ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 437 ลูกไฟเพลิงสกัด!

บทที่ 437 ลูกไฟเพลิงสกัด!

ลู่เฉินไปยังอีกตำหนัก จนกระทั่งครู่หนึ่ง ทุกคนก็ได้ค้นพบห้องลับใต้ดินภายในตำหนักนี้ แต่เมื่อทุกคนเข้าไปยังห้องลับแล้วก็ถูกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้หวาดกลัวขึ้นมา

ที่นี่มีสมบัติวิญญาณเป็นจำนวนมาก

เพียงแต่สมบัติวิญญาณเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็น ‘สนิม’

สวีเตาเดินเข้าไป คิดจะหยิบขวานเล่มหนึ่งขึ้นมา แต่กลับพบว่าขวานค่อนข้างมีน้ำหนัก ทำให้เขาไม่สามารถขยับมันได้

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูฮวาอวิ๋นกับฟาเทียนก็เดินเข้าไปดูด้วยความแปลกใจ

ผลลัพธ์ออกมาเช่นเดียวกัน ไม่ว่าคนเหล่าจะลองเช่นไรก็ไม่สามารถยกสมบัติวิญญาณเหล่านี้ขึ้นมาได้

สิ่งนี้ทำให้ฟาเทียนรู้สึกสงสัย “ผู้อาวุโส สมบัติวิญญาณเหล่านี้…?”

“ของเหล่านี้เป็นศาตราวุธเซียน เพียงแต่ไร้ซึ่งญาณศาตรา จึงกลายเป็นเพียงกองเศษเหล็กเท่านั้น” ลู่เฉินอธิบาย

ศาสตราวุธเซียน…ซากเหล็กที่ไร้ประโยชน์

ผู้คนในบริเวณนั้นจึงเบิกตากว้างขึ้นมา

ชายหนุ่มนำกระบี่และสมบัติวิญญาณอื่น ๆ ขึ้นมาอย่างง่ายดายพลางพูดขึ้นมาว่า “ถึงแม้สมบัติวิญญาณเหล่านี้จะไร้ซึ่งวิญญาณศาสตรา แต่วัสดุของมันนั้นไม่เลวเลยทีเดียว!”

วาจานี้ทำให้หลาย ๆ คนรู้สึกงุนงงขึ้นมา เพราะลู่เฉินนำสิ่งของเหล่านี้ขึ้นมา ได้ง่าย ๆ ราวกับว่ามันเป็นเพียงฝ้ายนุ่นที่บางเบา

ฟาเทียนตั้งใจเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านข้างลู่เฉิน และเดินวนรอบตัวเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา “ผู้อาวุโส เหตุใดจึงสามารถนำสมบัติวิญญาณเหล่านี้ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย?”

“ไม่ว่าสมบัติวิญญาณใด ข้าก็สามารถเคลื่อนไหวมันได้อย่างง่ายดาย” ลู่เฉินอธิบายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทำให้ทุกคนอดแสดงความนับถือไม่ได้

ทว่าชายหนุ่มเลือกสมบัติวิญญาณเหล่านี้ทีละชิ้น จากนั้นมือขวาก็ปรากฏลูกไฟเพลิงทั้งสี่ลูกออกมา

ลูกไฟเพลิงทั้งสี่ชนิดมีพลังสี่ประเภท

มนุษย์ ปีศาจ แมลง ภูต

เมื่อเห็นพลังทั้งสี่ประเภทกะพริบอยู่ ทุกคนก็พลันตกตะลึงขึ้นมา ต่างแปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

ลู่เฉินจ้องมองไปยังลูกไฟเพลิงสลัวทั้งสี่นั้น พลางเอ่ยพึมพำว่า “ลูกไฟเพลิงทั้งสี่ น่าจะสามารถสกัดส่วนประกอบเหล่านี้ออกมาได้?”

เห็นเพียงเขานำลูกไฟเพลิงทั้งสี่หลอมรวมเข้าด้วยกัน และใช้ ‘คาถาหลอมไฟเพลิง’

คาถาหลอมไฟเพลิงนั้น เมื่อผ่านการหลอมแก่นแท้แล้ว และผ่านจุดตันเถียนกลายเป็นลูกไฟเพลิงชนิดหนึ่งแล้ว ลูกไฟเพลิงนี้จะสามารถสกัดแก่นแท้ศาสตราวิญญาณออกมาจากสมบัติวิญญาณได้ หรือที่เรียกว่า ผนึกแก้วศาตราวิญญาณ

เมื่อผนึกแก้วศาสตราวิญญาณรวมกับสมบัติวิญญาณใด สามารถทำให้สมบัติวิญญาณเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกันได้ และยิ่งมีผนึกแก้วศาสตราวิญญาณจำนวนมาก ก็สามารถทำให้สมบัติวิญญาณยิ่งการเกิดเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกันออกไป

ดังนั้น ลู่เฉินจึงนำซากเหล็กเหล่านี้ มา ‘สกัด’ ทีละชิ้น

ทว่าศาสตราวุธเซียนเหล่านี้สูญเสียศาสตราวิญญาณไปแล้ว ทำให้ค่าของพวกมันอ่อนแอเป็นอย่างมาก จึงทำให้ ‘สกัด’ ผนึกศาสตราวิญญาณออกมาได้ไม่มากเท่าไหร่นัก

แต่ชายหนุ่มยังคงนำผนึกศาสตราวิญญาณเหล่านี้หลอมรวมไปยังบนธนูเงามาร ทำให้คันธนูนี้เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง กลายเป็นสมบัติวิญญาณศักดิ์สิทธิ์หนึ่งดาว

“ระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว หากยังเกิดการเปลี่ยนแปลงต่อไปก็ยิ่งจะแตกต่างออกไป” ลู่เฉินมองคันธนูในมือพลางพึมพำขึ้นมา

แต่ผู้คนอีกด้านหนึ่ง ต่างหวาดกลัวกับมวลพลังของคันธนูนี้มาก

ลู่เฉินไม่สนใจสายตาของพวกเขา แต่กลับมองหาซากเหล็กรอบ ๆ เพื่อนำมาสกัดต่อไป

จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ธนูเงามารเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปเป็นสมบัติวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ห้าดาว

ไม่เพียงเท่านั้น คันธนูนี้ได้กลายเป็นสีดำ และด้านบนยังมีไอมารสว่างอยู่

“ตอนนี้ หากคิดจะยิงยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนให้บาดเจ็บด้วยศรเพียงดอกเดียวก็ไม่ใช่ปัญหาแล้วสินะ?” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

ขณะนั้นเอง เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ ก็รีบรุดเข้ามาใกล้ทันที

เพราะคนเหล่านี้พบว่าที่นี่มีการเคลื่อนไหวของกลิ่นอายที่น่ากลัวอยู่ แต่เมื่อพบว่ามันคือคันธนูนั่นแล้ว แต่ละคนจึงมีสีหน้าแปลกใจ

ลู่เฉินเก็บคันธนูเข้ามาก่อนจะมองไปยังทุกคน “เอาล่ะ การสำรวจภูเขาราตรีนี้จบลงแล้ว ข้าต้องไปแล้ว”

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องไปแล้ว เจ้าเมืองฮวาเทียนก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“ไม่อยู่อีกสักหน่อยหรือ?”

“ไม่” ยังมีอีกหลายอย่างที่เขาต้องจัดการ ดังนั้นหลังจากที่ส่ายศีรษะปฏิเสธแล้ว ก็ให้สวีเตากลับไปยังสำนักแมลงวิญญาณ ส่วนซุนกู่นั้นต้องการที่จะอยู่ในหลุมปีศาจต่อไป

ลู่เฉินไม่บังคับให้อยู่ต่อ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายถูกตนจับมาแล้ว ดังนั้นชายหนุ่มจึงให้เข้าไปยังหลุมปีศาจ คอยสังเกตการณ์อยู่ที่หลุมปีศาจต่อไป

ลู่เฉินจึงนำฟาเทียนออกไปจากที่นี่ ส่วนซูฮวาอวิ๋นและเจ้าเมืองฮวาเทียน ทั้งสองจึงได้แต่มองอีกฝ่ายเดินจากไป

เมื่อทั้งสองเดินออกไปได้ไกลระยะหนึ่ง ผู้เฒ่ามู่ก็ปรากฏตัว เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ เอ่ยขึ้นมาด้วยความเคารพ “ผู้เฒ่ามู่”

ผู้เฒ่ามู่พึมพำออกมา “สำนักเก้าสุขสงบนั้น ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสำนักหนึ่งที่แกร่งแข็งในมหาทวีปจิ่วโหยวนี้อีกครั้งเสียแล้ว”

“ผู้เฒ่ามู่ ท่านบอกว่า สำนักเก้าสุขสงบ?” เจ้าเมืองฮวาเทียนแปลกใจ

“เขาคือสำนักเก้าสุขสงบ และเขาแข็งแกร่งเช่นนั้น ข้าคิดว่าสำนักเก้าสุขสงบจะต้องน่ากลัวขึ้นมากแน่” ผู้เฒ่ามู่วิเคราะห์

เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ ต่างก็เห็นด้วย

ผู้เฒ่ามู่มองไปยังภูเขาราตรีอีกครั้งก่อนจะพูดออกมา “พวกเราไปกันเถอะ!”

ทุกคนขานรับแล้วจึงถอยออกไป

…

ขณะที่กำลังเดินทางกลับนั้น ฟาเทียนมองไปยังลู่เฉินด้วยความแปลกใจ “ผู้อาวุโส เช่นนั้นต่อไปพวกเรา…?”

“ข้าคิดว่าสำนักเหมันต์สงัดน่าจะรอให้ข้าไปจัดการพวกเขา”

คำพูดของลู่เฉินทำให้ฟาเทียนรู้สึกประหลาดใจ “หมายความว่าผู้อาวุโสจะไปสำนักเหมันต์สงัด”

“ก็ควรไป” ชายหนุ่มพูดกับฟาเทียน

ควรไป?

ฟาเทียนไม่รู้ว่าผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไร แต่ลู่เฉินพิจารณาตนเองแล้ว ว่าลำพังอาศัยพลังในตอนนี้น่าจะสามารถก่อกวนสำนักเหมันต์สงัดได้ประมาณหนึ่ง

ดังนั้น ลู่เฉินจึงจัดการอารมณ์ของตน และออกไปจากที่นี่โดยไม่พูดอันใดมากนัก

…

หนึ่งวันผ่านไป ชายหนุ่มออกมาจากป่าราตรีสมุทรได้เพียงไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวออกมา

คนเหล่านี้มีไอมารสว่างวาบออกมา

ผู้ที่เดินนำมาคนแรกกล่าวออกมาด้วยความเคารพ “ท่านหมอเทวดาลู่ เจ้าสำนักเราขอเชิญท่าน”

“พวกเจ้าคือ?” ลู่เฉินกวาดสายตามองคนแปลกหน้าเหล่านี้

“ภูเขามารราตรี”

เมื่อลู่เฉินขานรับแล้วจึงเผยรอยยิ้มออกมา “ว่าอย่างไร? เจ้าสำนักของพวกเจ้าจัดการเรื่องภายในสำนักเรียบร้อยแล้วหรือ?”

“เจ้าสำนักบอกว่า จำเป็นต้องให้ท่านไปเยือนสักครั้ง” ศิษย์ผู้นั้นร้องขอออกมา

“ก่อนหน้านี้ ข้าเคยพูดกับเจ้าสำนักพวกเจ้าแล้ว รอให้นางจัดการคนเหล่านั้นในสำนักให้เรียบร้อย ข้าจึงจะสามารถกลับไปรักษาอาการป่วยให้นางได้” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม

ศิษย์ผู้นั้นลังเลก่อนจะพูดออกมา “ท่านลองดูจดหมายฉบับนี้ก่อนเถิด”

เมื่อพูดจบ คนคนนั้นก็ส่งมอบจดหมายที่ถูกปิดผนึกเป็นอย่างดีให้ชายหนุ่ม

ลู่เฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง จดหมายฉบับนี้มีเพียงเขาที่สามารถเปิดได้ มิเช่นนั้นหากพยายามที่จะเปิดมัน เนื้อหาด้านในก็จะถูกทำลาย

เขาแปลกใจ เหตุใดอีกฝ่ายจึงต้องทำเรื่องที่ดูลึกลับเช่นนี้

ชายหนุ่มนำจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาดู

เมื่อจดหมายฉบับนี้ถูกเปิดออก รูปภาพก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขา

“คุณชายลู่” นั่นคือเสียงของเจ้าสำนักหญิงแห่งภูเขามารราตรี ทว่ารูปภาพนั้นดูเลือนรางเพราะรอบกายนางเต็มไปด้วยไอมาร

ลู่เฉินพึมพำ “เหตุใดจึงมีไอมารมากมายเช่นนี้?”

“เมื่อท่านเห็นสิ่งนี้ นั่นหมายความว่า ข้าและผู้คนระดับสูงบางคนในภูเขามารราตรีถูกกักขังอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง และสถานที่นั้นรอบด้านเต็มไปด้วยผู้ฝึกวิถีมารที่หมกมุ่น และยิ่งพวกเขาอยู่ภายใต้การควบคุมของอาจารย์เถียนอวิ๋นเมิ่ง ดังนั้นตอนนี้พวกเราจึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงพวกเขา”

ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าเจ้าสำนักผู้นี้จะถูกผู้ใต้บังคับบัญชาของตนกักขังเอาได้

แต่เหตุการณ์ด้านหลังนั้นทำให้เขารู้สึกสนใจมันขึ้นมา

เพราะเจ้าสำนักผู้นี้บอกเขาว่ารอบกายนางมีสิ่งของประหลาดปรากฏออกมามากมาย ทั้งมีไอมารหนาแน่นมาก

ยิ่งผู้ฝึกวิถีมารเหล่านั้นตามหาพวกเขาอยู่ ทำให้นางไม่สามารถหนีออกมาได้ ดังนั้นจึงใช้เคล็ดวิชาลับพิเศษนี้ ส่งคนในนั้นออกมาหนึ่งคนเพื่อตามหาลู่เฉิน

“น่าสนใจนัก!” เมื่อลู่เฉินนึกถึงเม็ดยาสีขาว ‘เม็ดยามาร’ เม็ดที่ห้าของตน ชายหนุ่มพลันเผยรอยยิ้มพิกล

ผู้ที่อยู่ด้านหน้านั้นร้องขอขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านได้โปรดเดินทางไปช่วยเจ้าสำนักของเราเถิด!”