ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 357 เผยฐานะออกมา!
บทที่ 357 เผยฐานะออกมา!
ยามนี้ช่างตีเหล็กชราปรากฏตัวขึ้นที่หลังจวนของตระกูลลู่ และหลังจากเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ นี้ เขาก็เข้าไปในจวนของตระกูลลู่ในพริบตาอย่างรวดเร็ว
เห็นเพียงตระกูลลู่ดูเงียบมาก ยิ่งไปกว่านั้น หลายที่ยังมีฝุ่นเกาะจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบางจุดที่ประตูเปิดอยู่ยังมีฝุ่นหนาเป็นชั้น ๆ อยู่ทุกหนทุกแห่งบนโต๊ะเหล่านั้น
ช่างตีเหล็กชราเข้ามาในห้องโถง ชำเลืองมองไปทั่วโต๊ะ และขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามันเป็นสีเทา “น่าจะไม่มีใครอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้วกระมัง”
จากนั้นช่างตีเหล็กชราก็เดินออกไป และยังเดินไปรอบ ๆ จวนของตระกูลลู่ จนกระทั่งเขามาถึงลานเล็ก ๆ ก็มองเห็นลู่เฉินกำลังควงกริชเล่นอยู่ตรงนั้น
ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นอีกฝ่าย จนกระทั่งช่างตีเหล็กชราพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายลู่ ในที่สุดข้าก็มาหาท่านแล้ว”
เมื่อเห็นช่างตีเหล็กชรา เขาก็แสร้งทำเป็นประหลาดใจ “เหล่าเถี่ย เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่?”
“ข้าเพิ่งรู้จากคนในร้านว่าเจ้าต้องการซ่อมอันใดใช่หรือไม่?”
“ใช่ แต่เจ้าคงจะว่างแค่ช่วงบ่าย ดังนั้น…” ลู่เฉินแสร้งทำสีหน้าเสียดาย
ช่างตีเหล็กชราพูดอย่างกระดากอาย “ข้าหรือ ข้าชื่นชมชื่อเสียงของท่านเสมอ ดังนั้นข้าจึงอยากมาคุยเรื่องการซ่อมแซมของของท่านล่วงหน้า”
“โอ้ จริงหรือ?” ลู่เฉินแสร้งทำเป็นตกตะลึงระคนยินดี
ช่างตีเหล็กชราก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งที่ท่านต้องการซ่อมคือกริชนี้สินะ?”
“ใช่!”
“ถ้าอย่างนั้น ให้ข้าดูหน่อย”
ชายหนุ่มวางกริชไว้ในมืออีกฝ่าย แต่ในยามนี้เอง แสงสีทองพลันสว่างวาบที่มือขวาของช่างตีเหล็กชรา จากนั้นเชือกสีทองก็พันรัดลู่เฉินและมัดเขาไว้ทันที
สีหน้าของลู่เฉิน ‘เปลี่ยนไปอย่างมาก’ “เหล่าเถี่ย เจ้าจะทำอันใด?”
ช่างตีเหล็กชรามองไปที่คุณชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม “ช่วงนี้ข้าได้ยินมาว่าคุณชายลู่ร้ายกาจมาก ดังนั้นข้าจึงอยากดูว่ารากวิญญาณของคุณชายลู่เป็นอย่างไร!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเสเสร้งอยู่ ลู่เฉินก็ ‘โมโห’ “เหล่าเถี่ย เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่จะดูรากวิญญาณของข้า?”
“ข้าต้องการนำมันออกมาดู!” หลังจากที่ช่างตีเหล็กชราพูดจบ เขาก็มาอยู่ที่ด้านหลังของลู่เฉิน และวางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของชายหนุ่ม พยายามหารากวิญญาณของเขา
ขณะนั้นเองลู่เฉินกลับแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา “หาเจอหรือไม่?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของชายหนุ่ม ช่างตีเหล็กชราก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขานึกอยากหันกลับไป
ทว่ามันก็สายเกินไปเสียแล้ว
เห็นเพียงเชือกหลุดออกจากร่างของลู่เฉิน และกระบี่สยบเก้าทิศก็ปรากฏขึ้น ก่อนจะพุ่งไปแทงช่างตีเหล็กชรา
ช่างตีเหล็กชราผู้นี้เป็นเพียงยอดฝีมือขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินเพียงตวัดกระบี่อย่างง่าย ๆ ปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งก็สร้างแผลบนแขนข้างหนึ่งของเขา ทำให้เขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลมีสีหน้าดูไม่ได้ “ท่านมีพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?!”
ชายหนุ่มมองไปที่เชือกบนพื้นแล้วคลี่ยิ้ม “เจ้าไม่รู้เรื่องใหญ่ของแดนทักษิณาหรือ?”
“เรื่องใหญ่ ท่านหมายถึงเรื่องที่ท่านต่อสู้กับแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดหรือ?” เห็นได้ชัดว่าช่างตีเหล็กชรารู้เพียงเรื่องเดียว
“คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้ แล้วยังถามคำถามปัญญาอ่อนเช่นนี้อีก?”
“ข้าแค่อยากรู้ว่าเหตุใดท่านถึงแข็งแกร่งได้มากเช่นนี้!” ช่างตีเหล็กชราจ้องมองที่ลู่เฉินอย่างเย็นชา
คนถูกมอง เอ่ยกวนประสาททันที “โอ้?”
จากนั้นเถาวัลย์จำนวนหนึ่งบนพื้นดินก็เกี่ยวพันเข้ากับช่างตีเหล็กชรา ช่างตีเหล็กชราต้องการออกไป แต่กลับพบว่าเถาวัลย์เหล่านี้แข็งแกร่งมาก และในเวลาเดียวกัน หนามพิษก็ค่อย ๆ แทงเข้าไปในร่างกายของเขา
ช่างตีเหล็กชรายังคงไม่เคลื่อนไหว สีหน้ายิ่งดูย่ำแย่ “คุณชายลู่ ปล่อยข้าไป!”
“ปล่อยเจ้าไป?”
“เมื่อครู่ข้าแค่อยากจะจับท่านมาค้นหารากวิญญาณด้วยความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น” ช่างตีเหล็กชราแสร้งทำเป็นน่าสงสาร
ลู่เฉินกล่าวถาม “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ต้องการชิงรากวิญญาณของข้า?”
“ชิง… ชิงรากวิญญาณของท่าน?” ดวงตาของช่างตีเหล็กชราเบิกกว้างและแสร้งทำเป็นตกใจ
“กาลครั้งหนึ่ง ข้าเคยอยู่ที่สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ และถูกคนชิงรากวิญญาณไป และคนคนนี้ก็คือเจ้าสินะ” ลู่เฉินมองไปที่ช่างตีเหล็กชราด้วยรอยยิ้ม
สีหน้าของช่างตีเหล็กชราเปลี่ยนไป “เจ้า! รู้ได้อย่างไร?”
“อู่เหยียนบอกข้าหมดแล้ว” ลู่เฉินมองไปที่ช่างตีเหล็กชราด้วยรอยยิ้ม
ช่างตีเหล็กชราเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าน่าจะฆ่าเขาตั้งนานแล้ว”
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้ไม่มีโอกาสแล้ว” ลู่เฉินมองช่างตีเหล็กชราด้วยรอยยิ้ม
ช่างตีเหล็กชราเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดว่าหนามพิษของเจ้าจะทำร้ายข้าได้หรือ?”
“โอ้? เจ้ายังหนีได้หรือ?”
“ไร้สาระ!” หลังจากที่ช่างตีเหล็กชราเอ่ยจบ แสงสีทองก็ส่องมาที่ร่างของเขา และเถาวัลย์ก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ลู่เฉินแสดงท่าทีสงสัย “ดูเหมือนว่าในร่างเจ้าจะมีวิญญาณก่อกำเนิดอยู่สินะ!”
“พ่อหนุ่ม เจ้ารู้ไม่น้อยเลยนะ!” ช่างตีเหล็กชราหัวเราะอย่างแปลกประหลาด จากนั้นแสงสีทองก็ส่องมาที่ร่างของเขา พลันในอากาศเกิดการควบแน่นเป็นร่างบุคคลที่ปกคลุมด้วยแสงสีทอง
คนผู้นี้เป็นเหมือนมนุษย์เคลือบทอง และรูปร่างหน้าตาของเขาก็คล้ายกับช่างตีเหล็กชรามาก
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ลู่เฉินก็คลี่ยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของเจ้า และฐานะของช่างตีเหล็กนั้นก็เป็นเพียงร่างแยกของเจ้าเท่านั้น!”
“ถูกต้อง!” ชายร่างทองยิ้มอย่างชั่วร้าย
ลู่เฉินกวาดสายตามองขึ้นลง “ขั้นแปลงเซียนระดับต้น มันไม่ง่ายเลยที่จะสร้างร่างแยกวิญญาณก่อกำเนิดออกมาได้ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
“หากรู้แล้วก็ดี!” ชายร่างทองกล่าวขณะสะสมพลังงาน ส่วนช่างตีเหล็กก็กำลังสะสมพลังงานเช่นกัน
“ข้าคิดว่าเก็บร่างแยกของเจ้าไปคงจะดีกว่า”
“จำเป็นด้วยหรือ?”
“ใช่ เพราะเขาไม่จำเป็นต้องมีอยู่!” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็เปิดใช้งานค่ายกลรอบตัวทันที
แล้วสายฟ้าก็พุ่งเข้าใส่ช่างตีเหล็ก ทำให้เขาล้มลงได้รับบาดเจ็บสาหัส ขณะเดียวกันนั้น ชายร่างทองซึ่งเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ได้รับผลกระทบไปด้วย อีกฝ่ายถูกสะท้อนกลับจนมีเลือดไหลออกจากมุมปาก
“เจ้า!” ชายร่างทองจ้องไปที่ลู่เฉินด้วยความโกรธแค้น
ชายหนุ่มมองไปยังชายร่างทองและถามพลางยิ้ม “บอกข้ามา เหตุใดเจ้าถึงชิงรากวิญญาณของข้าไป!?”
ชายร่างทองเย้ยหยัน “เพราะเจ้าเป็นอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเมืองเฟิงเฉิง ดังนั้นข้าจึงต้องการชิงรากวิญญาณของเจ้า มาดูกันว่าเป็นอย่างไร!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงปฏิเสธที่จะบอกความจริง ลู่เฉินก็หัวเราะออกมา “อยากให้ข้าพูดเรื่องพันธมิตรชิงรากวิญญาณของเจ้าหรือ?”
ร่างของชายร่างทองค่อย ๆ มีสีเข้มขึ้น“เจ้ารู้เรื่องพันธมิตรชิงรากวิญาณได้อย่างไร?”
“ข้าเคยจัดการกับสมาชิกของพันธมิตรชิงรากวิญญาณมาก่อน และข้าก็ยังได้รับสิ่งนี้มา” พูดจบ เขาก็หยิบแผ่นป้ายออกมา
แผ่นป้ายนี้มีข้อมูลอยู่
ชื่อ(ฉายา): หงอู่
ระดับ: ค่ายแดงสามดาว
ค่าย: ค่ายแดง
เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายคนนั้นก็ตกใจ “เป็นเช่นนี้นี่เอง!”
ลู่เฉินมองไปที่ชายร่างทองด้วยรอยยิ้ม “ได้เวลาพูดแล้ว เหตุใดเจ้าถึงจับจ้องรากวิญญาณของข้ากัน?”
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้ว่าข้าคือคนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณ ดังนั้นเจ้ายังคิดจะถามคำถามเหล่านี้กับข้าอีกหรือ?” ชายร่างทองถามกลับ
“เช่นนั้นคือเจ้าจะไม่ตอบ?”
“ไร้สาระ คนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณอย่างพวกเรามีแค่สองทางเลือก หนึ่งคือชิงรากวิญญาณของผู้อื่นแล้วหนีไป สองก็คือตาย” ชายร่างทองพูดห้วน ๆ
ลู่เฉินมองไปที่ชายร่างทองด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้น เจ้าก็วางแผนที่จะตายแล้ว?”
“ตาย? แค่เจ้าหรือ? เจ้าไม่คิดว่าเจ้ามั่นใจเกินไปหรือ?” ชายร่างทองถามกลับ
ลู่เฉินยิ้ม “อันใดเล่า? เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ?”
“ไร้สาระ! ข้าคือผู้ฝึกตนขั้นแปลงเซียน!” ชายร่างทองกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
YOU MAY ALSO LIKE
