ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 358 ร่างวัชระอมตะ?

บทที่ 358 ร่างวัชระอมตะ?

“เช่นนั้นก็ได้!” เขากล่าวขณะมองไปยังชายร่างทอง แล้วจากนั้นก็เปิดใช้งานค่ายกลรอบด้านทันที

ชายร่างทองขมวดคิ้ว “ที่แท้เจ้าก็วางค่ายกลที่นี่!”

“ไม่อย่างนั้นจะล่อเจ้ามาที่นี่หรือ?” ลู่เฉินยิ้มให้อีกฝ่าย

ชายร่างทองจึงเอ่ยเย้ยหยันว่า “เจ้าคงไม่คิดว่าค่ายกลหนึ่งนั้นจะโค่นข้าได้หรอกนะ?”

“ลองดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ?” เอ่ยจบ ฟ้าก็ผ่าลงมากระทบร่างของชายร่างทองโดยตรง

ชายร่างทองไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด

“นี่…” ลู่เฉินเริ่มสงสัย

ชายร่างทองหัวเราะร่า

แล้วลู่เฉินก็ถึงบางอ้อ “ผิวของเจ้าสร้างขึ้นมาจากทองคำ เลยล่อสายฟ้านี้ไปที่พื้นได้”

“พ่อหนุ่ม เจ้ารู้มากเสียจริงนะ!” ชายร่างทองหัวเราะแปลก ๆ

“ก็พอไหว” สิ้นคำของเขา ค่ายกลกลางอากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง

ชายร่างทองจึงอดหัวเราะไม่ได้ “เจ้ามีค่ายกลอยู่แค่ไหนกันแน่?”

“ก็ไม่มาก” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทีเป็นกันเอง

ชายร่างทองตะคอกกลับมาทันที “เช่นนั้นก็อย่าหวังจะทำร้ายข้าได้!”

หลังจากพูดจบ ชายร่างทองก็รวบรวมลำแสงสีทองให้เป็นเกราะป้องกันสีทอง และเมื่อเปลวเพลิงกระทบเกราะป้องกัน มันก็ไม่ได้แตกออกแต่อย่างใด

ชายร่างทองจึงมีท่าทางภาคภูมิใจอย่างยิ่ง “ข้าคิดว่าเจ้าสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ในแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด เพราะเจ้ามีพลังมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าก็คงจะแค่นั้น”

“เจ้าคงไม่คิดว่าข้าทำอันใดเจ้าไม่ได้จริง ๆ หรอกนะ?” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ

ชายร่างทองคิดว่าชายหนุ่มจะไม่สามารถโค่นเขาลงได้ ดังนั้นเขาจึงเชิดหน้าอย่างโอหัง “มาเลย ให้ข้าดูว่าเจ้าที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้จะมีฝีมืออย่างไร!”

ลู่เฉินเพียงยิ้ม ทว่ามือกลับดึงกระบี่สยบเก้าทิศออกมา

เมื่อเห็นกระบี่นี้ ชายร่างทองก็พลันพูดว่า “อันใดกัน? อยากพึ่งพากระบี่หรือ?”

ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยตอบ แต่เริ่มรวบรวมปราณกระบี่ทันที และขณะเดียวกันก็หยิบไข่มุกรวบรวมวิญญาณออกมา จากนั้นก็กลืนกินเม็ดยาเข้าไป ทำให้ปราณกระบี่มีพลังเพิ่มขึ้นมากกว่าหมื่นสาย ก่อนมันจะถูกบรรจุไว้อย่างหนาแน่น ทำให้ดูแปลกตายิ่งนัก

ทว่าชายร่างทองกลับชี้ไปยังเกราะป้องกันของตน “ข้าจะบอกเจ้าให้ เกราะป้องกันของข้าสามารถต้านทานได้แม้กระทั่งยอดฝีมือขั้นแปลงเซียน!”

เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วลู่เฉินก็เกิดความสงสัย นั่นคือคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเหตุใดครานั้นจึงต้องใช้อู่เหยียนมาจัดการกับตน

ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามในขณะที่กำลังบีบอัดปราณกระกระบี่ “ก่อนที่ข้าจะลงมือนั้น ข้ามีคำถาม”

“คำถาม?” ชายร่างทองเผยรอยยิ้มประหลาด

“ใช่”

“ลองพูดมาให้ข้าฟัง ว่าเจ้าอยากถามอันใด?” ชายร่างทองถามด้วยรอยยิ้ม

“ด้วยความสามารถของเจ้า เมื่อเจ้าอยู่ที่สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ เจ้าสามารถชิงรากวิญญาณของข้าไปและสังหารข้าได้ เหตุใดจึงปล่อยให้อู่เหยียนจัดการข้าและปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่”

ชายร่างทองเย้ยหยัน “ข้าจะบอกความลับนี้แก่เพื่ออันใด?”

“บางทีหลังจากที่เจ้าลิ้มลองกระบี่ของข้า เจ้าอาจจะเปลี่ยนใจ” หลังจากลู่เฉินเอ่ยจบ ปราณกระบี่เหล่านั้นก็ถูกบีบอัดให้เหลือเพียงไม่กี่สาย และทั้งหมดนั้นก็ดูทรงพลังยิ่ง

แต่ชายร่างทองยังคงไม่คิดจริงจังกับมัน ซ้ำยังพูดด้วยความมั่นใจอีกว่า “มาเถอะ ให้ข้าดูว่าเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน!”

เพียงชั่วลมหายใจ ปราณกระบี่เหล่านี้ก็เปล่งเสียงหวีดหวิวออกมา

หลังจากที่ปราณกระบี่สองสายโจมตีไปที่เกราะป้องกันอย่างต่อเนื่อง เกราะป้องกันของอีกฝ่ายก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ และใบหน้าของชายร่างทองก็เปลี่ยนสีไปอย่างมาก แต่จะหลบหลีกก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะกระบี่สองสามเล่มด้านหลังได้พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาแล้ว!

ทว่าฉากที่แปลกประหลาดก็พลันเกิดขึ้น

นั่นคือชายร่างทองไม่มีเลือด มีเพียงรูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นราวกับรูบนกำแพงทองคำอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เฉินก็มีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งขึ้น “แม้แต่กายเนื้อยังกลายเป็นทองคำ?”

“กลัวหรือ?” ชายร่างทองพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด และในขณะเดียวกัน รูที่ปรากฏก็พลันหดตัวลงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจ “กายเนื้อทองคำประกอบกับเคล็ดวิชาฟื้นฟูธาตุทอง”

“พ่อหนุ่ม เจ้ารู้ไม่น้อยเลยนะ” หลังจากที่ชายร่างทองฟื้นฟูตนเองแล้ว เขาก็หัวเราะอย่างมีความสุขอีกครั้ง

ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเก็บกระบี่

ชายร่างทองเอ่ยแซวว่า “อันใด? ไม่ลองหน่อยหรือ?”

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากลอง แต่ข้าคิดว่าถ้าโจมตีเจ้าแบบนี้ คงจะไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้เลย” ลู่เฉินอธิบายอย่างใจเย็น

ชายร่างทองจึงเอ่ยอย่างยั่วยุ “เช่นนั้นก็มา! ข้าก็อยากดูว่าเจ้าจะทำอันใดได้อีก!”

เขาใช้เถาวัลย์ธรณีรัดพันชายร่างทอง แต่ชายร่างทองก็สะบัดออกอย่างง่ายดายและหัวเราะ “มีความสามารถแค่นี้เองหรือ?”

“นี่เพิ่งจะเริ่มต้น”

เอ่ยจบก็หยิบศิลาวิญญาณออกมา พร้อมทั้งวาดอักขระยันต์แปลก ๆ ลงบนพวกมันแล้วโยนออกไป

หลังจากที่ชายร่างทองมองไปยังศิลาวิญญาณประหลาดเหล่านี้ เขาก็ทุบมันทีละก้อนอย่างง่ายดาย จากนั้นก็ส่งเสียงจุ๊ปาก “แค่กลอุบายเล็กน้อยนี่หรือ?”

ลู่เฉินหัวเราะ

“เจ้าหัวเราะอันใด?”

“ดูเศษศิลาวิญญาณเหล่านี้สิ” ลู่เฉินมองเศษศิลาวิญญาณที่ลอยอยู่รอบ ๆ และชายร่างทองก็มองตาม

แสงสีทองของเศษศิลาวิญญาณเหล่านี้ส่องประกาย จากนั้นจึงก่อตัวเป็นเขตแดน และในเวลาเดียวกันก็หลอมรวมเข้ากับค่ายกลโดยรอบ ขณะที่เกิดเสียงฟ้าร้อง สายฟ้าก็พลันพุ่งฟาดเข้าใส่ชายร่างทอง

ชายร่างทองคิดจะนำสายฟ้าเหล่านี้ลงสู่พื้น แต่พบว่าใต้ฝ่าเท้าของเขามีเขตแดนโปร่งใสปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดจะรู้ได้ และมันก็ถูกรวมเข้ากับค่ายกลโดยรอบ

ด้วยเหตุนี้ชายร่างทองจึงสัมผัสได้ถึงสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนในร่างกายของเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกทรมานอย่างยิ่ง

สิ่งนี้ทำให้เขาสาปแช่งออกมา “พ่อหนุ่ม! เจ้าทำอันใดลงไป?”

“เมื่อครู่ข้าได้ทำอันใดบางอย่างกับศิลาวิญญาณ ไม่ว่าเจ้าจะสัมผัสมันหรือทุบมัน ศิลาวิญญาณเหล่านี้จะสร้างเขตแดนชั่วคราว และเขตแดนนี้จะแยกเจ้าออกจากพื้นดิน! ในเวลาเดียวกันก็ร่วมมือกับค่ายกลโดยรอบ ทำให้เขตแดนและค่ายกลเป็นหนึ่งเดียว!”

คำอธิบายของเขาทำให้ชายร่างทองรู้สึกเหลือเชื่อ “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีอักขระยันต์เช่นนี้บนโลกนี้”

“มีอักขระยันต์หลายชนิดในโลก และหนึ่งในนั้นเรียกว่าอักขระยันต์ค่ายลที่ก่อตัวเป็นเขตแดนพิเศษซึ่งเชื่อมโยงกับค่ายกล” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ราวกับกำลังมองดูคนโง่

ชายร่างทองพูดอย่างเศร้าใจ “ดูเหมือนว่าข้าต้องแสดงความสามารถที่แท้จริงของข้าให้เจ้าเห็นแล้ว!”

“โอ้? ยังมีอันใดซ่อนอยู่อีกหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ

“แน่นอน!” ชายร่างทองพูดจบ ร่างสีทองของเขาก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนยักษ์ตัวน้อย แล้วทำลายเขตแดนโดยรอบจนแหลกละเอียด

เช่นนั้นฟ้าร้องและสายฟ้าจากค่ายกลโดยรอบก็ทำอันใดเขาไม่ได้

ไม่เพียงแค่นั้น สิ่งของภายในจวนตระกูลลู่ที่ทำจากทองคำต่างพุ่งเข้ามาหาชายร่างทองทีละชิ้น แล้วหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา ทำให้เขาตัวใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น

ลู่เฉินขมวดคิ้ว “เคล็ดวิชาดูดทอง?”

“เจ้ากลัวหรือ?” ชายร่างทองเอ่ยอย่างดูถูก ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ทว่าลู่เฉินกลับไม่กลัว เขาพูดว่า “บางทีตอนนี้เจ้าอาจจะแข็งแกร่งมาก แต่ข้ายังมีวิธีจัดการกับเจ้า!”

“มาสิ! มาดูกันว่าเจ้าจะจัดการกับข้าอย่างไร!” หลังจากที่ชายร่างทองกล่าวจบ เขาก็ออกหมัดต่อยลู่เฉิน จากนั้นเงากำปั้นก็พุ่งออกมาและระเบิดไปยังทิศทางที่อีกฝ่ายยืนอยู่

ตู้ม!