื่น “คุณลุงสี่คะ?”

ซูโล่วลืมตาขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ลุงทำหนูตื่นเหรอ?”

ซู่เป่าส่ายหน้าช้า ๆ “คุณลุงเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

ซูโล่วเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหลานสาว “ไม่มีอะไรหรอก แค่อยู่ ๆ ก็อยากมาอยู่เป็นเพื่อนซู่เป่าน่ะ”

ด้านนอกประตู ซูจิ่นอวี้ถึงกับมุมปากกระตุก

ปรับอารมณ์ไวปานกิ้งก่าเลยนะ

หากไม่เห็นกับตาว่าพี่สี่วิ่งหนีออกมา สภาพขาเปลือยเปล่าขนพะรุงพะรังเมื่อกี้

เธอคงไม่เชื่อว่าผู้ชายมาดนุ่มตรงหน้านี้จะเป็นคนเดียวกัน!

ฉับพลันนั้น สีหน้าของซูโล่วกลับมาแข็งค้างอีกหน ท่ามกลางบรรยากาศสลัวราง เขาเหลือบเห็นเงาวิญญาณปรากฏขึ้นบริเวณหน้าประตูอีกครั้ง

คราวนี้มาในร่างหญิงสาวสวมชุดขาวสะอาดตา ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความอ่อนใจพลางคิดว่าเรื่องพรรค์นี้จะไม่มีวันจบสิ้นเลยหรืออย่างไร

ทว่าจู่ ๆ เขากลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงซู่เป่าเอ่ยทักขึ้น “คุณแม่คะ คุณแม่ไปไหนมาคะ?”

แผ่นหลังของซูโล่วพลันเหยียดตรงด้วยความตกใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาไม่อยากเชื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ผีสาวซึ่งกำลังลอยนวลเข้ามาหาคลี่ยิ้มกว้างทักทาย “ไฮ้ พี่สี่ เมื่อกี้พี่จะวิ่งหนีไปไหนเหรอ!”

ซูโล่วจดจ้องมองเธอจนตาค้าง ริมฝีปากค่อย ๆ เม้มแน่นเข้าหากันเป็นเส้นตรง ก่อนพยายามเค้นเสียงอันสั่นพร่าและแหบแห้งออกมา “จิ่นอวี้…”

ซูจิ่นอวี้เลิกปั้นหน้ายิ้มแย้ม เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เธอรู้จักพี่ชายของเธอดีที่สุด เขาอาจดูเจ้าชู้กะล่อน แต่ความจริงกลับเป็นคนที่หวาดกลัวผีขึ้นสมอง

‘แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นผีไปแล้วแท้ ๆ… เขากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเธอเลยแม้แต่นิดเดียว’