ซู่เป่าสามขวบครึ่ง: หนูน้อยอาคมเต๋ากับยอดคุณลุงทั้งแปด - บทที่ 96 สิ่งที่ควรจะเป็น ทำไมถึงกลายเป็นข้อดีไปได้

บทที่ 96 สิ่งที่ควรจะเป็น ทำไมถึงกลายเป็นข้อดีไปได้

ถนนยามเที่ยงคืน หากเดินสุ่มสี่สุ่มห้าก็มักจะมีโอกาสได้พบเจอวิญญาณ โดยเฉพาะซินจื่อเหมิงที่เดินร้องไห้อยู่เพียงลำพังนานกว่าสองชั่วโมง

“แล้วคุณลุงไม่ได้ออกไปตามหาคุณป้าเลยเหรอคะ?” ซู่เป่าเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป้าเดินออกไปจริง ๆ ป้าได้แต่เดินไปร้องไห้ไป รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน ป้าอุตส่าห์ตั้งใจหาเงินได้ตั้งมากมาย” ซินจื่อเหมิงส่ายหน้าด้วยความช้ำใจ “แต่มันจะมีประโยชน์อะไรกันในเมื่อชีวิตเป็นแบบนี้”

“แล้วทำไมคุณป้าถึงไม่บอกความรู้สึกกับคุณลุงไปตรง ๆ ล่ะคะ?” ใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เป่าเอียงน้อย ๆ

“ป้าไม่อยากพูดหรอกจ้ะ พูดไปก็ไร้สาระเปล่า ๆ” ซินจื่อเหมิงถอนหายใจยาว

ซูอีเฉินขมวดคิ้วมุ่น ปกติเขาไม่เคยลดตัวไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องซุบซิบนินทาของใคร ทว่าครั้งนี้เขากลับทนฟังต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำแบบนี้แล้วเธอได้อะไรขึ้นมา?”

หาเงินแทบตายแต่กลับต้องมานั่งอดทนอดกลั้น แล้วการมีเงินเยอะแยะมันจะมีความหมายอะไร?

ความหมายของการพยายามหาเงินอย่างสุดความสามารถ ก็เพื่อให้ตนเองไม่ต้องรู้สึกอัดอั้นใจ อยากใช้ชีวิตอย่างไรก็ย่อมทำได้ และเมื่อใดที่มีคนคิดจะข้ามหัว ก็ย่อมมีอำนาจพอ จะตอกกลับไปให้เจ็บแสบ

“พวกที่ทนทุกข์แต่ไม่ยอมหย่าร้างแบบนี้ ก็ต้องรับกรรมเอาเองนั่นแหละ” จี้ฉางกอดอกยืนอยู่ข้าง ๆ พลางส่ายหน้าพึมพำ

ซู่เป่าพยักหน้าหงึกหงักพลางพูดตามแบบเข้าหัวบ้างไม่เข้าหัวบ้างว่า “ใช่แล้วค่ะ หย่าเลย!”

เมื่อพูดถึงเรื่องการหย่าร้าง ซินจื่อเหมิงกลับมีท่าทีลังเล เธอเอ่ยอึกอักว่า “จริง ๆ แล้วสามีป้าเขาก็เป็นคนดีพอสมควรนะ อย่างน้อย… อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ออกไปนอกใจมีผู้หญิงอื่น…”

คำพูดนี้ทำเอาคนฟังถึงกับอึ้ง จี้ฉางถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“คุณป้าคะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะทำอยู่แล้วเหรอคะ?” ซู่เป่าถามด้วยความแปลกใจ

ผู้ใหญ่สองคนแต่งงานกัน การรักษาคำมั่นสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อกันไม่ใช่เรื่องพื้นฐานหรอกหรือ?

ซู่เป่าจำได้ว่าในรายการทีวีที่คุณป้าและคุณลุงแต่งงานกัน พวกเขาสาบานกันอย่างเคร่งครัดว่า…

จะรักและซื่อสัตย์ต่อกัน ไม่ว่ายามยากจน เจ็บป่วย หรือพิการ จนกว่าความตายจะมาพรากจาก

สิ่งที่ควรทำอยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมถึงกลายเป็น ‘ข้อดี’ ที่ใช้หักล้างความเลวร้ายอื่นได้ล่ะ?

เด็กน้อยรู้สึกว่าตนเองยังเล็กเกินไปนัก คิดจนสมองแทบแตกก็ยังไม่เข้าใจตรรกะของผู้ใหญ่ได้ เธอจึงส่ายหัวน้อย ๆ แล้วพูดน้ำเสียงจริงจังว่า “คุณป้าคะ วันนี้ซู่เป่าช่วยไล่โชคร้ายให้แล้วนะ หวังว่าในอนาคตคุณป้าจะกล้าหาญขึ้นอีกนิดนะคะ เรื่องไหนที่ไม่ชอบ ก็ต้องกล้าปฏิเสธค่ะ!”

ซินจื่อเหมิงตกตะลึง มองเด็กน้อยตัวกลมมนตรงหน้า ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าตัวเองยังเข้มแข็งสู้เด็กคนหนึ่งไม่ได้เลย

ในใจลึก ๆ บางครั้งเธอก็อยากจะตะโกนปฏิเสธออกไปดัง ๆ อยากจะอาละวาดโดยไม่ต้องสนใครหน้าไหน แต่ว่าในโลกของผู้ใหญ่นั้นมีที่ว่างให้ทำตามใจได้ขนาดนั้นเชียวหรือ?

ทั้งห่วงว่าลูกจะได้รับผลกระทบ ทั้งกลัวว่าอารมณ์พุ่งพล่านจะทำให้งานเสีย หรือกลัวคนอื่นเอาไปหัวเราะเยาะ

มีครั้งหนึ่ง เธอทะเลาะกับสามีอย่างรุนแรง ผลตามมาคือ เธอไม่สามารถเขียนงานออกมาได้แม้แต่ตัวอักษรเดียวถึงสามวันเต็ม สุดท้ายเธอก็เลือกเงียบเพื่อให้เรื่องมันจบ ๆ ไป

ซินจื่อเหมิงพึมพำบ่นพร่ำรำพันต่อไปไม่หยุดหย่อน ดวงตาของเธอกลับค่อย ๆ ไร้ประกาย กลายเป็นความเหม่อลอยคล้ายตุ๊กตาไม้ ไร้สติสัมปชัญญะ เธอเริ่มซ้ำคำบ่นเหล่านั้นออกมาอย่างเป็นกลไก

“พอได้แล้ว รีบเก็บกวาดให้เสร็จเถอะ! มานี่เจ้าตัวเล็ก มาท่องตามอาจารย์ซิ” จี้ฉางดึงซู่เป่ากลับมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

ดวงตาของจี้ฉางเป็นประกายวูบ แฝงความซุกซนเล็กน้อย “สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ เจ้าสัตว์ร้าย! จงสำแดงร่างแท้จริงออกมาเดี๋ยวนี้!”

ซู่เป่าตะโกนก้องตามทันที “สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ เจ้าสัตว์ร้าย! จงสำแดงร่างแท้จริงออกมาเดี๋ยวนี้!”

ซูอีเฉินทำหน้ามึนงงเมื่อเห็นท่าทางของหลานสาวตัวน้อย

ในจังหวะนั้นเอง เขากลับเห็นเงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านบนไหล่ของซินจื่อเหมิง! ซูอีเฉินตกใจจนใจหล่นวูบ ทว่าพอมองชัด ๆ อีกครั้งกลับไม่พบสิ่งใด ราวกับภาพเมื่อครู่เป็นเพียงตาฝาด

สายตาของซู่เป่าเลื่อนจากซินจื่อเหมิงไปยังผีขี้ขลาด มันเกาะอยู่บนไหล่ของคุณป้า เธอเลียนแบบท่าทางเคร่งขรึมของจี้ฉาง แล้วถามออกไป “ชื่ออะไร? เกิดเมื่อไหร่? เกิดที่ไหน?”

เจ้าผีขี้ขลาดขมวดคิ้ว ลังเลครู่หนึ่งก่อนตอบอ้อมแอ้ม “ผมชื่อพานเจิ้นอ่าว เป็นคนเมืองอวี่…”

“พานเจิ้นอ่าว! ฉันเรียกเจ้าคำหนึ่ง เจ้ากล้าขานรับไหม?!” ทันใดนั้นเด็กน้อยก็ยกน้ำเต้าขึ้นมาถือไว้ แล้วตะโกนสุดเสียง

จี้ฉางถึงกับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างพลางอ้าปากค้างจนแทบยัดไข่ไก่ลงไปได้ทั้งใบ ส่วนเจ้าผีขี้ขลาดที่เกาะอยู่บนไหล่ซินจื่อเหมิงก็ถึงกับหน้าถอดสี

ร่างวิญญาณสั่นสะท้านพลางจ้องมองน้ำเต้าใบนั้นด้วยความตื่นตะลึงระคนมึนงง แม้แต่ซูอีเฉิน แม้ปกติจะสุขุมเยือกเย็นยังถึงกับมือสั่นจนเกือบทำแก้วกาแฟหลุดมือ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซู่เป่าเป็นตาเดียว

“ซู่เป่า… เธอไปจำท่าทางแบบนี้มาจากใครกันเนี่ย?” จี้ฉางยกมือกุมขมับ เอ่ยถามอย่างอ่อนใจ

“ก็จำมาจากซุนหงอคงไงคะ!” ซู่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ

ในการ์ตูนเขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นนี่นา

“มีปัญหาอะไรเหรอคะ?” เธอมองอาจารย์ด้วยความสงสัย

“ไม่มีปัญหาหรอก…” จี้ฉางกระตุกมุมปาก

แต่ผีที่ไหนมันจะยอมมุดลงน้ำเต้าไปง่าย ๆ แบบนั้นกันเล่า!

“อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กสามขวบได้ไหม?” แน่นอนว่าผีขี้ขลาดยังคงซบอยู่บนไหล่ของซินจื่อเหมิงด้วยสีหน้าพะอืดพะอม

“ได้ค่ะ ขอโทษนะ” ซู่เป่าวางน้ำเต้าลง

คำพูดประชดประชันของผีขี้ขลาดพลันติดค้างอยู่ในลำคอทันที เมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยมีท่าทีจริงใจ และไม่ได้มองเขาด้วยสายตาดูถูกเหมือนมองปีศาจร้าย

“พี่ชายคะ แล้วพี่ตายได้ยังไงเหรอ?” ซู่เป่าถามต่อ

เจ้าตัวจ้อยกะพริบตาถามด้วยความอยากรู้ ผีขี้ขลาดนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยออกมา “ผมถูกคนตีตาย…”

จี้ฉางแปลกใจเล็กน้อยที่เจ้าผีขี้ขลาดคนนี้ยอมเปิดปากง่าย ๆ “ตอนที่ผมอายุสิบสี่ ผมย้ายตามพ่อแม่ไปเข้าโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง…”

โรงเรียนนั้นสภาพแวดล้อมแย่มาก และด้วยความที่เขาเป็นคนเงียบขรึม ไม่ชอบสุงสิงกับใคร นานวันเข้าพวกเพื่อนผู้ชายในห้องจึงเริ่มกีดกันเขา

“เริ่มแรกแค่ส่งเสียงโห่ไล่เวลาผมเดินผ่านระเบียง ต่อมาก็เริ่มผลักไสหนังสือถูกโยนทิ้งหน้าต่าง ในลิ้นชักโต๊ะมักจะมีซากกบตาย งู หรือแมลง… พวกเขาแค่อยากเห็นผมกรีดร้องเหมือนเด็กผู้หญิง หลังจากนั้นการถูกรุมทุบตีก็กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตผมไปเลย”

“แล้วพี่ไม่ได้บอกคุณครูเหรอคะ?!” ซู่เป่าถามด้วยความร้อนใจ

“ครูบอกว่า ‘มือเดียวตบไม่ดัง’ ในเมื่อคนอื่นไม่ถูกรังแก ทำไมถึงมีแค่ผมที่โดนล่ะ?” พานเจิ้นอ่าวหัวเราะเยาะหยันตัวเอง

นางฟ้าตัวน้อยนิ่งอึ้ง เธอเพิ่งตระหนักว่าครูแย่ ๆ แบบครูหวังนั้นมีอยู่จริง

ไม่ใช่ครูทุกคนจะเป็นคนดีเสมอไปสินะ

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกคุณพ่อคุณแม่ล่ะคะ!” ซู่เป่ายิ่งฟังก็ยิ่งกระวนกระวายใจแทน

ผีขี้ขลาดไม่ตอบ ได้แต่ส่ายหัวอย่างขมขื่น จี้ฉางเปิดสมุดบันทึกวิญญาณพลางถามเข้าประเด็น “แล้วคุณตายได้อย่างไร?”

“มีครั้งหนึ่งพวกนั้นรุมผลักผมในห้องน้ำโรงเรียน จังหวะนั้นผมเผลอผลักเขากลับไปจนเขาล้มลงกับพื้น เพื่อนในห้องต่างพากันหัวเราะเยาะ ทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด พอเลิกเรียนเขาจึงพาเพื่อนเจ็ดแปดคนมาดักรุมชกต่อยเตะถีบผมจนหนำใจก่อนเดินจากไป”

“ผมเจ็บไปทั้งตัวแต่ก็ฝืนพยุงร่างกลับบ้าน ระหว่างทางความเจ็บปวดมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พอเห็นแม่กำลังทำกับข้าว ผมก็ไม่กล้าพูดอะไร และเดินเข้าห้องไป ตอนเย็นแม่เรียกไปกินข้าว ท่านคงสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติจึงถามว่าเป็นอะไรไหม”

“แล้วพี่บอกคุณแม่ว่ายังไงคะ?” ซู่เป่าถาม

“ผมไม่อยากให้แม่เสียใจ เลยบอกไปว่าไม่มีอะไร… ผมทนมาจนถึงเที่ยงคืน ในที่สุด ร่างกายก็รับไม่ไหว เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว สติเริ่มเลือนราง ผมรู้สึกได้ว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา ผมตกใจมากจึงพยายามเรียกหาแม่”

“แต่ว่าตอนนั้นพ่อกับแม่กำลังทะเลาะกันเสียงดัง… ผมพิงหลังประตู ตะโกนเรียกสุดแรงผ่านช่องประตู… แต่กลับไม่มีใครได้ยินเสียงของผมเลย”

สุดท้ายเขาจึงจบชีวิตลงเพียงลำพังด้วยอาการเลือดออกในตับรุนแรงจากการบาดเจ็บภายใน

เมื่อเล่าถึงตรงนี้ ดวงตาของผีขี้ขลาดเต็มไปด้วยความเสียใจ และความเกลียดชัง

“ผมเสียใจ… ผมเสียใจมากที่ไม่ได้บอกแม่ไปตั้งแต่แรก ทำไมผมถึงไม่พูดตอนท่านถาม! ผมไม่จำเป็นต้องตายเลย… ผมไม่อยากตาย…”

ผีขี้ขลาดปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นสั่นสะท้านเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส!