ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 554 แค่พริบตาก็เปลี่ยนไปแล้ว!

บทที่ 554 แค่พริบตาก็เปลี่ยนไปแล้ว!

เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินคำถามของลู่เฉิน เจ้าตัวก็ถึงกับโกรธจัด “ข้าจะไม่บอกเจ้า!”

“โอ้ ไม่บอกข้า?”

“หุบปาก!”

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้เจ้าก็ออกจากที่นี่ไม่ได้แล้ว!” ชายหนุ่มจ้องไปที่ราชาหมาป่าเฒ่า

ราชาหมาป่าเฒ่าพูดว่า “ข้าเข้ามาได้ก็ต้องออกไปได้!”

“โอ้? เช่นนั้นก็ลองดูสิ!” ชายหนุ่มมองมันด้วยรอยยิ้ม

ราชาหมาป่าเฒ่าไม่สนใจจะลอง เพียงแต่พูดว่า “กำจัดเจ้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

ราชาหมาป่าเฒ่ารวมพลังอีกครั้ง แต่ลู่เฉินยืนอยู่ที่นั่นและยังคงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ราชาหมาป่าเฒ่าไม่อยากจะเชื่อ จึงได้เพิ่มความพยายามด้วยวิธีต่าง ๆ แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเช่นเดิม ส่วนลู่เฉินก็จ้องมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้ราชาหมาป่าเฒ่าเริ่มกระวนกระวายเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงหยุดโจมตีและพูดว่า “รอข้าออกไปจากที่นี่เสียก่อนเถิด แล้วข้าจะหาวิธีใหม่มาฆ่าเจ้า”

หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่าพูดจบ เขาก็คิดจะจากไป

แต่สิ่งที่ราชาหมาป่าเฒ่าคาดไม่ถึงก็คือเมื่อเขาบินออกไป เขากลับพบว่าเขาไม่สามารถบินออกไปได้แล้ว

“แปลกจัง เหตุใดจึงไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้?” ราชาหมาป่าเฒ่าพึมพำอย่างสงสัยขณะบินไป

เสียงของลู่เฉินหัวเราะในความว่างเปล่าที่มืดมิด “เมื่อครู่ข้าบอกให้เจ้าเดินดู แต่เจ้าไม่ฟัง”

เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าได้ยินคำพูดของลู่เฉิน ตอนแรกเขาก็รู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย แต่ในฐานะผู้ที่แข็งแกร่งเมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้ว เขาจึงสงบลงอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าเคยเห็นโลกมามากแล้ว!”

“โอ้ เจ้าเคยเห็นโลกมามากแล้ว?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงดื้อรั้น ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“แน่นอน!” หลังจากสิ้นเสียงของราชาหมาป่าเฒ่า มันก็เริ่มหดเล็กลงและหายไปในที่สุด

ลู่เฉินส่ายหัวอย่างจนปัญญาและพูดว่า “ข้าจะบอกให้นะตาเฒ่า ที่นี่คือโลกของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าซ่อนตัว แล้วข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ไหนหรือ?”

ราชาหมาป่าเฒ่าคิดเช่นนั้น จึงซ่อนตัวอยู่ในความมืดพลางพึมพำกับตัวเอง “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะหาข้าเจอ!”

ในยามนี้ฟ้าร้องดังลั่นและสายฟ้าก็ฟาดไปทั่ว พวกมันฟาดลงมาที่ราชาหมาป่าเฒ่า

เปรี้ยง!

หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่าถูกโจมตี เขาก็กรีดร้องทันที

ครู่ต่อมา ราชาหมาป่าเฒ่าก็ปรากฏตัวขึ้น จ้องมองไปที่ลู่เฉินและพูดด้วยความโกรธว่า “เจ้า เจ้ามันสัตว์ประหลาด!”

“เพิ่งรู้หรือ?!” ลู่เฉินมองไปที่ราชาหมาป่าเฒ่าด้วยรอยยิ้ม

ราชาหมาป่าเฒ่าตื่นตระหนก “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าทำอันใดข้าไม่ได้!”

“โอ้ จริงเหรอ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม กำแพงวิญญาณรอบ ๆ ก็ค่อย ๆ หดตัวลง

ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างมาขัดขวางสภาพแวดล้อมของเขา เขาเริ่มกังวลและเอ่ยถามซ้ำว่า “เจ้ากำลังทำอันใดอยู่?”

“สัมผัสประสบการณ์ด้วยตัวเจ้าเอง!”

คำพูดของชายหนุ่มสร้างแรงกดดันให้กับราชาหมาป่าเฒ่ามากยิ่งขึ้น และเมื่อเขาแตะกำแพงวิญญาณเหล่านั้น เขาก็ยังไม่สามารถออกไปได้

แต่ราชาหมาป่าเฒ่าไม่ต้องการที่จะยอมแพ้ เขายังคงกระแทกและโจมตีต่อไป

ปัง!

สิ่งกีดขวางทางจิตวิญญาณนี้เปรียบเสมือนกำแพงที่ไม่อาจทะลุทะลวงได้

ดังนั้นยิ่งราชาหมาป่าเฒ่าโจมตีมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเท่านั้น

ชายหนุ่มยิ้มและพูดว่า “บอกข้ามาสิ เจ้าอยู่รอดมาได้อย่างไรเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน”

“ข้าไม่พูด!” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างดื้อรั้น

“ข้าจะฆ่าเจ้า แล้วจะโขมยความทรงจำของเจ้าไป”

“อย่าแม้แต่จะคิด!” ราชาหมาป่าเฒ่าตะคอก

หลังจากพูดจบ ราชาหมาป่าเฒ่าได้ทำบางสิ่งที่ทำให้ลู่เฉินงงงวย นั่นคือการ ‘เผา’ จิตวิญญาณของตัวเอง ซึ่งหมายความว่าหลังจากที่มันถูกเผาไหม้อย่างสมบูรณ์ วิญญาณจะสลายไปตามธรรมชาติ

ชายหนุ่มจึงจำเป็นต้องหยุดมันไว้ แต่ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “ดูซะ ข้าระเบิดพื้นที่จิตสำนึกของเจ้า!”

ชายหนุ่มเห็นวิญญาณนั้นกลายเป็นกระแสน้ำวนสีม่วง และกระแสน้ำวนนี้ก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

ลู่เฉินทำได้เพียงเสริมพลังของกำแพงวิญญาณเพื่อป้องกันไม่ให้กระแสน้ำวนแพร่กระจายและทำร้ายพื้นที่จิตสำนึกของเขา

สำหรับราชาหมาป่าเฒ่า ก่อนที่วิญญาณของเขาจะสลายไป เขาพูดว่า “เหตุใดจึงไม่เป็นอันใดเลย?”

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปในกำแพงกั้นวิญญาณ เขาพุ่งเข้าไปในกระแสน้ำวนอันทรงพลัง และคำสาปของภูตผีปิศาจได้เข้าไปพัวพันกับวิญญาณของราชาหมาป่าเฒ่าผู้กำลังจะสลายไป

ชายหนุ่มเห็นวิญญาณของราชาหมาป่าเฒ่าปรากฏตัวขึ้น เขาอ่อนแอมาก ราวกับว่ามันจะสลายไปได้ทุกเมื่อ

ไม่เพียงแค่นั้น เมื่อราชาหมาป่าเฒ่าถูกพัวพัน เขาก็ยังยกยิ้มแปลก ๆ ออกมา “มันไร้ประโยชน์ ข้าจะสลายไปแล้ว และสุดท้ายก็กลายเป็นสัตว์ร้ายโดดเดี่ยวอีกครั้งในดินแดนถ้ำปีศาจ!”

วิญญาณที่โดดเดี่ยวของสัตว์ร้าย?

วิญญาณที่กระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่งจะรวมตัวกันเป็นวิญญาณที่โดดเดี่ยวในดินแดนถ้ำภูตผี แต่ในขณะนี้ ราชาหมาป่าเฒ่าต้องการตายเพียงเพื่อไปยังดินแดนถ้ำภูตผี

สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินสงสัย “เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าฟื้นคืนชีพในดินแดนถ้ำปีศาจ?”

“ข้าไม่บอกเจ้า!” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดเสียงแข็ง

ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าไปที่ดินแดนถ้ำภูตผี!”

“ไร้สาระ ข้าเกือบจะสลายไปแล้ว!” ราชาหมาป่าเฒ่าหัวเราะเยาะหลังจากมองดูวิญญาณที่สลายไปของตน

ลู่เฉินเข้าไปพัวพันกับราชาหมาป่าเฒ่าโดยไม่คาดคิด และประทับอักขระลงบนจิตวิญญาณของมันอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน ราชาหมาป่าเฒ่าก็ถูกผนึกไว้ในผ้าคลุมสีดำโปร่งแสง

ในขณะเดียวกัน ราชาหมาป่าเฒ่าก็พบว่าพลังของเขาหายไป และเขาไม่สามารถใช้พลังของเขาได้ นั่นหมายความว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะ ‘เผาไหม้’ ต่อไปหรือไปยังดินแดนถ้ำภูตผีอีก

สิ่งนี้ทำให้ราชาหมาป่าเฒ่าตกใจ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “เจ้า เจ้ากำลังทำอันใดอยู่?”

“ต้องการไปที่ดินแดนถ้ำภูตผีหรือไม่ ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องตอบคำถามข้าอย่างละเอียด!” ลู่เฉินเย้ยหยัน

ราชาหมาป่าเฒ่าไม่คาดคิดว่าลู่เฉินจะป้องกันวิญญาณของเขาไม่ให้สลายไปได้ และแม้แต่ทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังวิญญาณของเขาได้ เขากัดฟันด้วยความโกรธ “เจ้าจะไม่ได้อันใดกลับไปเลย!”

ลู่เฉินป้อนเครื่องหมายวิญญาณ

หลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกว่าเขาถูก ‘ควบคุม’ เขาก็ยิ่งรำคาญมากขึ้น “ต่อให้เจ้าควบคุมข้า ข้าก็จะไม่บอกเจ้า!”

“โอ้ จริงหรือ?” ลู่เฉินหัวเราะ

เมื่อเห็นรอยยิ้มของลู่เฉิน ราชาหมาป่าเฒ่าก็รู้สึกถึงลางไม่ดี “เจ้าต้องการทำอันใด?”

“ข้าจะขโมยความทรงจำของเจ้า และทำให้เจ้าตายไปตลอดกาล”

“ไอ้หนู เมื่อหนึ่งแสนปีก่อน จอมมารลู่เฉินต้องการให้ข้าตายไปตลอดกาล แต่ตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่!” ราชาหมาป่าเฒ่าดูเหมือนจะไม่กลัวความตาย

ลู่เฉินตกอยู่ในห้วงความคิด เพราะในตอนนั้น เขาปล่อยให้คู่ต่อสู้ลอยไปในกองขี้เถ้าและทำลายล้างมัน วิญญาณที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ นี้ไม่สามารถควบแน่นอยู่ในดินแดนถ้ำภูตผีได้

“เจ้ากลัวหรือ ฮ่า ๆ!” ราชาหมาป่าเฒ่ารู้สึกภูมิใจเมื่อเห็นลู่เฉินงุนงง

ชายหนุ่มกลับมามีสติและเย้ยหยันว่า “อย่ากังวล ข้าจะทรมานเจ้าช้า ๆ”

“ทรมานข้า? ไม่ว่าเจ้าต้องการอันใด! ข้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งแสนปีแล้ว แล้วข้าจะกลัวขั้นหลอมแก่นแท้ตัวน้อย ๆ อย่างเจ้าได้อย่างไร” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างเย่อหยิ่ง

“ข้าก็หวังว่าเจ้าจะคิดอย่างนั้นไปได้ตลอด!”

หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็นำวิญญาณของเขาไปที่กู่ฉิน จากนั้นลู่เฉินก็จัดชุดเสียงในกู่ฉิน และเสียงกู่ฉินก็จะโจมตีวิญญาณของอีกฝ่ายทันที

การโจมตีทุกครั้งน่าอึดอัดมาก ดังนั้นหลังจากที่ราชาหมาป่าเฒ่าถูกโจมตีไปไม่กี่ครั้ง เขาก็กรีดร้องราวกับเสียงหมาป่าหอน

ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “ยอมแพ้แล้ว?”

“เจ้าฝันอยู่หรือ!” ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างดื้อรั้น

เมื่อเห็นว่ามันยังบ้าคลั่ง ลู่เฉินก็ยกยิ้ม “เอาล่ะ เจ้าค่อย ๆ เพลิดเพลินกับที่นี่ไปเถิด เมื่อใดที่เจ้าไม่ไหวก็บอกข้า”

ราชาหมาป่าเฒ่าพูดอย่างกระวนกระวาย “จำเอาไว้! ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง!”

ลู่เฉินไม่ได้ใส่ใจกับคำขู่ของอีกฝ่าย สติของเขากลับคืนสู่ร่างกายทันที

แต่ทันทีที่เขากลับไป ลู่เฉินก็พบว่าพื้นที่โดยรอบเปลี่ยนไปแล้ว เขาเห็นตัวเองยืนอยู่บนแผ่นหิมะแทนที่จะเดินต่อไปในที่มืดในปราสาทน้ำแข็ง

“ถ้าไม่ใส่ใจ ท้องฟ้าก็จะเปลี่ยนไป?” ลู่เฉินแสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น

เขาเห็นหิมะตกหนักบนท้องฟ้า และลมหนาวที่พัดโชยมา