ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 376 วิญญาณประหลาดที่แผ่กระจาย ดูแล้วแปลกประหลาดนัก

บทที่ 376 วิญญาณประหลาดที่แผ่กระจาย ดูแล้วแปลกประหลาดนัก

“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่ใด!” ลู่เฉินกล่าวด้วยความมั่นใจ

มนุษย์หินผู้นี้ไม่เชื่อ ยังคงตะโกนออกมาจากมุมมืด “มนุษย์ผู้โง่เขลา!”

ชายหนุ่มไม่ตอบอันใด และยังคงนำถูฉีที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเดินหน้าต่อไป

เห็นเพียงกำแพงรอบ ๆ มีไอปีศาจออกมาเป็นครั้งคราว ทำให้ถูฉีไม่กล้าแม้แต่จะเดินไปเรื่อย และไม่กล้าออกห่างจากลู่เฉิน ทำได้เพียงตามไปติด ๆ เท่านั้น

“ที่แห่งนี้ เหตุใดจึงมีไอปีศาจอยู่ตลอดเวลา?” ยิ่งเขาดูดซับมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไอปีศาจที่นี่ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่มีสิ้นสุด

ลู่เฉินจึงสงสัยว่ารอบ ๆ บริเวณนี้มีรอยแตกที่สามารถเชื่อมไปยังโลกที่เต็มไปด้วยวิญญาณประหลาดหรือไม่

แต่จะใช่หรือไม่นั้น คงมีแต่ผู้ที่พบมนุษย์หินเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

สำหรับมนุษย์หินผู้นั้นแล้ว ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาวงกตนี้จะสามารถขัดขวางลู่เฉินไว้ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาจึงค่อย ๆ พบว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติ เพราะลู่เฉินสามารถมาถึงด้านนอกค่ายกลที่ตนแอบซ่อนไว้ได้อย่างง่ายดาย

“เจ้าหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะสามารถหาที่นี่พบได้จริง ๆ!” มนุษย์หินซึ่งอยู่ในค่ายกลที่เต็มไปด้วยไอปีศาจพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้มอ่อน “ข้าบอกแล้วว่าจะจับเจ้าให้ได้”

“เจ้าไม่เห็นค่ายกลพวกนี้ตรงหน้าเจ้าหรือ?” มนุษย์หินหัวเราะเยาะ

“แล้วอย่างไร?”

มนุษย์หินจึงเผยรอยยิ้มประหลาด “นี่เป็นค่ายกลมารระดับสูงเก้าดาว นับว่ามีความแข็งแกร่งมาก!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถูฉีจึงตกตะลึงขึ้นมา “ช่างแข็งแกร่งนัก”

ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปด้านใน “แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด ค่ายกลระดับสูงห้าดาว ข้ายังไม่สนใจ แล้วจะกลัวค่ายกลมารระดับสูงของเจ้าเช่นนี้ทำไมกัน?”

เมื่อถูฉีได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงอีกครั้ง

มนุษย์หินไม่เชื่อในสิ่งที่ลู่เฉินพูด และยังคงตะโกนออกไป “เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ไม่มีทางที่จะทำลายค่ายกลห้าดาวได้”

“โอ้? ไม่เชื่อหรือ?”

“ไร้สาระ! เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!”

ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา “ชั้นต่ำหรือไม่นั้น อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้”

เขาพูดจบก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนค่ายกล จากนั้นก็พลันเกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาบนค่ายกลนี้

มนุษย์หินคิดว่าค่ายกลและไอปีศาจนี้มากพอที่จะทำให้ลู่เฉินตายได้

ไม่เพียงเท่านั้น มนุษย์หินยังคงควบคุมไอปีศาจเหล่านั้น ทำให้ไอปีศาจผ่านเข้าสู่ร่างกายลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง

แต่เมื่อไอปีศาจเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายของลู่เฉิน มันกลับค่อย ๆ เข้ามาใน ‘เม็ดยามาร’ เม็ดยาสีขาวเม็ดที่สามของเขา ทำให้เม็ดยามารนี้ค่อย ๆ มีความ ‘แข็งแกร่ง’ ยิ่งขึ้น

ลู่เฉินจึงรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และหันไปพูดกับมนุษย์หินว่า “ต่อไปนี้ เพิ่มไอปีศาจเข้ามาเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้น หากไอปีศาจรอบ ๆ นี้หนาแน่นไม่มากพอ ข้าอาจจะใช้ไม่พอก็ได้นะ!”

“อวดดี!” เมื่อมนุษย์หินถูกพูดจายั่วยุใส่ เขาก็ยิ่งเพิ่มพลังเข้าไป ทำให้ไอปีศาจภายในค่ายกลพลุ่งพล่าน

จากนั้นจึงดูเหมือนเกิดกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ภายในค่ายกล ทำให้ไอปีศาจภายในค่ายกลนี้มีความแข็งแกร่งอย่างมหาศาล และเมื่อถูฉีเห็นกระแสน้ำดังกล่าวจึงยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น “น่า น่ากลัวมาก!”

ชายหนุ่มกลับยิ่งรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก “ไม่เลว ทำต่อไป!”

มนุษย์หินตะโกนขึ้นมา “ไปตายซะ!”

กระแสน้ำวนนั้นกลายเป็นกลุ่มก้อนไอปีศาจที่ถูกบีบอัดเข้าด้วยกัน และพุ่งออกมานอกค่ายกล ก่อนจะเข้าสู่ร่างกายลู่เฉินอย่างรวดเร็ว

‘เม็ดยามาร’ นี้ ดูดซับอย่างบ้าคลั่ง ดูราวกับถูกทำให้มีความชุ่มชื่นมากขึ้น

ทว่ามนุษย์หินไม่รู้ แต่เมื่อมันเห็นว่าร่างกายของลู่เฉินดูราวกับหลุมลึกที่ไม่สิ้นสุดยามเมื่อดูดซึมซับไอปีศาจนี้เข้าไปนั้น เขาจึงเริ่มกังวลใจขึ้นมา “ไอปีศาจมากมายเช่นนี้ เจ้าสามารถซึมซับได้ทั้งหมด?”

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” ชายหนุ่มแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา

“เป็นไปไม่ได้! แม้แต่ข้ายังไม่ดูดซับไอปีศาจมากมายเช่นนี้!” มนุษย์หินยังคงไม่เชื่อ

ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา “นั่นคือเจ้า ไม่ใช่ข้า!”

มนุษย์หินกัดฟันกรอด “เจ้ารอก่อนเถิด ข้าจะสร้างไอปีศาจให้มากกว่านี้!”

เมื่อพูดจบ มนุษย์หินจึงสร้างกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ต่อไป

ลู่เฉินไม่ได้ทำลายค่ายกลในทันที เพราะเขาไม่ต้องการให้อีกฝ่ายหนีไปเสียก่อน ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนแปลงค่ายกล และเพิ่มบางสิ่งเข้าไปใหม่ ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถหลบซ่อนได้

แต่มนุษย์หินไม่รู้ ยังคงคิดว่าลู่เฉินไม่สามารถเข้ามาภายในค่ายกลได้ จึงยังคงจัดการกับไอปีศาจรอบด้านต่อไป

ถูฉีที่อยู่ด้านหลังลู่เฉินนั้นมองเขาราวกับเป็นสมบัติวิญญาณขนาดใหญ่ที่ดูดซึมซับไอปีศาจเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ถูฉีจึงสงสัยขึ้นมาว่า ‘แท้จริงแล้วเขาคือมารหรือมนุษย์กันแน่?’

สำหรับมนุษย์หินนั้น เขากำลังทำอันใดบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อตนเหน็ดเหนื่อยจนแทบขาดใจก็กลับพบว่าลู่เฉินยังคงไม่เป็นอันใด

“นี่ เป็นไปได้อย่างไร?” มนุษย์หินกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย

ลู่เฉินเห็นค่ายกลถูกซ่อมแซมได้ระดับหนึ่งแล้ว จึงให้ถูฉีรออยู่ด้านนอก

แต่ถูฉียังคงหวาดกลัว “เขา เขาจะออกมาหรือไม่?”

“วางใจเถิด วันนี้เขาจะต้องถูกค่ายกลของตัวเองกักขังไว้” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย จากนั้นจึงเดินเข้าไปข้างใน

“ถูกค่ายกลของตัวเองกักขัง?” ถูฉีไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร

จากนั้นเพียงไม่นาน มนุษย์หินผู้นั้นก็ลอยอยู่ท่ามกลางไอปีศาจภายในค่ายกล และมองมายังลู่เฉินด้วยความสงสัย “เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?!”

“เดินเข้ามาตรง ๆ”

เขาตอบเพียงสั้น ๆ ทำให้มนุษย์หินกังวลใจขึ้นมาและคิดหนีออกไป

แต่เมื่อมนุษย์หินคิดว่าจะสามารถหนีออกไปจากค่ายกลนี้ได้อย่างง่ายดายนั้น เขากลับพบว่าเมื่อกระแทกเข้ากับค่ายกล ตนกลับไม่สามารถออกไปได้

“นี่ เกิดอันใดขึ้น?!” มนุษย์หินผู้นั้นหวาดกลัวขึ้นมา เริ่มกังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มยิ้มพลางมองไปที่อีกฝ่าย “ข้าจะบอกเจ้าให้ ค่ายกลนี้ถูกเปลี่ยนแปลงแล้ว มันจึงไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคุ้นเคยอีกต่อไป”

มนุษย์หินไม่เชื่อ และยังคงเดินไปรอบ ๆ คิดจะพุ่งตัวออกไป แต่ผลลัพธ์ยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ว่าตนจะลองอย่างไรก็ไม่สามารถออกไปจากค่ายกลนี้ได้ ทำให้เขาเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา “นี่…”

“หากไม่อยากสิ้นเปลืองเวลา ก็จงยอมแพ้เสียเถิด”

“ยอมแพ้?”

“ใช่!”

“ฝันไปเถิด!” มนุษย์หินตะโกนขึ้นมา เพียงไม่นานร่างของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น

แต่ลู่เฉินกลับยิ้มพลางมองอีกฝ่าย “วิธีนี้เจ้าเคยลองแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ไอปีศาจยังไม่มากพอ แต่ตอนนี้ ไอปีศาจเพียงพอแล้ว!”

เมื่อพูดจบ มนุษย์หินผู้นี้จึงเริ่มสำแดงพลังออกมา จากนั้นจึงปรากฏก้อนหินขนาดเล็กมากมายนับไม่ถ้วน และก้อนหินขนาดเล็กเหล่านี้ก็ค่อย ๆ พุ่งไปยังลู่เฉินทีละก้อน และ ‘ระเบิด’ ออกมารอบตัวเขา

บึ้ม บึ้ม บึ้ม!

ถูฉีที่อยู่ด้านนอกค่ายกลนั้นสามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของการระเบิด

แต่ ‘กำแพงพันชั้น’ สามร้อยชั้นของลู่เฉินนั้น แม้ว่ามารประหลาดนี้จะมีความแข็งแกร่งมาก แต่ก็สามารถทำลายได้เพียงสองร้อยกว่าชั้นเท่านั้น

ดังนั้นมนุษย์หินผู้นี้จึงไม่สามารถทำอันใดเขาได้

มนุษย์หินจึงร้อนใจขึ้นมา “ไปตายซะ เจ้าหนุ่มผู้นี้ แท้จริงแล้วเจ้าคือใครกัน!”

ไม่เพียงแต่มนุษย์หินเท่านั้น แม้แต่ถูฉีก็ยังอยากรู้เช่นกัน

“ให้โอกาสเจ้ายอมแพ้ต่อข้าอีกครั้ง มิเช่นนั้นอีกไม่นานก็จะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกแล้ว!” ลู่เฉินกล่าว

มนุษย์หินไม่มีทางยอมแพ้มนุษย์เด็ดขาด อีกทั้งยังตะโกนขึ้นมาด้วยความกล้าหาญ “แต่ไหนแต่ไร มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่ต้องยอมจำนนต่อข้า! ข้าจะไม่ยอมคุกเข่าต่อหน้ามนุษย์เด็ดขาด!”

“โอ้? ช่างมั่นคงยิ่งนัก?”

“ไร้สาระ!” เมื่อมนุษย์หินพูดจบ ร่างกายก็แตกสลายกลายเป็นหินมากมายนับไม่ถ้วนและลอยอยู่รอบ ๆ

ถูฉีแปลกใจว่ามารเฒ่าผู้นี้คิดจะทำสิ่งใด

ทว่าเพียงไม่นาน เขาก็ได้เห็นภาพอันน่าสะพรึง