ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 142 การเปลี่ยนแปลงมุมมองครั้งใหญ่ของปิงหลิวหลี

บทที่ 142 การเปลี่ยนแปลงมุมมองครั้งใหญ่ของปิงหลิวหลี

เมื่อลู่เฉินมองปิงหลิวหลีที่ตกตะลึง เขาก็พลันฉีกยิ้มออกมา “นี่ยังนับว่าช้าเกินไป!”

“นี่ยังช้าอีกหรือ?” ปิงหลิวหลีไม่รู้จะอธิบายแก่ลู่เฉินเช่นไร

ทว่าชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมากนัก และยังจัดการเรื่องของตนต่อไป ทว่าจู่ ๆ ปิงหลิวหลีก็พูดขึ้นว่า “เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ข้าได้ไปเยือนสำนักพฤกษาสวรรค์มา”

“เคยไป?” ลู่เฉินสงสัย

“เจ้าเคลื่อนไหวเอิกเกริกเช่นนั้น ข้าจะไม่รู้ได้เช่นไร และคนของสำนักพฤกษาสวรรค์พวกนั้นต่างก็หลบภัยไปยังสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ทั้งยังนำคนบุกกลับไปยังสำนักพฤกษาสวรรค์เพื่อตามหาเจ้า แต่ก็ราวกับเจ้าหายสาปสูญไปแล้ว”

“ข้าไม่ได้บอกให้พวกเจ้าส่งคนไปเสียหน่อย” ลู่เฉินเอ่ยอย่างติดตลก

เมื่อฟังถึงตรงนี้ ปิงหลิวหลียิ่งสงสัย “แท้จริงแล้ว คนเหล่านั้นที่เจ้านำมา พวกเขามาจากไหนกัน? เหตุใดพวกเขาถึงเคารพเจ้าเช่นนี้ และถึงขนาดนับถือเจ้าเป็นอาจารย์เสียด้วย”

ลู่เฉินจึงอธิบายอย่างง่าย ๆ

เมื่อปิงหลิวหลีได้ฟัง นางก็พลันเบิกตากว้าง “อันใดนะ? แดนวิญญาณ?”

“ใช่ คนเหล่านั้นถูกควบคุมโดยวิชามาร ส่วนข้าก็เป็นคนทำให้พวกเขาหลุดพ้น ดังนั้นคนพวกนั้นจึงคิดติดตามข้า ซึ่งข้าก็บอกให้พวกเขามาหาพวกเจ้าที่สำนักเก้าสุขสงบแห่งนี้” ลู่เฉินตอบ

ปิงหลิวหลีที่ได้ยินรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

จิ่วโหยวที่อยู่ภายในรูปปั้นอีกด้านหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมา “ขอบคุณเจ้ามาก”

“ไม่เป็นไร ไม่ยากลำบากอะไร” ลู่เฉินยิ้ม จากนั้นจึงเก็บมือกลับมา และมองไปยังปิงหลิวหลี “สำเร็จแล้ว ตอนนี้พลังของเจ้าฟื้นฟูกลับมาถึงขั้นก่อกำเนิดระดับปลายแล้ว”

ปิงหลิวหลีจึงลองทดสอบดู และแน่นอนว่าอาการบาดเจ็บทั้งหมดนั้นหายไปแล้ว!

นี่จึงทำให้ปิงหลิวหลีเอ่ยถามอย่างสงสัย “นี่…”

“แต่เห็นทีข้าคงต้องช่วยเจ้าเพิ่มระดับขั้นพลังอีกสักหน่อยถึงจะดี” พูดจบ ลู่เฉินก็หยิบถุงสูญญะญาณออกมา และหยิบเม็ดยาออกมามากมาย พร้อมทั้งร้องสั่งให้ปิงหลิวหลีนั่งลง

ปิงหลิวหลีถามด้วยความแปลกใจ “เจ้าจะทำอะไร?”

“ตอนที่ข้าอยู่แดนวิญญาณ ข้าได้รับเม็ดยาที่น่าสนใจมาไม่น้อย และเม็ดยาพวกนี้… มันก็เพียงพอที่จะปรับเปลี่ยนรวมทั้งช่วยเพิ่มขั้นพลังให้เจ้าได้!”

“เม็ดยา? นี่… นี่ใช้ได้จริงหรือ?” ปิงหลิวหลีตื่นตระหนก

แท้จริงแล้วเม็ดยานี้เป็นยาที่ผู้ฝึกวิถีภูตผีใช้กัน นางที่เป็นผู้ฝึกตนทั่วไปจะรู้จักได้เช่นไร ดังนั้นนางจึงรู้สึกปฏิเสธอยู่ในใจลึก ๆ

แต่จิ่วโหยวกลับเชื่อมั่นในลู่เฉิน “เชื่อเขาเถอะ หากเขาบอกว่าได้ก็ต้องได้แน่นอน”

“นี่มัน…” ปิงหลิวหลีกังวลเล็กน้อย แต่ลู่เฉินกลับดูดซึมไอภูตผีของเม็ดยานี้เสียหมด เหลือไว้เพียงส่วนสำคัญที่ปลอดภัย ก่อนจะมองไปยังปิงหลิวหลีพลางยิ้ม “กลืนมันลงไป!”

“กลืนลงไป? เยอะเช่นนี้?” ปิงหลิวหลีมองเม็ดยาทีละเม็ด แสดงสีหน้าลำบากใจออกมา

“ใช่”

“ไม่ว่าจะเม็ดยาอะไร หากกิน… กินเยอะไป มันจะ… จะไม่เกิดผลดีต่อร่างกาย” ปิงหลิวหลีมองเม็ดยากองโต ในใจรู้สึกลนลาน

ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มอย่างมั่นใจ “ข้าจะช่วยเจ้าดูดซับเอง ไม่ต้องกังวลไป”

จิ่วโหยวที่อยู่ตรงนั้นก็ช่วยพูดเร่งรัดขึ้นมาเช่นกัน “กินเถิด”

“ท่านบรรพชน เหตุใด… ไม่ว่าเขาพูดอันใด ท่านก็เชื่อไปเสียหมด!”

ทว่ากลับไม่มีผู้ใดให้คำอธิบายแก่ปิงหลิวหลี นางจึงเพียงครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนที่จะเอ่ยว่า “ทีละเม็ดแล้วกัน”

“เอาที่เจ้าสะดวก”

เมื่อปิงหลิวหลีกินยาเม็ดแรกเข้าไป ความหนาวเย็นพลันเข้าสู่ภายในร่าง จากนั้นพลังอันแข็งแกร่งก็ปะทุขึ้นที่จุดตันเถียน

ลู่เฉินที่เฝ้าดูอยู่ได้ชักนำพลังสายนั้นไปยังวิญญาณก่อกำเนิด ทำให้รอบ ๆ นั้นเกิดแสงกะพริบสีดำชั้นหนึ่งขึ้น

นี่จึงทำให้ปิงหลิวหลีหวาดกลัวขึ้นมา

แต่เพียงไม่นานแสงกะพริบนี้ก็หายไป เช่นเดียวกับฤทธิ์ของเม็ดยา

ปิงหลิวหลีตกตะลึงทันที “เพียงเท่านี้เองหรือ?”

“เม็ดหนึ่งประสิทธิภาพไม่ค่อยมากนัก มีแต่ต้องกินทั้งหมดนี้ถึงจะเห็นผล” ว่าจบลู่เฉินก็เอาเม็ดยาพวกนั้นมากองตรงหน้านาง

ปิงหลิวหลีมองกองยาตรงหน้า นางคิดอีกครา ก่อนจะนำเม็ดยาพวกนั้นเข้าปากทั้ง ๆ ที่ในใจยังกระวนกระวาย

ชั่วพริบตานั้น คลื่นพลังมหาศาลพลันไหลวนและอัดแน่นอยู่ในกายนาง ให้ความรู้สึกคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอเสียแน่นจนไม่อาจหายใจได้ …ทว่าเพียงไม่นาน ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

นี่จึงทำให้ปิงหลิวหลีตกตะลึงขึ้นมา “ข้าปลอดภัยดี?”

“มีข้าคอยช่วย เจ้ายังจะกลัวอันใด?” ลู่เฉินพูดจบก็หยิบเม็ดยาออกมาอีกกองหนึ่ง และปิงหลิวหลีก็หยิบมันขึ้นมาก่อนจะนำเข้าปาก

ผลลัพธ์ครั้งนี้ไม่ต่างจากรอบแรกมากนัก คือมีพลังอัดแน่นในช่วงแรก ก่อนที่หลังจากนั้นความรู้สึกอึดอัดทรมานจะจางหายไป

เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งมหัศจรรย์ก็ได้บังเกิดขึ้น!

เห็นเพียงขั้นพลังบ่มเพาะของปิงหลิวหลีเพิ่มขึ้นจนสามารถสัมผัสได้!

การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้ปิงหลิวหลีตกตะลึง นางกล่าวว่า “ข้า… ขั้นพลังของข้าเพิ่มขึ้น?”

“ตีเหล็กตอนยังร้อน ทำต่อไป!”

“ยัง… ยังได้มากกว่านี้อีกหรือ?” ปิงหลิวหลีตื่นเต้นยินดี ซึ่งลู่เฉินก็ไม่รอช้า หยิบกองเม็ดยาออกมาใหม่ พร้อมกันกับที่ปิงหลิวหลีรีบคว้ากลืนยาเม็ดพวกนั้นเข้าไปทันทีโดยไม่รอช้า

วงจรเช่นนี้วนเวียนต่อไปไม่หยุด ลู่เฉินหยิบเม็ดยา ปิงหลิวหลีกินเข้าไป แล้วลู่เฉินก็หยิบเม็ดยา ก่อนที่ปิงหลิวหลีจะกินมันเข้าไปอีก

หลังทำเช่นนี้ติดต่อกันประมาณหนึ่งก้านธูป ปิงหลิวหลีก็ไปถึงขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม!

ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้ปิงหลิวหลียิ่นดียิ่ง “ระดับสมบูรณ์พร้อมแล้ว ข้าถึงระดับสมบูรณ์พร้อมแล้ว!”

“เมื่อถึงขั้นก่อกำเนิด ก็ต้องพึ่งตัวเจ้าเอง เพราะท้ายที่สุดเม็ดยาพวกนี้ก็มีประสิทธิภาพจำกัด” ลู่เฉินอธิบาย

สิ่งที่เกิดขึ้นและเกี่ยวพันกับชายหนุ่มผู้นี้ล้วนไม่ธรรมดา ปิงหลิวหลีที่ยิ่งคิดก็รู้สึกว่าลู่เฉินผู้นี้สุดยอดมากจริง ๆ ดังนั้นนางจึงมองไปยังชายหนุ่มครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เช่นนั้น… ถ้าเช่นนั้น ข้าให้เจ้าเป็นเจ้าสำนักก็แล้วกัน!”

“ข้าไม่สนใจ!” ลู่เฉินปฏิเสธทันที

วาจาประโยคนี้ทำให้จิ่วโหยวหัวเราะ “ถ้าหากเขายินยอมเป็นเจ้าสำนัก มหาทวีปจิ่วโหยวแห่งนี้ ไม่นานก็คงไม่มีสำนักอื่นแล้ว”

ปิงหลิวหลีไม่เข้าใจ “ขนาดนั้นเชียวหรือ?”

จิ่วโหยวยังคงหัวเราะ “ความแข็งแกร่งของเขา เจ้าอาจจะจินตนาการไม่ถึงเลยก็เป็นได้”

ลู่เฉินมองไปยังรูปปั้น “เจ้านี่ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเทอะ อยู่ดี ๆ นิ่ง ๆ ไว้เถิด อย่ามาพูดจาโอ้อวดให้มากนัก”

ยิ่งแก่ยิ่งเลอะเทอะ?

แม้ลู่เฉินจะพูดกับจิ่วโหยวเช่นนี้ ทว่าจิ่วโหยวกลับไม่โต้ตอบอันใด เพียงยิ้มพลางตอบว่า “สำนักเก้าสุขสงบทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว”

“เจ้านี่นะ… ช่างพูดไม่รู้เรื่องเสียจริง!” ลู่เฉินหยอกล้อกลับไป ก่อนหันไปมองปิงหลิวหลีที่ยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น “ไปกันเถอะ!”

ครั้นพูดจบ ลู่เฉินก็ออกไปจากตรงนี้ ส่วนปิงหลิวหลีก็รีบตามไปทันที ทว่าหลังจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ท่าทางที่นางมีต่อลู่เฉินนั้นกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว “เจ้าและบรรพชนของพวกข้า แท้จริงแล้วเกี่ยวข้องกันเช่นไร?”

“สำคัญด้วยหรือ?”

ปิงหลิวหลีย่อมรู้สึกว่ามันสำคัญ “ท่านบรรพชนของข้าบอกข้าตลอดว่าให้เคารพเจ้า และยังให้ข้านับถือเจ้าเป็นผู้อาวุโส”

“โอ้? เช่นนั้น… เจ้าก็นับถือข้าเป็นผู้อาวุโส?”

“ใช่…แน่นอนสิ…” ปิงหลิวลีตอบอย่างตะกุกตะกัก

“หึ! ปากกับใจไม่ตรงกัน!”

ปิงหลิวหลีเคยเห็นความเก่งกาจของลู่เฉินมาแล้ว ดังนั้นนางจึงพูดอย่างร้อนใจว่า “ข้าไม่ใช่คนปากไม่ตรงกับใจ ข้า… ข้าหมายความตามที่พูดจริง ๆ!”

“เอาเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ออกไปจัดระเบียบคนพวกนั้นกัน”

ทว่าปิงหลิวหลีกลับขมวดคิ้วมุ่น “คนพวกนี้ส่วนใหญ่มาก็เพราะฝีมือเจ้า แต่กลับมีส่วนหนึ่งที่ดูผิดแปลก”

“โอ้? แปลกเช่นไร?”

“แม้พวกเขาจะมาเพราะฝีมือเจ้า แต่พวกเขากลับพูดว่าต้องการดูความสามารถของเจ้าเสียก่อน บอกว่าจะตัดสินใจอีกทีว่าจะเข้าร่วมสำนักเก้าสุขสงบหรือไม่”

เมื่อลู่เฉินได้ฟัง เขาก็พลันเผยยิ้มออกมา “เรื่องที่สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์มาสร้างความวุ่นวายที่นี่ เจ้ารู้หรือไม่?”

“สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์? มาสร้างความวุ่นวาย?” ปิงหลิวหลีสงสัย

ลู่เฉินจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่ออกมา ซึ่งเมื่อปิงหลิวหลีได้ฟัง นางก็พลันโมโหขึ้นมา “สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้… พวกเขาช่างเป็นกลุ่มคนร้ายกาจเสียจริง!”

“ตามข้ามา” ลู่เฉินรู้ดีว่าตนเป็นที่ขัดเคืองตาของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ และยิ่งสำนักพฤกษาสวรรค์ไปเข้าร่วมกับพวกเขา ความขุ่นเคืองนี้ก็คงเป็นมากกว่านั้นแล้ว!

ปิงหลิวหลีที่โมโหกล่าวว่า “ข้าจะไปจับพวกเขาออกมาเดี๋ยวนี้!”

“เจ้าจัดการได้หรือ?” ลู่เฉินยิ้ม

ปิงหลิวหลีตอบด้วยความมั่นใจ “ก่อนหน้านี้บาดแผลของข้ายังไม่หายดี แต่ตอนนี้หายดีแล้ว และขั้นพลังก็ยังมาถึงระดับสมบูรณ์พร้อมแล้ว ดังนั้นข้าไม่เชื่อว่าใครจะกล้ามายั่วยุข้า!”

“เช่นนั้นย่อมได้ ข้าจะรอดูว่าเจ้ามีความสามารถเพียงใด”

ประโยคนี้สร้างความกดดันอย่างมาก แต่เพื่อพิสูจน์ตัวเอง ปิงหลิวหลีจึงเอ่ยสาบานออกมา “เจ้ารอดูเถิด!”

ลู่เฉินเพียงยิ้มแต่ไม่ตอบอันใด

จนกระทั่งครู่หนึ่ง เมื่อทั้งสองมาถึงยังหน้าถ้ำ พวกเขาก็ได้พบกับฉินหลินที่กำลังรออยู่!