ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 526 สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ย มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วในการต่อสู้!

บทที่ 526 สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ย มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วในการต่อสู้!

อวิ๋นซวนซวนมีท่าทางจริงจังขึ้นมา “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาแย่แน่!”

ฟาเทียนยังคงเลือกที่จะเชื่อลู่เฉิน จึงพูดขึ้นมาว่า “ดูนั่น ผู้อาวุโสยังสงบเช่นนั้น หมายความว่าเขาต้องมีวิธีจัดการแน่!”

“วิธี?” อวิ๋นซวนซวนรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

ฉีฉีพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “ถ้าเช่นนั้น ออกไปสู้กับพวกเขาเถิด!”

เมื่อเห็นฉีฉีน้อยต้องการกลายร่าง ลู่เฉินจึงหันไปพูดกับนาง “ไม่ต้องเข้ามาใกล้ ข้าจัดการเองได้”

ฉีฉีได้ยินลู่เฉินพูดเช่นนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย

ในขณะที่ผู้นำจวนซึ่งอยู่บนภูเขาที่ไกลออกไปนั้นเอ่ยเยาะเย้ยว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะรับมือเองหรือ?”

ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงยื่นมือออกมา และยื่นมือเข้าไปสัมผัสไอซากศพและของเหลวสีดำเหล่านั้นด้วยตัวเอง

เห็นเพียงไอซากศพเหล่านั้นค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายลู่เฉิน และเมื่อของเหลวสีดำนั้นสัมผัสโดนตัวเขาก็ยังไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

ในตอนแรกนั้น ทุกคนต่างคิดว่าลู่เฉินเพียงแค่แสดงออกมาเท่านั้น แต่เมื่อไอซากศพเหล่านั้นไหลเข้าสู่ร่างกายลู่เฉินไปได้ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็ยังคงเป็นปกติ ไม่ได้รับความเจ็บปวดใด ๆ ซ้ำยังแย้มยิ้มพลางมองผู้นำจวนที่อยู่ไกลออกไป “เห็นชัดแล้วหรือยัง?”

เมื่อผู้นำจวนเห็นว่าลู่เฉินยังคงขยับกายได้ก็พลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”

คนของจวนเหมันต์อุดรแต่ละคนเบิกตากว้างราวกับเห็นผี

อวิ๋นซวนซวนรู้สึกงุนงนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “น่ากลัวยิ่งนัก!”

ในตอนนั้นเอง ลู่เฉินเป็นฝ่ายลงมือบ้าง

อสนีบาตสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว มันพันรัดยายเฒ่าพิษทมิฬที่ลอยอยู่บนอากาศไว้ ศพของยายเฒ่าจึงส่งเสียงขู่ออกมาทันที ลู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็ลากเข้ามาและคว้าจับแขนนางไว้

เพียงไม่นาน ทุกคนก็เห็นว่าร่างของยายเฒ่าแห้งเหี่ยวจนกลายเป็นฝุ่นผง

เห็นเพียงลู่เฉินตบมือพลางเอ่ยว่า “นอกจากน่าเกลียดแล้วก็ดูไม่มีอะไรเป็นพิเศษนี่”

พูดจบ เขาก็นั่งยอง ๆ ลงไปที่พื้น และใช้หิมะถูกฝ่ามือราวกับกำลังล้างมืออยู่

สมาชิกจวนเหมันต์อุดรตกตะลึงกับท่าทางที่ดูนิ่งเฉยของลู่เฉิน แล้วฟาเทียนก็ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า “ผู้อาวุโสช่างเก่งกาจยิ่งนัก”

ฉีฉีน้อยกะพริบตาปริบ ๆ “เหตุใดจึงสามารถทำได้?”

อวิ๋นซวนซวนไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไร ขณะที่บนยอดเขาหิมะนั้น ผู้นำจวนแทบจะระเบิดอารมณ์โกรธแค้นออกมาเดี๋ยวนั้น และยังมีหยวนเส่าชิงที่ค่อยพูดสุมไฟอยู่ตลอด “ผู้นำจวนหลิว เคล็ดวิชาเลี้ยงศพของท่านนั้น คงไม่ได้เลี้ยงสิ่งไร้ประโยชน์พวกนี้ไว้ใช่หรือไม่?”

“จะใช่สิ่งไร้ประโยชน์หรือไม่นั้น อีกไม่นานก็รู้แล้ว” เมื่อผู้นำจวนพูดจบก็ขยับมือทั้งสองข้าง โลงศพน้ำแข็งที่อยู่ตรงนั้นทั้งหมดจึงเปิดออกทันที

ลู่เฉินฉีกยิ้มกว้าง “มาพร้อมกันหรือ?”

“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้ถึงความน่ากลัวแล้ว!” เมื่อเห็นท่าทางอวดดีของลู่เฉิน ผู้นำจวนก็พูดขึ้นมาด้วยความโกรธเคือง

ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและยิ้มออกมา

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ภายในโลงศพน้ำแข็งเหล่าก็มีร่างหลายร่างคลานออกมาทีละร่าง และแต่ละร่างยังมีท่าทางดุร้าย

“สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ย” อวิ๋นซวนซวนมีสีหน้าไม่ดีนัก

ฟาเทียนมองไปยังร่างที่มีท่าทางดุร้ายเหล่านั้น เมื่อรู้สึกว่าพวกเขาไม่ธรรมดาจึงเอ่ยถามว่า “สิบปีศาจร้ายเป่ยเสวี่ยคืออันใด?”

“จวนเหมันต์อุดรเคยมีกองกำลังศัตรู และในพวกเขานั้นมีคนที่น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมากอยู่สิบคน ว่ากันว่าสังหารคนมานับไม่ถ้วน ต่อมาหลังจากถูกจวนเหมันต์อุดรจับตัวก็ตายไป” อวิ๋นซวนซวนอธิบาย

“เก่งกาจมากหรือ?”

“เมื่อก่อน พวกเขาเพียงหนึ่งคนก็สามารถต่อสู้กับยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนสิบกว่าคนได้” อวิ๋นซวนซวนพูดถึงความน่าสะพรึงกลัวของพวกเขาขึ้นมาอีกครั้ง

แม้ฟาเทียนจะรู้สึกว่าดูเหมือนจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่รู้สึกว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของลู่เฉินได้ ทว่าขณะนั้น เมื่อสิบร่างนั้นออกมาก็ยืนขึ้นพร้อมแผ่กลิ่นอายออกมาด้วย

เพียงไม่นาน ทั้งสิบร่างนี้ก็หายไปจากตรงนั้นพร้อมกับลู่เฉิน

“หายไปที่ใด?” ฟาเทียนตกตะลึงขึ้นมา

อวิ๋นซวนซวนมองไปรอบ ๆ เช่นกัน

ฉีฉีน้อยร้อนใจขึ้นมา “ศิษย์พี่คงไม่ถูกพวกเขาจับไปแล้วใช่หรือไม่?”

และในขณะนั้นเอง

‘ตู้ม!’

สิบร่างนั้นและลู่เฉินพลันปรากฏตัวอีกครั้งบนภูเขาแห่งหนึ่งที่ไกลออกไป ทั้งสิบล้อมชายหนุ่มไว้ตรงกลาง พร้อมกันนั้นยังมีไอซากศพซึ่งเป็นม่านสีเทาล้อมรอบลู่เฉินไว้

“ดูนั่น! ผู้อาวุโส!” ฟาเทียนตะโกนร้องเรียก

อวิ๋นซวนซวนมีสีหน้าไม่ได้นัก “สิบคนนี้มีทักษะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วมาก!”

“ทักษะการเคลื่อนไหว?” ฟาเทียนแปลกใจ

อวิ๋นซวนซวนพยักหน้ารับคำ “ทั้งสิบคนสามารถเคลื่อนย้ายคู่ต่อสู้ไปยังสถานที่ที่วางแผนไว้ และเป็นระยะทางสั้น ๆ ความสามารถเช่นนี้ยังสามารถนำมาใช้ในการต่อสู้ได้!”

“เคลื่อนไหวระหว่าการต่อสู้?”

“ใช่!” อวิ๋นซวนซวนพยักหน้า

ฟาเทียนสูดหายใจเข้าลึก “ผู้อาวุโสคงจะไม่ถูกพวกเขาเคลื่อนย้ายไปมาจนไม่มีแม้แต่โอกาสจะต่อต้านได้หรอกนะ?”

สำหรับคำถามนี้ อวิ๋นซวนซวนก็เคยคิดเช่นกัน แต่นางกลับขมวดคิ้วขึ้นมาขณะที่จ้องมองไปยังลู่เฉินที่อยู่บนภูเขาลูกเล็ก “ดูจากสถานการณ์แล้ว พวกเขาสิบคนคิดที่จะจัดการเขาบนภูเขานั่น”

“เหตุใดจึงเลือกภูเขาลูกนั้น?” จู่ ๆ ฟาเทียนก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

อวิ๋นซวนซวนได้ยินเช่นนั้นจึงมองไปยังภูเขาด้วยความตั้งใจ จากนั้นก็พบว่าบนภูเขาลูกนั้นได้รับผลกระทบจากเคล็ดวิชาอำพรางสวรรค์ ทำให้ที่นั่นมีไอซากศพปรากฏออกมาจำนวนไม่น้อย

“ดูนั่น ภูเขาเล็กน้อยก็มีไอซากศพออกมา” อวิ๋นซวนซวนชี้ไปยังบนภูเขาที่เกิดกระแสอากาศ

“จริงด้วย!” เมื่อฟาเทียนเห็นดังกล่าวจึงตกตะลึง

ฉีฉีน้อยยังคงกังวลใจไม่แปรเปลี่ยน “เช่นนั้น ศิษย์พี่คงไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”

ฟาเทียนไม่กล้ารับปาก ส่วนอวิ๋นซวนซวนมีท่าทางจริงจังขึ้นมา “พูดได้ยาก”

ส่วนผู้นำจวนที่อยู่บนยอดเขาหิมะเผยรอยยิ้มประหลาด “มีพวกเขาพี่น้องทั้งสิบนั้น เจ้าหนุ่มนั่นต้องกลายเป็นศพของข้า กลายเป็นหุ่นเชิดของข้า!”

หยวนเส่าชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “จริงหรือ?”

“แน่นอน!” ผู้นำจวนตอบด้วยความมั่นใจ

เจี้ยนซิงเฟิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งกล่าวแสดงความยินดีกับผู้นำจวนล่วงหน้า “ยินดีกับท่านผู้นำจวนที่ได้รับศพที่ทรงพลังเช่นนี้!”

ฉีเหยียนจึงรีบกล่าวเยินย่อ “ทำให้เขากลายเป็นซากศพ ช่างวิเศษเสียจริง”

ผู้นำจวนกล่าวด้วยความพึงพอใจ “คอยดูให้ดีเล่า”

ขณะนั้นเอง ทั้งสิบคนนั้น ‘พันรัดขัง’ ลู่เฉินไว้ตรงนั้น ไม่ให้เขาหนีไป ขณะเดียวกันยังใช้ไอซากศพของภูเขาลูกนี้ ค่อย ๆ ปล่อยเข้าไปสู่ร่างของลู่เฉิน ทำให้ร่างกายของเขากลายเป็น ‘แหล่งเก็บพลัง’ ที่รับไอซากศพเหล่านี้อย่างบ้าคลั่ง

ถึงแม้ชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าภูเขาลูกนี้คือสิ่งใด แต่เขาพบว่า เมื่อคนทั้งสิบและภูเขาลูกนี้ร่วมมือกันแล้วนั้น ทำให้เมื่อไอซากศพเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายของตน ‘เม็ดยาซากศพ’ เม็ดยาสีขาวเม็ดที่เก้าของตนนั้นก็กำลังถูกเติมเต็มอย่างบ้าคลั่ง

ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่ต่อต้านใด ๆ แต่กลับรับการ ‘โจมตี’ ของพวกเขา

ทว่าในสายตาของทุกคนนั้น ชายหนุ่มดูเหมือนไม่ต่อต้านราวกับยืนรอรับความตาย

ผู้นำจวนหัวเราะเสียงดัง “เจ้าหนุ่ม กลัวแล้วหรือ?”

“กลัวหรือ ไม่ใช่เช่นนั้น เพียงแต่ข้าแปลกใจเล็กน้อย!” ลู่เฉินตอบกลับ

“โอ้? แปลกใจ?”

“ใช่” ลู่เฉินชี้ไปยังภูเขา

ผู้นำจวนจึงเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “ความลับของภูเขาลูกนี้ ข้าไม่ทางบอกเจ้า!”

“ไม่เป็นไร อีกไม่นานเมื่อข้าจัดการพวกเขาทั้งสิบคนแล้ว ค่อยตรวจสอบภูเขาลูกนี้!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังผู้นำจวน

ผู้นำจวนที่อยู่บนยอดเขาหิมะจึงหัวเราะขึ้นมา “แม้แต่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ยังจะพูดจาโอ้อวดเพียงนี้!”

ลู่เฉินเพียงฉีกยิ้มแต่ไม่พูดอะไร และนั่งลงเพื่อ ‘ดูดซับ’ พลังที่พวกเขามอบให้ต่อไป

ผู้นำจวนพลันตะโกนขึ้นมาว่า “เจ้าคิดจริงหรือว่าศพพวกนี้กำลังเล่นสนุกกับเจ้า?”

ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยตอบใด ๆ เขาหลับตาลง จากนั้นก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อสัมผัสภูเขาลูกนี้ ตรวจสอบดูว่ามีสถานที่พิเศษใดอยู่