ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 410 นี่จึงจะเป็นวิธีเล่นเข็มที่แท้จริง!

บทที่ 410 นี่จึงจะเป็นวิธีเล่นเข็มที่แท้จริง!

หลังจากที่เข็มเกลียวสวรรค์หมุน ‘กำแพงพันชั้น’ บนตัวลู่เฉินก็ถูกทำลายลงทันที

จากสามร้อยชั้นฟาดไปถึงสี่ร้อยชั้น จนไปถึงสี่ร้อยกว่าชั้นในที่สุด

ไม่เพียงเท่านั้น เข็มเกลียวสวรรค์นี้ยังคงไม่หยุด มันยังคงโจมตีผ่านการป้องกันของลู่เฉินไปถึงห้าร้อยชั้น

หลิวซานดีใจขึ้นมา ขณะที่กำลังคิดว่าสามารถโจมตีไปยังลู่เฉินได้นั้น เรื่องที่ไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้น

เห็นเพียงเข็มเล่มนี้หยุดหมุนอย่างกะทันหัน และ ‘กำแพงพันชั้น’ ของลู่เฉินก็ฟื้นคืนขึ้นมา ทำให้บนร่างกลายเป็นห้าร้อยชั้นอีกครั้ง

“นี่…เกิดสิ่งใดขึ้น?” เมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้ว หลิวซานพลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

คนอื่น ๆ ต่างก็แปลกใจเช่นกันว่าเกิดเรื่องประหลาดใดขึ้น เหตุใดเข็มเกลียวสวรรค์นี้จึงหยุดหมุนอย่างกะทันหันเช่นนี้

ลู่เฉินเพียงยิ้มพลางมองไปยังหลิวซาน “เข็มเล่มนี้เป็นของดี”

สิ้นคำนั้น เข็มเกลียวสวรรค์ก็ค่อย ๆ หดเล็กลง จากนั้นก็กลายเป็นเพียงเข็มเล่มเล็กและตกลงสู่หัวไหล่ของลู่เฉิน

หลิวซานร้อนใจขึ้นมาทันที เขาคิดจะควบคุมเข็มเกลียวสวรรค์อีกครั้ง แต่กลับพบว่าไม่สามารถควบคุมเข็มนี้ได้แล้ว จึงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทั้งยังเบิกตากว้างขณะมองลู่เฉิน “เจ้า เจ้าทำสิ่งใดกับเข็มของข้า!?”

ครั้นเห็นท่าทางตื่นตระหนกของหลิวซาน ชายหนุ่มก็เพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าสมบัติวิญญาณใด เมื่ออยู่ในมือข้าก็ไม่มีอันใดต้องกลัว!”

เขาใช้มือข้างหนึ่งถือเข็มไว้ ก่อนจะสะบัดมันออกไป

เมื่อทุกคนได้เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว นั่นก็คือ จู่ ๆ เข็มเล่มนี้ได้เปลี่ยนเป็นเข็มมากมายนับไม่ถ้วน จากนั้นจึงเริ่มหมุนและล้อมรอบหลิวซานไว้

หลิวซานพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด “เคล็ดวิชาแบ่งเข็ม!”

“ว่าอย่างไรนะ? นี่คือเคล็ดวิชาแบ่งเข็มที่เล่าลือกันอย่างนั้นหรือ?” สวีเตาเบิกตากว้าง ผู้คนที่มองดูอยู่ต่างก็สงสัยว่าเคล็ดวิชาแบ่งเข็มคือสิ่งใดกัน

ฟาเทียนพูดด้วยความรู้สึกสับสน “ว่ากันว่ามีเคล็ดวิชาเข็มที่เรียกว่าเคล็ดวิชาแบ่งเข็ม สามารถเปลี่ยนเข็มหนึ่งเล่มให้กลายเป็นสิบเล่ม เข็มสิบเล่มกลายเป็นร้อยเล่ม เข็มร้อยเล่มกลายเป็นพันเล่ม!”

ซูฮวาอวิ๋นราวกับเข้าใจอันใดบางอย่างจึงพึมพำออกมาว่า “นั่นเป็นเพียงแค่สิ่งที่ร่ำลือกันมา”

ลู่เฉินไม่สนใจผู้ที่อยู่ในอาการตกตะลึง แต่กลับจ้องมองไปยังหลิวซานพลางเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อก่อนมีวิธีการรักษาโดยการใช้เข็ม เรียกว่าว่าเคล็ดวิชาแบ่งเข็ม และเข็มเล่มหนึ่งสามารถแบ่งได้สูงสุดถึงพันเล่มขึ้นไป ตรงหน้าเจ้าในตอนนี้ อย่างน้อยก็สักห้าร้อยเล่มเห็นจะได้”

“ถึงแม้เจ้าจะสามารถใช้เคล็ดวิชาแบ่งเข็มได้ แต่เข็มเกลียวสวรรค์นี้คือสิ่งที่ข้าหลอมขึ้นมา เหตุใดเจ้าจึงสามารถใช้มันได้!” หลิวซานยิ่งรู้สึกแปลกใจว่าเหตุใดลู่เฉินจึงสามารถใช้สมบัติวิญญาณที่ตนหลอมขึ้นมาเองกับมือมาใช้ในเคล็ดวิชาแบ่งเข็มนี้ได้

ลู่เฉินยิ้มให้หลิวซานด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย “ความลับนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟัง!”

หลิวซานกังวลใจขึ้นมา บนร่างพลันมีแสงสีทองสว่างวาบ จากนั้นก็กลายเป็นม่านป้องกันคุ้มครองตนไว้

“เจ้าน่าจะรู้ถึงความน่ากลัวของเข็มเกลียวสวรรค์นี้ดี”

เมื่อพูดจบ ความเร็วของเข็มเกลียวสวรรค์ก็เพิ่มขึ้นมหาศาล ซึ่งมีพลังรุนแรงเป็นอย่างมาก ทำให้หลิวซานหวาดกลัวจนต้องซ่อนตัว และทำได้เพียงพูดด้วยความโมโห “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด!?”

“ข้าเพียงแค่ต้องการรู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องวางยาทุกคน และเพราะเหตุใดขณะที่ข้าตามหาซุนกู่นั้น เจ้าจึงต้องทำให้เขากลายเป็นคนเสียสติ” ลู่เฉินถาม

คำถามนี้ทุกคนต่างก็อยากรู้ ในเมื่อมีคนมากมายถูกวางยา ดังนั้นเมื่อได้สติกลับมา ทุกคนจึงจ้องมองไปยังหลิวซาน

หลิวซานพูดด้วยอาการตื่นตระหนก “ข้า ข้าเพียงแค่กำลังทำการทดลอง”

“ทดลอง?”

“ข้ากำลังศึกษาเรื่องพิษและปัญหาของการรักษา” หลิวซานพูดออกมาอย่างระมัดระวัง

ลู่เฉินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ตอบให้ละเอียด”

“ข้าหมกมุ่นอยู่กับวิชาการแพทย์ และเมื่อไม่กี่ปีก่อน ข้าได้รับวิชามาซึ่งใช้ในการรักษาพิษ อีกอย่างนั้นข้ามีสูตรของยาพิษนี้ ดังนั้นข้าจึงนำทุกคนมาทดลองให้ทุกคนใช้มัน จากนั้นก็ใช้วิธีการรักษาของตนในการรักษา แล้วดูผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น” หน้าผากของหลิวซานเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดออกมา

เมื่อทุกคนได้ยินว่าหลิวซานทำให้ทุกคนกลายเป็นหนูทดลอง แต่ละคนจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก และบางคนก็เริ่มก่นด่าออกมา

ทว่าลู่เฉินยังไม่คิดเชื่อเรื่องเหล่านี้ เขาจ้องมองหลิวซานไม่วางตา “เช่นนั้น เหตุใดจึงต้องทำให้ซุนกู่เสียสติด้วย?”

“ไม่ใช่ข้า” หลิวซานปฏิเสธ

“ไม่ใช่เจ้า?” ลู่เฉินสงสัย

หลิวซานพยักหน้า “ข้าเพียงแค่วางยาทุกคน แต่ไม่ได้คิดจะให้ซุนกู่กลายเป็นคนเสียสติ”

“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

หลิวซานเริ่มมีอาการตื่นตระหนก “สิ่งที่ควรพูด ข้าก็พูดไปทั้งหมดแล้ว หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร”

“โอ้? หมายความว่าข้ายังต้องให้เจ้าทดลองพลังของเข็มเหล่านี้เห็นจะได้” สิ้นคำของชายหนุ่ม เข็มเหล่านั้นก็เริ่มทิ่มแทงไปยังม่านป้องกัน ม่านป้องกันนั้นประคองไว้ได้เพียงไม่นานก็ถูกแทงทะลุเข้าไป

หลิวซานสูดหายใจเข้าลึกเพื่อที่จะรักษาชีวิตของตนไว้ ก่อนจะนำเม็ดยาในมือออกมาเม็ดหนึ่งและเมื่อดูดพลังเข้ามาแล้ว เม็ดยานั้นก็พลันเกิดเสียง ‘ตู้ม’ มวลพลังขนาดมหาศาลแผ่กระจายออกไปรอบ ๆ ในทันที

เมื่อเข็มเกลียวสวรรค์เหล่านั้นถูกมวลพลังขนาดใหญ่ก็กระเด็นออกไปรอบ ๆ เมื่อลู่เฉินควบคุมเข็มที่กระเด็นออกมานั้น หลิวซานกลับหนีไปเสียแล้ว

ทุกคนตกตะลึงขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปรอบ ๆ ทั้งยังก่นด่าออกมาในเวลาเดียวกัน

สวีเตาสบถออกมา “สารเลว!”

“หนีไม่พ้นหรอก” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ

“หนีไม่พ้น?” สวีเตาไม่เข้าใจ

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางยิ้มออกมา “ในโรงหมอนี้ ข้าได้วางค่ายกลเพิ่มแล้ว ค่ายกลนี้จะทำให้เขาไม่สามารถหนีออกไปได้ระยะเวลาหนึ่ง”

“ว่าอย่างไรนะ?” สวีเตาตกตะลึงขึ้นมา ส่วนฟาเทียนและซูฮวาอวิ๋นรู้ว่าที่ลู่เฉินเดินไปมาพลางทำบางสิ่งทั้งวันนั้นก็เพื่อทำสิ่งนี้นั่นเอง

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินว่ามีค่ายกล จึงเริ่มมองไปรอบ ๆ บางคนถึงกับบินขึ้นไป

เห็นเพียงบินขึ้นไปสูงเพียงไม่กี่ชั้นก็ปรากฏเขตแดนขึ้นมา มันขัดขวางพวกเขาไว้ภายใน ทำให้ทุกคนตกลงมา แต่ละคนจึงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

เมื่อสวีเตาได้สติกลับมาก็เอ่ยว่า “นายท่าน หลิวซานนั่น…เขา?”

“เขาซ่อนตัวอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง ตอนนี้ข้าจะไปพบเขาเสียหน่อย พวกเจ้าจงรออยู่ที่นี่” สิ้นคำนั้น เขาก็หายตัวไปทันที

ทุกคนพากันสูดหายใจเข้าเต็มปอด

บางคนยังพึมพำออกมาว่า “เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่ง เหตุใดจึงหายไปง่าย ๆ เช่นนี้?”

“ใช่ เพียงแค่พริบตาเดียว ช่างน่ากลัวเสียจริง”

สวีเตายังคงถูกพลังของลู่เฉินทำให้หวาดกลัว แต่ฟาเทียนนั้นมีความคุ้นชินไปเสียแล้ว ส่วนซูฮวาอวิ๋นได้แต่ถอนหายใจออกมา

อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นภายในโรงหมอยังมีอีกคนหนึ่ง และเขาก็คือผู้เฒ่ามู่ผู้นั้น

ผู้เฒ่ามู่ติดตามอยู่นาน โดยเฉพาะภาพที่ลู่เฉินควบคุมเข็มเกลียวสวรรค์นั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเป็นพิเศษ จึงพึมพำอยู่ภายในใจ ‘เคล็ดวิชาแบ่งเข็ม เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างคาดเดาได้ยากเสียจริง’

ภายในห้องใต้หลังคาในโรงหมอ หลิวซานแอบซ่อนตัวอยู่ภายในห้องลับนั้น

เห็นเพียงเขามองไปรอบ ๆ และเมื่อเห็นว่าทุกอย่างถูก ‘ปิดตาย’ ก็ถอนหายใจคลายกังวลออกมา “ข้าหลบอยู่ที่นี่ หวังว่าเจ้าคงจะหาไม่พบหรอกนะ”

ขณะที่หลิวซานกำลังคิดว่าจะสลัดลู่เฉินให้หลุดออกไปอยู่นั้น ลู่เฉินกลับปรากฏตัวขึ้นมา และยืนยิ้มอยู่ด้านหลังหลิวซาน “เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้อย่างนั้นหรือ?”

หลิวซานหวาดกลัวจนกระโดดออกมา เขาเบิกตากว้างพลางละล่ำละลักคำพูด “เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!?”

“รอบ ๆ นี้เป็นกำแพง ข้าเพียงแค่ใช้เคล็ดวิชาลี้ธรณีเพียงเล็กน้อยก็สามารถเข้ามาภายในนี้ได้แล้ว” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหลิวซาน

หลิวซานร้อนใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่ได้มีความแค้นใดกับเจ้า เจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องเปิดเผยเรื่องของข้า และเพ่งเล็งข้า!”

“ไม่มีความแค้น? ประโยคนี้ พูดแล้วรู้สึกราวกับว่าเจ้ากำลังรู้สึกผิด” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หลิวซานเบิกตากว้าง