ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 226 เข้าไปยังหุบเขาฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พบกับผู้ขัดขวาง!

บทที่ 226 เข้าไปยังหุบเขาฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พบกับผู้ขัดขวาง!

เห็นเพียงเปลวไฟที่เผาไหม้ไม้เหล่านี้เป็นสีเขียว และเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ภายในค่อย ๆ รวมกันจนก่อเป็นเงาของคนผู้หนึ่ง

เงาคนผู้นี้ แท้จริงแล้วก็คือตู๋เหล่าลิ่วนั่นเอง!

“เจ้ามันสารเลว!” ตู๋เหล่าลิ่วบันดาลโทสะจนด่ากราดออกมา แต่ลู่เฉินเพียงแค่มองเขาด้วยรอยยิ้ม “กายเนื้อของเจ้าล่ะ?”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!”

“นี่เป็นเพียงเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของเจ้า เช่นนั้นจิตวิญญาณของเจ้าอย่างน้อยก็ต้องเหลือสองในสามสินะ!”

“แล้วอย่างไร?!”

“หากไม่มีถึงสองในสามของจิตวิญญาณ เจ้าคิดว่าจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ของเจ้าจะมีสภาพเป็นเช่นไร?” ลู่เฉินยิ้ม

ตู๋เหล่าลิ่วจึงตอบกลับด้วยความอารมณ์ขุ่นเคืองว่า “เช่นนั้นเจ้าลองดูว่าจะสามารถทำลายข้าได้หรือไม่!”

ตู๋เหล่าลิ่วเอ่ยจบก็พลันหมุนตัวคิดจะบินออกไป ทว่าลู่เฉินกับยิ้มเย็นชาออกมา “อยากจะไปงั้นหรือ? ฝันไปเถิด!”

ว่าแล้วกู่ฉินเพลิงโบราณก็ถูกดีดอีกครั้ง มันได้ส่งกระแสพลังขนาดใหญ่ไปดึงรั้งตู๋เหล่าลิ่ว และดูดอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน

ตู๋เหล่าลิ่วที่โมโหตวาดเสียงกร้าวทันทีว่า “พ่อหนุ่ม! เจ้า… เจ้าจงปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”

“ไร้เดียงสาเสียจริง!”

“เจ้ารอข้าก่อนเถิด!” ตู๋เหล่าลิ่วตวาดออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด

“ได้ ข้าจะรอ”

จากนั้น ลู่เฉินก็เก็บกู่ฉินเพลิงโบราณเข้ามา และภายในกู่ฉินนี้ เยว่เซียวได้มองไปยังตู๋เหล่าลิ่วที่ถูกดึงรั้งไว้พลางเอ่ยว่า “อย่าเสียแรงเปล่าเลย มันไร้ประโยชน์!”

ตู๋เหล่าลิ่วมองไปยังเยว่เซียวที่ดูอ่อนแรงพลางถามว่า “เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่?”

“ถูกเขาจับมา” เยว่เซียวตอบด้วยความหดหู่ใจ

ตู๋เหล่าลิ่วจึงเอ่ยด้วยความเคียดแค้นว่า “ข้าจะต้องจับเขา และฆ่าเขาให้ตายให้ได้!”

“วิญญาณของเจ้าครึ่งหนึ่งอยู่ภายในนี้แล้ว ยังคิดจะแก้แค้นเขาเช่นไรอีก?” เยว่เซียวอดถามขึ้นมาไม่ได้

“ข้ายังมีอาจารย์ของข้า!” ตู๋เหล่าลิ่วพูดด้วยความมั่นใจ

เมื่อเยว่เซียวได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมา “อาจารย์ของเจ้า?”

“ใช่ รอก่อนเถิด ข้าจะไปหาเขาด้วยตัวเอง!” ตู๋เหล่าลิ่วตะโกนออกมา จากนั้นจึงนั่งลงเพื่อพักผ่อน

…

ลู่เฉินเดินออกมาจากห้องหิน และบอกให้ทุกคนนำทางตนไปยังหุบเขาฟ้าศักดิ์สิทธิ์

รอบ ๆ หุบเขาฟ้าศักดิ์สิทธิ์นี้มีค่ายกลอยู่ และเมื่อมองเข้ามาจากภายนอกก็จะเห็นเพียงผืนหมอกหนา ไม่มีทางรู้ได้ว่าด้านในมีสถานการณ์เช่นไร

“คือที่นี่เอง” ซือตู๋เทียนกล่าวกับลู่เฉินด้วยความเคารพ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็พยักหน้า “เช่นนั้น ข้าจะเข้าไป”

เมื่อทุกคนได้ยินว่าลู่เฉินจะเข้าไป พวกเขาก็พลันกังวล สีหน้าของแต่ละคนดูแปลกไป ลู่เฉินจึงมองไปยังพวกเขาแล้วถามว่า “เหตุใดพวกเจ้าถึงแสดงอาการเช่นนี้?”

“ผู้อาวุโส ภายในนี้… น่ากลัวมาก!” ซือตู๋เทียนเริ่มพูดออกมาเป็นคนแรก ลวี่ซ่างเพียวจึงพูดเสริมว่า “หุบเขาแห่งนี้ หากผู้มาเยือนมีขั้นพลังบ่มเพาะต่ำ เมื่อเข้าไปแล้วจะหลงทางได้ง่าย หรือไม่ก็อาจไม่สามารถออกมาได้และกลายเป็นคนเสียติไป”

คนอื่น ๆ ต่างก็พูดสนับสนุน

แต่ลู่เฉินกลับไม่สนใจ “มันก็แค่ค่ายกลเท่านั้น”

“แต่ด้านในมักจะเกิดเสียงประหลาดดังออกมาอยู่เสมอ” ซือตู๋เทียนตอบ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็แสดงท่าทางหวาดกลัวต่อเสียงประหลาดที่ได้ยินเช่นกัน

ทว่าลู่เฉินไม่ได้สนใจ “เรื่องเล็กน้อย”

ลู่เฉินเอ่ยจบก็เดินเข้าไปภายใน และหายตัวไปท่ามกลางผืนหมอกหนา

ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น

ขณะนั้นเอง ท่ามกลางหมอกหนาแห่งนี้ก็ได้มีเสียงของภูตผีร้องไห้และหมาป่าเห่าหอนดังออกมาเป็นระยะ ทำให้ทุกคนพากันหวาดกลัวจนต่างก็ถอยห่างออกมา

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้น?” มีคนหนึ่งถามขึ้นมา

และก็มีบางคนที่รู้สึกแปลกใจ “คงไม่ได้มีปีศาจอะไรใช่หรือไม่?”

“แต่เสียงนี้ ช่างน่ากลัวนัก!”

“ยังมีนี่อีก …เสียงระฆัง!”

เสียงระฆังเหง่งหง่างที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนรู้สึกสับสน จนอยากที่จะไปดูว่าภายในนั้นเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

ทางด้านลู่เฉินที่ยืนอยู่ในนั้น เขากำลังมองดูระฆังสีทองที่ลอยอยู่ตรงหน้า อีกทั้งรอบ ๆ ระฆังทองนี้ยังมีเงาของปีศาจนับไม่ถ้วนล้อมรอบอยู่

“ผู้ใดกัน!” จู่ ๆ ก็มีเสียงของชายชราผู้หนึ่งดังออกมาจากระฆังทอง

ลู่เฉินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ขั้นพลังไม่เบาเลย”

“ข้าถามเจ้าว่าเจ้าคือผู้ใดกัน!” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยถามขึ้นมา

“ข้ามาตามหาศาสตราวุธวิถีมารที่นี่”

เมื่อได้ยินคำว่าศาสตราวุธวิถีมาร อีกฝ่ายก็ตะโกนออกมาทันทีว่า “เจ้าคือมาร!”

“ข้าจะเป็นมารหรือไม่นั้นสำคัญด้วยหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม

“หากเจ้าเป็นมาร ข้าจะทำให้เจ้าตายเสียที่นี่!”

พูดจบ เสียงระฆังนี้ก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ และภูตผีรวมถึงหมาป่าเหล่านั้นก็ยิ่งร้องโหยหวนออกมาราวกับว่าพวกมันกำลังโกรธและเจ็บปวด

แต่ลู่เฉินกลับเอ่ยอย่างไม่สนใจว่า “ภูตผีและเสียงระฆังนี้ ไม่สามารถทำอะไรข้าได้”

“เพราะข้ายังไม่โจมตีเจ้าต่างหาก!”

ทันใดนั้น ภูตผีเหล่านั้นต่างก็พุ่งไปหาลู่เฉินทันที พวกมันต่างหมายจะเข้าไปในร่างของลู่เฉิน ราวกับต้องการทำลายจิตวิญญาณของชายหนุ่ม!

ทว่าหลังจากที่ภูตผีเข้าไปในร่างของลู่เฉิน พวกมันก็หายไปทันที

เจ้าของเสียงชราผู้นั้นพลันตกตะลึงทันที “นี่เรื่องอันใดกัน?”

“ข้าบอกแล้ว ของเหล่านั้นไม่สามารถทำอะไรข้าได้”

คนผู้นั้นไม่เชื่อจึงลองอีกครั้ง แต่ผลยังคงออกมาเป็นเช่นเดิม จนสุดท้ายก็มีคนคนหนึ่งตกลงมาจากกลางสุญญะ

คนผู้นี้หลังค่อมเล็กน้อย บนตัวสวมเสื้อเกราะนักรบ และบนเสื้อเกราะยังมีหนามแหลมคมราวกับเม่น

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังมีศีรษะโล้น ดวงตาทั้งสองมีขนาดเล็ก โดยเฉพาะยามที่มองมายังลู่เฉิน ดูราวกับว่ากลายเป็นเพียงเส้นบาง ๆ เส้นหนึ่งเท่านั้น

“แท้จริงแล้วเจ้ามาทำไม?!” ชายประหลาดผู้นี้มองไปยังลู่เฉิน ซึ่งชายหนุ่มก็มองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าพูดไปแล้ว ข้ามาเพื่อรับศาสตราวุธวิถีมาร”

“รนตาที่ตาย!” อีกฝ่ายพูดจบก็พลันโยนระฆังออกมา และเมื่อระฆังกำลังจะโจมตีลู่เฉิน ชายหนุ่มก็พลันสะบัดมือ ส่งให้ระฆังนี้ลอยออกไปทันที

ชายผู้นั้นตกตะลึง เขารีบควบคุมมันแต่ก็ต้องพบว่าตนไม่สามารถควบคุมระฆังนี้ได้แล้ว!

เขาถึงกับแปลกใจขึ้นมา เบิกตากว้างและจ้องมองไปยังลู่เฉิน “เหตุใดเจ้าจึงสามารถควบคุมสมบัติวิญญาณของข้าได้!”

“เพียงแค่เป็นสมบัติวิญญาณ ข้าก็สามารถควบคุมได้ทั้งหมด!”

“อวดดีนัก!” ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง ทำให้ดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นดูใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย

“ข้าไม่อยากเสียเวลา ดังนั้นเจ้าถอยไปเสียจะดีกว่า หรือว่าจะให้ข้าลงมือ?” ลู่เฉินกล่าวกับอีกฝ่าย

ทว่าชายผู้นี้กลับยิ้มเยือกเย็น “ข้า หยางเป่ยเหริน ผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม!”

“เจ้าจะเป็นขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อมหรือไม่ มันเกี่ยวอันใดกับข้า?”

ชายผู้มีนามว่าหยางเป่ยเหริน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยพบคนที่หยิ่งผยองเช่นนี้มาก่อน “เจ้ามันบ้ายิ่งนัก!”

“มาเถิด ข้าจะดูเสียหน่อยว่าเจ้ามีความสามารถแค่ไหน”

ประโยคดังกล่าวยิ่งเป็นการกล่าวยั่วยุหยางเป่ยเหริน ทำให้คนอื่น ๆ ซึ่งอยู่ในมุมมืดกระซิบกันเบา ๆ

“ชายผู้นี้โผล่มาจากที่ใดกัน? เหตุใดถึงได้บ้าบิ่นเช่นนี้?”

“เมื่อไหร่กันที่สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์มีคนเช่นนี้?”

“ไม่น่าจะใช่คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์”

“เช่นนั้น สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์กล้าให้เขาเข้ามางั้นหรือ?”

คนพวกนี้ต่างแปลกใจว่าลู่เฉินสามารถเข้ามาได้อย่างไร ในขณะที่หยางเป่ยเหรินกำมือขวาแน่น จากนั้นจึงปล่อยเงาหมัดสีทองออกไปยังลู่เฉินที่ตกเป็นเป้าหมาย

ทุกคนต่างคิดว่าร่างของลู่เฉินคงจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ

แต่ใครจะคาดคิดว่ากลับมี ‘กำแพงพันชั้น’ ปรากฏขึ้นเสียอย่างนั้น ทำให้ลู่เฉินไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ แม้แต่น้อย

ฉากดังกล่าวทำให้ผู้ที่อยู่ในมุมมืดต่างก็ตกตะลึงขึ้นมา

“นี่… เป็นไปได้อย่างไร?”

“เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน เหตุใดจึงมีการป้องกันที่แข็งแกร่งเพียงนี้?”

“แท้จริงแล้ว เขาคือผู้ใดกันแน่!”

ทุกคนเริ่มสงสัยในตัวตนของลู่เฉิน ทว่าหยางเป่ยเหรินยังคงคิดว่าตนควบคุมพลังได้ไม่ดี จึงลงมือทำเช่นเดิมอีกครั้ง ทว่าผลยังคงเป็นเช่นเดิม นั่นคือไม่สามารถทำลายการป้องกันของลู่เฉินได้!

ลู่เฉินยิ้มให้กับภาพตรงหน้าแล้วถามว่า “ยังมีวิธีอื่นอีกหรือไม่?”