ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 522 เข้าสู่จวนเหมันต์อุดร ได้พบกับผู้ที่ถูกเรียกว่าพลธนู!

บทที่ 522 เข้าสู่จวนเหมันต์อุดร ได้พบกับผู้ที่ถูกเรียกว่าพลธนู!

เมื่อหยวนเส่าชิงได้ยินลู่เฉินพูดว่าม่านป้องกันของตนและคนอื่น ๆ นั้นเป็นขยะจึงยิ้มเย็นชาขึ้นมาทันที “ขยะ? เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่อวดดีเกินไปอย่างนั้นหรือ?”

ลู่เฉินไม่เสียเวลาถกเถียงกับอีกฝ่าย แต่กลับเริ่มสะสมพลัง

เห็นเพียงกระบี่สยบเก้าทิศกำลังหลอมรวมพลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

คนบางส่วนที่อยู่บริเวณรอบ ๆ สามารถสัมผัสถึงพลังปราณบางอย่างที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายลู่เฉิน

อวิ๋นซวนซวนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สัมผัสได้เช่นกัน และยังพึมพำอยู่ในใจ ‘ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก’

หยวนเส่าชิงเยาะเย้ยออกมาราวกับไม่รับรู้เรื่องใด “ลำพังเจ้าที่เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ถึงแม้จะมอบพลังให้อีกกี่ร้อยเท่า เจ้าก็ทำลายม่านป้องกันนี้ไม่ได้”

ลู่เฉินแสยะยิ้ม แต่หยวนเส่าชิงยังคงไม่สนใจลู่เฉิน และยังพูดยั่วยุขึ้นมา “ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะแมลงน่ารังเกียจเหล่านั้นของเจ้า ข้าคงจะเปิดม่านป้องกันออกมาฆ่าเจ้าเร็วกว่านี้แล้ว!”

และในขณะนั้นเอง ปราณกระบี่จึงถูกบีบอัดรวมกันไว้บนกระบี่ของลู่เฉิน

ปราณกระบี่นี้มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่หยวนเส่าชิงคิดว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเปิดมันออกได้ จึงยังมองลู่เฉินด้วยรอยยิ้มหยันต่อไปราวกับกำลังเหยียดหยายามเขาอยู่

ทว่าใครจะคิดว่าเมื่อปราณกระบี่พุ่งออกไปติดต่อกัน ปราณกระบี่แรกโจมตีลงบนม่านป้องกัน ทำลายติดต่อกันไปหลายชั้น

และเมื่อปราณกระบี่ที่สองตกลงไป มันก็แตกสลายในที่สุด

ส่วนปราณกระบี่ที่สามถึงห้านั้น ค่อย ๆ โจมตีบนร่างกายของหยวนเส่าชิง

ใบหน้าขาวซีดแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำขึ้นมาในบัดดล บนร่างกายที่ถูกโจมตีนั้นยังคงเป็นรูขนาดใหญ่ และมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่น้อย

ผู้คนในบริเวณนั้นเห็นดังนั้นจึงตกตะลึง คนของพันธมิตรกำจัดมารแต่ละคนจึงตะโกนร้องขึ้นมา “ผู้นำหยวน!”

หยวนเส่าชิงหอบหายใจหนักหน่วง แต่แววตาทั้งสองยังคงจ้องมองไปยังลู่เฉินอย่างโกรธแค้น “ข้าจะจำเจ้าไว้! รอข้าก่อนเถิด!”

เพียงไม่นาน หยวนเส่าชิงก็นำยันต์ออกมา และเมื่อเปิดใช้มัน คนของพันธมิตรกำจัดมารทั้งหมดพลันหายออกไปจากตรงนั้นทันที

ฉีฉีโห่ร้องขึ้นมาทันที “ศิษย์พี่ ท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”

อวิ๋นซวนซวนรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเช่นกัน เพราะนางคิดไม่ถึงว่าปราณกระบี่ของลู่เฉินจะน่ากลัวเพียงนี้

ลู่เฉินเก็บกระบี่กลับเข้ามา และพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ “ไปเถิด”

ฟาเทียนและคนอื่น ๆ ตามไปทันที ผู้คนในบริเวณนั้นยังคงถกเถียงกันไม่หยุด โดยเฉพาะเคล็ดวิชากระบี่ของลู่เฉินเมื่อครู่นี้ยังคงฝังอยู่ในความทรงจำของทุกคน

…

หยวนเส่าชิงและคนอื่น ๆ ซ่อนตัวอยู่ในภายในโรงเตี๊ยมบางแห่งในเมือง ที่นั่น เขาได้ใช้เม็ดยารักษาบาดแผล เมื่อหยุดเลือดได้แล้วจึงพูดด้วยความโกรธแค้น “ไอ้สารเลว!”

“ผู้นำหยวน ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี?” คนผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความกังวลใจ

“คนผู้นี้ต้องตาย!” หยวนเส่าชิงมีสีหน้าไม่ดีนัก

“แต่การมาตอนเหนือของนครทักษิณาครั้งนี้ ลำพังเพียงพวกเรา หากคิดจะจัดการกับคนประหลาดนั่น นับว่าเป็นเรื่องยากยิ่ง!”

คำพูดนี้ คนของพันธมิตรกำจัดมารที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างเห็นด้วย หยวนเส่าชิงจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไปจวนเหมันต์อุดรก่อน ข้าคิดว่าพวกเขาต้องมีวิธี”

“คนของจวนเหมันต์อุดรยังฝากความหวังไว้ที่เรา แต่ลำพังพวกเราตอนนี้…” ผู้พูดและคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าสลดใจไม่น้อย

หยวนเส่าชิงโมโหจนกัดฟันกรอด “จวนเหมันต์อุดรไม่ได้อ่อนแอเพียงนั้น”

ขณะที่ทุกคนหันมองหน้ากัน หยวนเส่าชิงก็ผุดลุกขึ้นยืน และนำทุกคนเดินออกไปทันที

…

ภายในตำหนักของจวนเหมันต์อุดรนั้น เจี้ยนซิงเฟิงได้กลับมาแล้ว แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก “ผู้นำจวน”

“เหตุใดเจ้าจึงไม่แกร่งเยี่ยงเจ้าหนุ่มผู้นั้น?” ผู้นำจวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ข้า…” เจี้ยนซิงเฟิงไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไร

ผู้นำจวนมีสีหน้าอึมครึม “ข้าได้ติดต่อไปยังคนของพันธมิตรกำจัดมารแล้ว พวกเขาสามารถจัดการเจ้าหนุ่มนั่นได้”

“พันธมิตรกำจัดมาร?”

“ใช่ คนของพันธมิตรกำจัดมาร ช่วงนี้มาอาศัยอยู่ในเมืองเหมันต์อุดร หากมีพวกเขา การจัดการกับเจ้าหนุ่มนั่นก็ไม่ใช่ปัญหา” ผู้นำจวนเอ่ยด้วยความมั่นใจ

เจี้ยนซิงเฟิงจึงวางใจ “เช่นนั้นก็ดี!”

ขณะนั้นเอง มีเพียงเงาวิญญาณของฉีเหยียนที่วิ่งเข้ามาด้วยความร้อนใจ “แย่แล้ว!”

ผู้นำจวนมีสีหน้าเปลี่ยนไป “เกิดเรื่องใดขึ้น?”

ฉีเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด “เจ้า เจ้าหนุ่มผู้นั้นทำให้หยวนเส่าชิงผู้นำของพันธมิตรกำจัดมารได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว!”

“ว่าอย่างไรนะ?” ผู้นำจวนเบิกตากว้าง

ฉีเหยียนพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก “เจ้าหนุ่มนี่กับจอมมารหญิงและพวกกำลังเดินทางมาที่นี่ คาดว่าภายในเวลาไม่เกินหนึ่งก้านธูปก็อาจจะถึงแล้ว!”

ผู้นำจวนตะคอกเสียงดัง “มาก็มา! ข้าจะรอดู พวกเขาจะมีความสามารถใดที่จะเข้ามาก่อความวุ่ยวายในจวนเหมันต์อุดรของข้าได้”

ฉีเหยียนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ผู้นำจวน ท่านคิดจะลงมือด้วยตัวเองหรือ?”

“จัดการเขา ไม่จำเป็นต้องถึงมือข้า!” ผู้นำจวนพูดด้วยความภูมิใจ

ฉีเหยียนรู้สึกสงสัย “เช่นนั้น ผู้นำจวน ท่าน…”

“รอให้พวกเขาเข้ามายังหุบเขาจวนเหมันต์อุดรเสียก่อน จึงเริ่มเคลื่อนค่ายกลจวนเหมันต์อุดร รอให้เขาสูญเสียทิศทางภายในค่ายกล จากนั้นค่อยส่งพลธนูเป่ยเสวี่ยเข้าไป ให้พวกเขาได้สัมผัสถึงความตายเสียหน่อย!” ผู้นำจวนกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

ฉีเหยียนขานรับ “ขอรับ”

เมื่อฉีเหยียนออกไป ผู้นำจวนจึงมองไปยังเจี้ยนซิงเฟิง “จี้หยกเป่ยเสวี่ยถูกเจ้าหลอมรวมไปแล้ว ดังนั้นบัดนี้ เจ้าจงไปเฝ้ารอ เมื่อถึงคราที่มีโอกาสจงจับเขาซะ!”

เจี้ยนซิงเฟิงคิดภายในใจว่าที่นี่คือจวนเหมันต์อุดรและมีศิษย์มากมาย หากตนใช้จี้หยกอีกครั้งก็น่าจะง่ายขึ้น

“ขอรับ”

จากนั้นเจี้ยนซิงเฟิงจึงออกไป

ผู้นำจวนดูมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา “ข้าไม่เชื่อว่าจะจับเจ้าไม่ได้!”

…

ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ใช้เวลาไปประมาณหนึ่งก้านธูปจึงเดินทางมาถึงหุบเขาด้านนอกจวนเหมันต์อุดร อวิ๋นซวนซวนจึงแนะนำว่า “เดินไปอีกสักพักก็จะถึงภูเขาหิมะตอนเหนือ”

“ภูเขาหิมะตอนเหนือนี้กว้างใหญ่หรือไม่?” ลู่เฉินกวาดสายตามองไปแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ภูเขาลูกใหญ่หลายลูกมารวมกัน และภูเขาเหล่านี้มีความแปลกเป็นพิเศษ มีผู้ฝึกตนอยู่เป็นจำนวนมาก” อวิ๋นซวนซวนอธิบาย

เมื่อลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงเดินทางต่อ

อวิ๋นซวนซวนพลันรู้สึกสงสัย “เจ้าบอกว่า หัวหน้าค่ายผู้นั้นจะหนีไปได้หรือ?”

“เขาไม่รู้ว่าข้ากำลังตามหาเขาอยู่ เช่นนั้นเขาไม่น่าจะหนีไป และรอดูเรื่องสนุกอยู่ที่นั่น” ลู่เฉินคาดเดา

“ดูเรื่องสนุก?”

“อืม” ลู่เฉินขานรับ

อวิ๋นซวนซวนรู้สึกแปลก ๆ แต่เมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง จู่ ๆ รอบด้านก็เกิดกลุ่มหมอกขึ้นมา ขณะเดียวกันบริเวณรอบ ๆ ยังมีเสียงฆ้องแปลก ๆ ดังขึ้น

ฟาเทียนและฉีฉีรู้สึกตกใจ จนกระทั่งอวิ๋นซวนซวนรู้สึกสงสัยขึ้นมา “ค่ายกลหมอกของจวนเหมันต์อุดรได้เริ่มขึ้นแล้ว”

“ตามข้ามาก็พอ” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ ราวกับค่ายกลใดก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

อวิ๋นซวนซวนจ้องมองไปเสียงรอบ ๆ พลันพูดขึ้นมาว่า “ว่ากันว่า จวนเหมันต์อุดรได้เลี้ยงพลธนูไว้กลุ่มหนึ่ง และพลธนูเหล่านี้ปรากฏตัวออกมาก็จะเกิดเสียงฆ้องแปลก ๆ ดังขึ้นบริเวณรอบ ๆ”

ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ เห็นเพียงภายใต้ ‘ไข่มุกอาทิตย์อัสดง’ นี้ ลู่เฉินสามารถมองเห็นคนเหล่านั้นแอบซุ่มอยู่ห่าง ๆ จึงยิ้มออกมา “ข้ารู้แล้วว่าพวกเขาซ่อนอยู่ที่ใด”

“เจ้ามองเห็นหรือ?” อวิ๋นซวนซวนรู้สึกแปลกใจ

ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร ฟาเทียนจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “พลธนูนี้ เก่งกาจมากหรือ?”

อวิ๋นซวนซวนได้สติกลับมาจึงตอบกลับ “ได้ยินมาว่าพลธนูเหล่านี้ต่างก็มีทักษะที่แปลกเป็นพิเศษอยู่”

“ทักษะใดกัน?” ฟาเทียนไม่เข้าใจ

“เพียงแค่รวบรวมสมาธิได้ก็จะสามารถมองผ่านทะลุหมอก เพื่อกำหนดเป้าหมายในการโจมตีได้” อวิ๋นซวนซวนตอบกลับ

“มองทะลุหมอก?” ฟาเทียนรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

ฉีฉีขมวดคิ้ว “เช่นนั้น พวกเราจะไม่ตกเป็นเป้าหรือ?”

อวิ๋นซวนซวนพยักหน้า “ใช่!”

ฟาเทียนและฉีฉีรีบเปิดม่านป้องกันเพื่อเตรียมพร้อมทันที

และในขณะนั้นเอง เงาศรสีทองพุ่งผ่านทะลุหมอกเข้ามารอบด้าน อวิ๋นซวนซวนและคนอื่น ๆ ไม่สามารถมองเห็นได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงมองไปรอบ ๆ ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงดังอยู่รอบด้าน