ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 169 แม้วิชาจะแข็งแกร่ง แต่การสะท้อนกลับก็ทำให้กระเด็นออกไปได้!

บทที่ 169 แม้วิชาจะแข็งแกร่ง แต่การสะท้อนกลับก็ทำให้กระเด็นออกไปได้!

เมื่อซือตู๋เทียนเอ่ยเช่นนั้น มันก็ทำให้เยว่เซียวพึงพอใจยิ่งนัก

ส่วนลู่เฉิน ขณะนี้เขาก็กำลังเปิดใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ และเฝ้าสังเกตทุกสิ่งรอบกายเยว่เซียว ด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่าอีกฝ่ายใช่คนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณผู้นั้นหรือไม่ หากแต่กลิ่นอายกลับไม่ใช่!

ต้องเข้าใจเสียหน่อยว่าแม้ร่างกายจะสามารถปลอมแปลงได้ แต่กลิ่นอายนั้นยากนักที่จะปรับเปลี่ยน

ดังนั้นหลังจากที่ลู่เฉินตรวจสอบกลิ่นอายของเยว่เซียวอย่างละเอียดแล้ว จึงแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ตามหา ส่วนผู้อาวุโสและศิษย์สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์คนอื่น ๆ ในที่นี้ เขาก็ได้ตรวจสอบทั้งหมดแล้วเช่นกัน ทว่าก็ยังคงไม่พบคนที่นำรากวิญญาณของเขาไป!!

นี่จึงทำให้ลู่เฉินครุ่นคิดว่า ‘หรือว่าจะเป็นเหล่าเฒ่าประหลาดของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์?’

ทว่าไม่มีใครสามารถให้คำอธิบายแก่ลู่เฉินได้ ทำให้ชายหนุ่มได้แต่คิดแผนการที่จะทำให้เขาสามารถสาวลึกลงไปอยู่ในหัว

แต่เมื่อลู่เฉินได้สติคืนกลับมา กู่ทงที่ยืนอยู่บนสนามประลองก็ได้ประกาศกร้าวขึ้น “ลำดับต่อไป จะเป็นงานประลองอย่างเป็นทางการรอบที่หนึ่ง!”

ทุกคนต่างเผยสีหน้ารอคอย

กู่ทงให้คนนำแผ่นไม้หนึ่งร้อยแผ่นออกมา ก่อนจะโยนขึ้นไปบนอากาศ และถูกสายลมที่มองไม่เห็นคว้าจับแผ่นไม้ให้ลอยเท้งเต้งอยู่ตรงนั้น

หลังจากนั้นกู่ทงจึงอธิบายต่อไปว่า “แผ่นไม้หนึ่งร้อยแผ่นนี้ จะถูกแบ่งออกเป็นฝั่งละห้าสิบ โดยแต่ละแผ่นจะมีหมายเลขกำกับไว้ หากจับได้เลขใด คนทั้งคู่จะต้องประลองกัน!”

จบประโยคดังกล่าว ทุกคนก็ต่างเฝ้ารอ และหวังว่าตนเองจะไม่ต้องเผชิญคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง และมีบางคนที่คาดหวังว่าจะได้ต่อสู้กับลู่เฉิน

เพราะลู่เฉินเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน ทุกคนจึงคิดว่าเขา ‘อ่อนแอ’ ที่สุด

อย่างไรก็ตาม กู่ทงผู้นี้คล้ายกับวางแผนคิดฆ่าลู่เฉินให้ตาย เพราะเมื่อหมายเลขถูกแบ่งแล้ว ผลลัพธ์ของมันก็เป็นอันต้องทำให้ทุกคนตกใจขึ้นมา

หมายเลขที่หนึ่งร้อย… มีคู่ต่อสู้คือหมายเลขสอง นามว่าเกาจี้ ศิษย์ของวังเหมันต์สงัด!

ไม่เพียงเท่านั้น โจวอวี๋หมายเลขหนึ่งก็ยังเป็นคู่ประลองกับคนของพรรคเมฆาเพลิง นามว่าหลิวฮั่ว

ส่วนซือตู๋เทียนนั้นไม่ได้จับคู่กับลู่เฉิน อีกฝ่ายจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถจัดการเขาด้วยตัวเองเสียแล้ว!”

“เพียงแค่ทำให้เขาตาย ไม่ว่าใครจะจัดการเขาก็คงเหมือนกัน” เยว่เซียวพูดอย่างพึงพอใจ

ลวี่ซางเพียวเห็นด้วย “ใช่ ขอเพียงแค่ตาย ข้าก็พอใจแล้ว”

ทว่าซือตู๋เทียนกลับขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกไม่เต็มใจนัก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

เมื่อกู่ทงทำการแบ่งเรียบร้อยแล้วจึงหันมองไปยังทุกคน “เราจะเริ่มตามลำดับ หมายเลขหนึ่ง …เริ่มได้!”

ทุกคนมองไปยังโจวอวี๋ทันที

โจวอวี๋สูดหายใจเข้าและลุกขึ้นยืน เขาก้าวเดินอกไป แต่หนานเหยากลับเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เจ้าจะพ่ายแพ้หรือไม่?”

“วางใจเถิด ข้าต้องชนะเป็นแน่!” โจวอวี๋ตอบด้วยความมั่นใจ แต่ปิงหลิวหลีกลับพูดอย่างกังวลใจว่า “ระวังตัว เคล็ดวิชาไฟเพลิงของพรรคเมฆาเพลิงนั้นไม่ง่ายเลย”

“ข้าก็ไม่ง่ายเช่นกัน” โจวอวี๋ภาคภูมิใจในตัวเองยิ่งนัก เขาก้าวออกไปยังสนามประลองทันที

หัวเหล่าซานจากพรรคเมฆาเพลิงซึ่งบาดเจ็บอยู่หันไปสั่งชายหนุ่มที่มีนามว่าหลิวฮั่ว “ฆ่ามัน!”

“วางใจเถอะ!” หลิวฮั่วพูดอย่างเหิมเกริม

จากนั้นหลิวฮั่วจึงก้าวออกไปด้านหน้า และวิ่งขึ้นไปบนสนามประลอง ก่อนจะแผ่ไอปราณให้ก่อตัวเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินคลุมทั่วร่างกาย!

ทุกคนต่างตกตะลึง “ดูนั่น เพลิงวิญญาณสีน้ำเงิน”

“ในที่สุดก็นำเพลิงวิญญาณสีน้ำเงินออกมา!” บางคนเบิกตากว้าง และบางคนก็เอ่ยออกมาด้วยความสับสน “เพลิงวิญญาณสีน้ำเงิน… เมื่อเทียบกับไฟเพลิงธรรมดาแล้ว นับว่าแข็งแกร่งกว่าหลายเท่านัก!”

“ใช่”

“ชายผู้นั้นของสำนักเก้าสุขสงบแย่แล้ว”

แม้แต่ปิงหลิวหลียังกังวลเล็กน้อย “เพลิงวิญญาณสีน้ำเงินจริง ๆ ด้วย”

ทางด้านหนานเหยา นางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างกังวล ก่อนจะหันไปถามลู่เฉินด้วยความสงสัย “ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าเขาจะชนะหรือไม่?”

“ได้ ชนะอย่างแน่นอน” ลู่เฉินรู้ว่าโจวอวี๋มีสมบัติวิญญาณสามชิ้น รวมถึงยังมีเคล็ดเคลื่อนวิญญาณที่สอนไปแล้ว เพียงเท่านี้ย่อมเพียงพอที่จะจัดการอีกฝ่าย!!

แต่คนจากสำนักอื่น ๆ ต่างคิดว่าโจวอวี๋ต้องตายแน่นอน

แม้แต่หลิวฮั่วที่ยืนอยู่บนสนามประลองยังมองโจวอวี๋อย่างดูถูก “วันนี้ของปีหน้าคือวันครบรอบวันตายของเจ้า!”

“ข้าว่าใครจะอยู่ใครจะตาย ยังคงพูดยาก!” โจวอวี๋แสยะยิ้ม สายตามองไปทางหลิวฮั่วที่เผยยิ้มเย็นชา

ในจังหวะนั้น กู่ทงพลันประกาศขึ้นมาว่า “กติกานั้นง่ายมาก เพียงแค่อีกฝ่ายตาย หรือว่ายอมแพ้ ก็ถือว่าจบการประลอง”

ครั้นพูดจบ บนสนามประลองก็มีเขตแดนโปร่งแสงปรากฏขึ้นมาหนึ่งชั้น เห็นได้ชัดว่าเพื่อป้องกันไม่ให้ผลกระทบจากการต่อสู้เล็ดลอดมาสู่ด้านนอก

จากนั้นกู่ทงจึงประกาศเริ่มการประลอง

รอบ ๆ สนามประลองเกิดเสียงตะโกนโห่ร้องขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะคนของพรรคเมฆาเพลิง แต่ละคนต่างตะโกนขึ้นว่า “ฆ่าเขา!”

“เผาเขาให้ตาย!”

ทุกคนตะโกนร้องขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อหนานเหยาได้ยินเสียงเหล่านั้น นางก็เอ่ยออกมาด้วยความกังวล “คิดข่มเหงรังแกเพราะพวกเราคนน้อยกว่าหรือ? ถึงได้เอาเสียงตะโกนดังเข้าข่มเช่นนี้!”

ปิงหลิวหลีกังวลแทนโจวอวี๋

และขณะนั้นเอง มือทั้งสองของหลิวฮั่วก็เริ่มขยับ รอบข้างล้วนเป็นเพลิงวิญญาณสีน้ำเงิน และเพลิงวิญญาณเหล่านี้ได้กลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่พุ่งไปจับโจวอวี๋

ทุกคนพลันตกตะลึง “นี่มันฝ่ามือเมฆาเพลิง”

“นี่มันเคล็ดวิชาระดับห้าดาวเชียวนะ!”

“พลังนี้แข็งแกร่งกว่าเคล็ดวิชาทั่วไปมากนัก!”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเคล็ดวิชาระดับห้าดาว ปิงหลิวหลีที่เห็นทุกอย่างบนสนามประลองพลันร้อนใจขึ้นมาทันที เพราะในขณะนี้ รอบกายโจวอวี๋มีเพียงแค่ชั้นไฟเพลิงเล็ก ๆ ปกป้องอยู่ ดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่ม่านป้องกันพลังปราณธรรมดา ๆ เท่านั้น

นี่จึงทำให้ผู้คนต่างพากันหัวเราะ

“มีความสามารถเพียงเท่านี้เองหรือ?”

“ชายผู้นี้ อยากตายหรือไร?”

“รีบยอมแพ้เสียเถิด มิเช่นนั้นถ้ารอต่อไปจะตายเช่นไรก็ไม่รู้นะ!”

หลิวฮั่วกังวลว่าโจวอวี๋จะยอมแพ้ขึ้นมา ฝ่ามือเพลิงทั้งสองจึงเร่งทะยานตัดสุญญะ ก่อนที่จะปะทะเข้ากับม่านป้องกันของโจวอวี๋

แต่ใครจะคาดคิดว่าจะมีฉากที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงปรากฏขึ้น!

เมื่อฝ่ามือโจมตีไปยัง ‘ม่านป้องกัน’ มันกลับไม่พังทลาย ทว่าแสงสีน้ำเงินกลับสะท้อนสวนมา และโจมตีไปที่ร่างกายของหลิวฮั่วแทน!

พลังนี้แข็งแกร่งเพียงสามในสิบส่วนของฝ่ามือเพลิงที่เขาใช้ออก!

ดังนั้นจึงไม่สามารถทำให้หลิวฮั่วตายได้ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หลิวฮั่วกระเด็นออกไป และกระแทกเข้ากับเขตแดนโปร่งแสง เปลี่ยนสีหน้ารวมถึงใบหูของเขาให้กลายเป็นสีแดงขึ้นมา

“นี่มัน…” ทั้งสนามพลันเงียบสงบ

สายตาของกู่ทงส่องประกายแปลกประหลาด ส่วนหัวเหล่าซานแห่งพรรคเมฆาเพลิงร้อนใจขึ้นมา “นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?”

คนของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เองก็แปลกใจเช่นกัน ส่วนคนจากสำนักอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พวกเขาต่างชะงักงันและแปลกใจเสียจนทำอันใดไม่ถูก

หนานเหยาที่เห็นภาพตรงหน้าพลันลุกขึ้นแล้วตะโกนออกมาทันที “ดี!”

ส่วนปิงหลิวหลี เจ้าสำนักสาวรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นบนสนามประลองนี้น่าเหลือเชื่อเกินไป นางจึงพูดเสียงเบาราวกระซิบว่า “เมื่อครู่… แท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้น?”

ทางด้านผู้คลั่งไคล้เต๋า เขาจ้องมองไปยังโจวอวี๋พลางพึมพำออกมา “ม่านป้องกันนั่น ไม่ธรรมดาเลย”

เมื่อโจวอวี๋เห็นว่าเคล็ดเคลื่อนวิญญาณได้ผล เขาจึงเอ่ยเย้ยหยันหลิวฮั่วออกไปว่า “สบายดีหรือไม่?”

วาจานั้นทำให้หลิวฮั่วโมโหจนแทบทนไม่ไหว เขาคำรามลั่นทันที “เมื่อครู่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น!”

“โอ้? ใช่หรือ? เช่นนั้นก็เข้ามาอีก!” โจวอวี๋ต้องการให้อีกฝ่ายลงมือหนักกว่านี้ และแน่นอนว่าเมื่อหลิวฮั่วถูกกระตุ้นเช่นนี้ เขาก็พลันโคจรพลังภายในอย่างรุนแรง ก่อนจะใช้ออกด้วยฝ่ามือเมฆาเพลิงออกไปอีกสามครั้งติดกัน!

ทุกคนที่เห็นต่างตกตะลึง บางคนถึงขนาดตะโกนขึ้นมาว่า “เคล็ดวิชาฝ่ามือเมฆาเพลิงสามชั้นหรือ?”

“เขาต้องตายแน่!”

แม้แต่หัวเหล่าซานยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ตายซะ!”

แต่โจวอวี๋ยังคงนิ่งสงบ

ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเงาฝ่ามือทั้งสามนี้โจมตีกระทบกับ ‘ม่านป้องกัน’ ของโจวอวี๋ ฝ่ามือสีน้ำเงินสามชั้นก็พลันสะท้อนออกไป!