ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 409 เข็มเกลียวสวรรค์ อนุภาพมหาศาล!

บทที่ 409 เข็มเกลียวสวรรค์ อนุภาพมหาศาล!

เมื่อลู่เฉินเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของหลิวซาน เขาก็เผยรอยยิ้มออกมา “อันที่จริงแล้ว ไม่ได้มีเพียงแค่เขาทั้งสองคนเท่านั้น คนที่พักฟื้นอยู่ที่นี่ก็มีพิษอ่อน ๆ เช่นนี้อยู่ภายในร่างกาย แต่คนทั่วไปไม่สามารถสัมผัสได้ ทว่าสิ่งนี้ยากจะหนีพ้นสายตาข้าไปได้!”

สิ้นคำนั้น คนในบริเวณนั้นก็เริ่มเสียงดังขึ้นมา จึงต่างพากันสำรวจร่างกายของตนแต่ก็ไม่พบสิ่งใด

ดังนั้นจึงมีบางคนคิดว่าลู่เฉินสร้างเรื่องขึ้นมา โดยเฉพาะคนที่ศรัทธาในตัวหลิวซาน ได้เริ่มหันไปตะโกนใส่ลู่เฉินว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่ามาโยนความผิดให้ท่านหมอหลิว!”

“ใช่ ท่านหมอหลิวรักษาให้พวกเราทุกวัน จะทำร้ายพวกเราได้อย่างไร?”

“ใช่!”

…

สวีเตารู้สึกว่าเรื่องกำลังจะเลยเถิดเกิดไป จึงมองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ ขณะที่หลิวซานเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “การใส่ร้ายป้ายสีของเจ้านั้นนับว่าเหนือชั้นมาก!”

“ไม่เชื่อ? ได้ ทุกคนโคจรพลังปราณ จากนั้นรวบรวมมันไว้บนศีรษะ ดูว่าเมื่อพลังปราณของพวกเจ้ารวบรวมไปบนศีรษะแล้วจะพบกับสิ่งใด” ลู่เฉินยิ้ม

คนเหล่านั้นไม่รู้ว่าลู่เฉินหมายความว่าอย่างไร

แต่บางคนที่เกิดความสงสัยก็โคจรพลังไปยังบนศีรษะอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเริ่มแรกไม่รู้สึกถึงสิ่งใด แต่หลังจากนั้นทุกคนก็ค่อย ๆ เริ่มมีอาการมึนหัวเล็กน้อย

ไม่เพียงเท่านั้น บนศีรษะของหลาย ๆ คนยังปรากฏควันสีดำออกมา

นี่จึงทำให้ทุกคนหวาดกลัวขึ้นมา ทั้งยังแปลกใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

สวีเตาเบิกตากว้างพลางมองไปยังหลิวซาน “เจ้าวางยาพวกเขาจริงหรือ?”

หลิวซานพูดเฉไฉขึ้นมา “ข้าไม่ได้ทำ!”

“เช่นนั้น เจ้าก็ดูทุกคนให้เต็มตา!” สวีเตาชี้ไปยังทุกคน

หลิวซานเผยรอยยิ้มเยือกเย็น “ที่นี่มีผู้คนมากมาย เหตุใดจึงบอกว่าข้าวางยา?”

คำพูดของหลิวซานนับว่าไม่ผิด เพราะไม่มีหลักฐานใดชี้ได้ว่าเขาคือคนวางยาทุกคน แต่เมื่อลู่เฉินทำให้ทุกคนได้รู้ว่าตนเองถูกวางยา แต่ละคนจึงเริ่มมองไปยังลู่เฉิน พลันเอ่ยถามขึ้นมาว่ารู้ได้อย่างไร

ลู่เฉินกลับจ้องมองไปที่หลิวซานพลางกล่าวว่า “ง่ายมาก เมื่อทุกคนถูกวางยา บนตัวเจ้าก็มีเช่นกัน”

“บนตัวข้าก็มี? ช่างน่าตลกเสียจริง!” หลิวซานหัวเราะกับวาจานั้น

“หากไม่เชื่อ เจ้าก็เปิดถุงผ้าออกดู ภายในนั้นมียาพิษที่เจ้าปรุงไว้ และยาพิษนั้นก็มีกลิ่นอายเช่นเดียวกันกับพิษที่ปรากฏออกมาจากบนศีรษะของทุกคนเมื่อครู่นี้” ลู่เฉินยิ้มให้หลิวซานอย่างมีเลศนัย

หลิวซานถึงกับตกตะลึงขึ้นมา ส่วนคนที่ได้รับพิษมากก็หันมามองหลิวซานพลางตะโกนถามขึ้นมา “ท่านหมอหลิว จริงหรือ?”

แต่ผู้ที่ได้รับพิษจำนวนไม่มากนั้นยังคงเชื่อในตัวหลิวซาน ดังนั้นพวกเขาจึงตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านหมอหลิว ท่านเปิดถุงผ้า ทำให้ทุกคนรู้ว่าท่านบริสุทธิ์!”

ทันใดนั้นพลันบังเกิดการถกเถียงระหว่างคนทั้งสองฝ่าย

หลิวซานมองลู่เฉินอย่างครุ่นคิด “เจ้าหนุ่ม หากข้านำถุงผ้าออกมาแล้วไม่มียาพิษที่เจ้าพูดถึงกันเล่า?”

“หากไม่มี ข้าจะปล่อยให้เจ้าจัดการ”

เมื่อหลิวซานได้ยินเช่นนั้น เขาจึงกล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ได้ เจ้าพูดแล้วนะ!”

ทุกคนเงียบเสียงลงทันที สายตาจดจ้องไปยังหลิวซานที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่

เห็นเพียงเขานำถุงผ้าออกมา จากนั้นก็เปิดถุงผ้าออกก่อนจะเทสมุนไพรแห้งออกมากองหนึ่ง ในนั้นมีสมุนไพรสดบางส่วน รวมทั้งขวดยา เข็มที่ใช้รักษาบางส่วน และยังมีกระดาษยันต์บางส่วน

“มา เจ้าจงดูให้ดี!” หลิวซานชี้ไปยังคนเหล่านั้นพลางพูดด้วยความพึงพอใจ

ทุกคนมองไปยังสิ่งของเหล่านั้น เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจึงมองไปยังลู่เฉินเพื่อรอการอธิบายของเขา สวีเตาก็มองไปยังลู่เฉินด้วยความสงสัยเช่นกัน

ลู่เฉินมองไปยังสมุนไพรเหล่านั้น กระดาษยันต์ รวมทั้งขวดของเม็ดยาแล้วเผยยิ้มออกมา “ของทุกชิ้น เดิมทีไร้ซึ่งพิษ แต่เมื่อของบางสิ่งถูกวางอยู่ด้วยกัน มันก็แตกต่างออกไป”

สิ้นคำนั้น เขาก็นำเม็ดยาออกมาจากขวดยาบางขวด และนำหญ้าแห้งออกมาบางส่วน จากนั้นจึงหยิบเอากระดาษยันต์สีดำออกมาหนึ่งแผ่น

ต่อมา เมื่อใช้กระดาษยันต์ห่อเม็ดยาและหญ้าแห้งไว้ แล้วจุดไฟเผากระดาษยันต์

ทุกคนก็ได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว

นั่นก็คือเกิดกลุ่มควันสีดำขึ้นมา อีกทั้งควันสีดำนี้ก็เหมือนกับมวลพลังบนร่างกายของทุกคน

หลิวซานมีสีหน้าเปลี่ยนไป และทุกคนก็ร้อนใจขึ้นมาจนหันมองไปหลิวซานเป็นสายตาเดียว

“ท่านหมอหลิว เกิดสิ่งใดขึ้น!?”

“ท่านหมอหลิว ท่านคิดจะทำร้ายพวกเราหรือ!?”

“ท่านหมอหลิว แท้จริงแล้วท่านคิดจะทำสิ่งใดกันแน่!?”

ผู้คนมากมายต่างประณามหลิวซาน ขณะที่หลิวซานเบิกตากว้างพร้อมมองไปยังลู่เฉิน มวลพลังของเขาปะทุออกมาในขณะที่ตะโกนขึ้น “ผู้ใดกล้าเข้าใกล้ข้า!”

หลิวซานเป็นยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนระดับสมบูรณ์พร้อม ขณะเดียวกันยังมีรากวิญญาณสวรรค์เก้าดาว ดังนั้นพลังของเขานับว่าสูงสุดในที่นี้

นี่ทำให้ทุกคนหวาดกลัวจนต้องถอยหลังออกไป สวีเตาเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้กับทุกคน!”

“ผู้อาวุโสสวี เจ้าไม่คิดหรือว่าเหตุใดเจ้าถึงมีชีวิตรอดมาได้?” เมื่อหลิวซานพูดจบ บนร่างกายก็รวบรวมเข็มแสงสีทองไว้เป็นจำนวนมาก เข็มเหล่านี้พุ่งมายังสวีเตาทีละเล่ม

ทว่าลู่เฉินนั้นยืนอยู่ด้านหน้าสวีเตาแล้ว “อันที่จริง คนที่เจ้าต้องการจัดการนั้นคือข้านะ”

ปัง! ปัง! ปัง!

เข็มเหล่านั้นพุ่งกระทบเข้ากับ ‘กำแพงพันชั้น’ ทำให้คนในโรงหมอได้แต่ตกตะลึง

หลิวซานพูดด้วยแววตาเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้เท่านั้น!”

“แต่จัดการเจ้าได้แล้วกัน”

“เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าข้าไม่มีวิธีจัดการเจ้าหรอกนะ?”

“มีวิธีก็เข้ามา ทำให้ข้าดูเสียหน่อยว่าเจ้ามีพลังใดกัน”

คนที่ดูอยู่รอบ ๆ นั้นไม่คิดว่าลู่เฉินจะกล้าหาญเพียงนี้ ถึงกับกล้าเป็นศัตรูกับหลิวซาน

หลิวซานหัวเราะ “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าเอาชนะผู้อาวุโสสวีได้แล้วก็จะเอาชนะข้าได้อย่างนั้นหรือ?”

สวีเตารู้ถึงความน่ากลัวของลู่เฉิน ดังนั้นเขาจึงพูดกับหลิวซานขึ้นมาว่า “หลิวซาน ข้าแนะนำให้เจ้ารีบยอมแพ้เสียเถิด มิเช่นนั้นอีกไม่นานเจ้าอาจจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้ก็เป็นได้!”

หลิวซานพูดเย้ยหยันทันที “ขายหน้ายิ่งนัก!”

“เจ้า!” สวีเตามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ลู่เฉินมองไปยังหลิวซาน “หวังว่าเจ้าจะไม่คุกเข่าเร็วเกินไปนะ!”

“คุกเข่างั้นหรือ? เช่นนั้นก็ดูว่าข้าจะสังหารเจ้าอย่างไร!” เมื่อหลิวซานพูดจบก็นำเข็มเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อทันที

เข็มเล่มนี้มีแสงเพลิงและแสงสีทองสว่างวาบออกมา จากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนไปเป็นเข็มขนาดใหญ่ อีกทั้งด้านบนยังมีเกลียวบางอย่าง ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อหมุนมันนั้นยังเกิดกระแสลมขึ้นมาด้วย

เมื่อทุกคนเห็นภาพนั้นก็พลันตกตะลึงขึ้นมา “เข็มเกลียวสวรรค์!”

“ว่ากันว่าเข็มเกลียวสวรรค์เป็นหนึ่งในสิบเข็มที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาทวีปจิ่วโหยว?”

“ใช่ สมบัติวิญญาณระดับศักดิ์สิทธิ์สามดาว!”

“ระดับศักดิ์สิทธิ์…”

ทุกคนเคยเห็นเพียงแค่ระดับวิญญาณ ระดับสวรรค์…ถึงแม้จะแข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่เกินระดับสวรรค์เก้าดาว

แต่ตอนนี้ได้ยินถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นสามดาวล้ำค่า แต่ละคนจึงรู้สึกเหลือเชื่อ

สวีเตามีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “นายท่าน ระวังตัว เข็มนี้มีพลังในการทิ่มแทงที่แข็งแกร่งมาก!”

“พลังในการทิ่มแทง…” ลู่เฉินยิ้ม

สวีเตาพยักหน้า “ว่ากันว่าพลังในการทิ่มแทงนั้นมหาศาลเป็นอย่างมาก!”

ลู่เฉินไม่สนใจ หลิวซานจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เข็มสวรรค์ของข้านี้ หนึ่งลมหายใจสามารถหมุนได้สิบรอบ เมื่อเพิ่มพลังเข้าไปอีกสิบเท่า หนึ่งลมหายใจก็จะสามารถหมุนได้หนึ่งร้อยรอบ หากเพิ่มพลังเข้าไปอีกหนึ่งร้อยเท่า ถ้าหนึ่งลมหายใจสามารถหมุ่นได้ห้าร้อยรอบ ก็จะมีพลังได้ถึงห้าร้อยเท่า ดังนั้นเมื่อถึงเวลานั้น หากข้าให้มันหมุนห้าร้อยรอบ ก็ย่อมเพียงพอในการทำลายการป้องกันของเจ้า!”

“ฟังดูแล้วช่างน่ากลัวยิ่งนัก” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับไม่แยแส

ทุกคนต่างก็แปลกใจว่าเขานำความมั่นใจเช่นนี้มาจากที่ใดกัน

หลิวซานตะโกนขึ้นมา “ไม่กลัวอย่างนั้นหรือ? ได้ ข้าจะให้เจ้าได้ลอง!”

ต่อมาทุกคนก็ได้เห็นเข็มที่เริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่ง!