ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 567 เมื่อรู้ถึงตัวตนแล้ว จึงรีบยอมรับผิด

บทที่ 567 เมื่อรู้ถึงตัวตนแล้ว จึงรีบยอมรับผิด

ลู่เฉินจึงเก็บแมลงและอสูรปีศาจเหล่านั้นเข้ามาทีละตัว ขณะเดียวกันยังเก็บกุ่ยเจี๋ยที่กำลังเก็บวิญญาณอยู่นั้นกลับเข้ามา

ฟาเทียนมองไปยังเจี่ยอันและพรรคพวกที่กำลังตกตะลึงอยู่ พลางเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าตอนนี้ ผู้อาวุโสเหมาะสมที่จะขึ้นไปยังบนภูเขาแล้วหรือไม่?”

ถ้าหากเป็นก่อนหน้านี้ คนเหล่านี้ต้องหาวิธีมาขัดขวางไว้เป็นแน่ แต่ตอนนี้ทุกคนกลับไม่พูดคำใดและมองไปยังเจี่ยอันเพื่อรอฟังความคิดของเขา

เจี่ยอันสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะมองไปยังลู่เฉิน “ไม่ทราบว่า ศิษย์น้องท่านนี้มีนามว่าอันใด?”

“ลู่เฉิน” ชายหนุ่มตอบ

เจี่ยอันพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “ท่านก็คือท่านหมอลู่ ที่เอาชนะผู้นำของจวนเป่ยเสวี่ยอย่างนั้นหรือ?”

ชายหนุ่มฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์ที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็ตกตะลึง และมีบางคนพูดขึ้นมาว่า “ท่านหมอลู่ หากท่านบอกถึงตัวตนของท่านแต่แรก พวกเขาก็จะไม่ขวางทางท่านแล้ว!”

“ใช่ ท่านเก่งกาจเพียงนี้ ข้าจะขวางทางท่านไว้ได้อย่างไร?”

คำพูดของคนพวกนี้ทำให้ฟาเทียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ลู่เฉินจึงทำเพียงมองไปยังฟาเทียนและฉีฉีน้อย “พวกเราขึ้นไปเถิด”

ทั้งสองขานรับและเดินตามชายหนุ่มไปทันที เจี่ยอันจึงกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางสุภาพ “ท่านหมอลู่ คือว่าข้ามีเรื่องจะเจรจากับท่านเพียงลำพัง”

“เจรจาเรื่องใดกัน?” ชายหนุ่มมองไปยังเจี่ยอันด้วยความแปลกใจ

เจี่ยอันจึงอธิบายว่า “พระราชวังพิทักษ์เหมันต์ของเราได้ศึกษาเกี่ยวกับพระราชวังสินธุเหมันต์มานานหลายปี จึงเข้าใจเรื่องราวภายในนั้นมากกว่าพวกท่านที่เป็นคนนอก ข้าจึงอยากพูดกับท่านเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องของพระราชวังสินธุเหมันต์เสียหน่อย”

ชายหนุ่มโดนดึงดูดทันที “ได้”

เจี่ยอันนำทางลู่เฉินไปยังภายในชั้นน้ำแข็ง จากนั้นจึงปิดประตูลง ทำให้รอบ ๆ ถูกตัดขาดจากภายนอกทันที

“ว่ามาเถิด” ลู่เฉินมองไปยังชาย ‘ตาบอด’ ผู้นี้พลางเอ่ยถาม

เจี่ยอันที่ยืนอยู่ตรงนั้นจึงพูดขึ้นมาว่า “พระราชวังสินธุเหมันต์นั้นเล่าลือกันว่ามีอยู่หลายพื้นที่ และพื้นที่ที่ได้รับการสำรวจนั้นมีเพียงไม่กี่พื้นที่ และยังมีสิ่งที่ไม่รู้อยู่อีกมากนัก แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พื้นที่ที่ได้รับการสำรวจนั้นอาจจะเป็นเพราะค่ายกลที่ต่างเวลากัน ทำให้เปลี่ยนไปมาไม่เหมือนกัน”

“ค่ายกลที่แตกต่างกัน?”

“ใช่ ค่ายกลแปลกประหลาดมากมายภายในนั้น ดังนั้นจึงมีผู้คนจำนวนมากที่เมื่อเข้าไปเพียงครั้งเดียวก็อาจจะถูกกักขังอยู่ที่นั่นตลอดชีวิตจนตายอยู่ภายในนั้น” เจี่ยอันอธิบายต่อ

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”

เจี่ยอันที่เห็นท่าทางของอีกฝ่ายที่คิดจะเข้าไปภายในนั้น จึงลังเลก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “เช่นนั้น ข้าสามารถเข้าไปกับท่านได้หรือไม่?”

ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา “พวกเจ้ามีความคุ้นเคยกับพระราชวังสินธุเหมันต์เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่เข้าไปเอง?”

“เป็นเพราะพวกเราคุ้นเคยกับที่นี่มากเกินไป จึงยิ่งมีความหวาดกลัว ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปภายในนั้น”

“เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงจะเข้าไป?”

“อาจารย์ของข้าเข้าไปนานนับร้อยปีแล้ว บัดนี้ยังคงไม่ออกมา ข้าอยากเข้าไปตามหาเขา” เจี่ยอันพูดออกมาด้วยความหดหู่ใจ

“ข้าคิดว่า มีคนจำนวนมากที่อยากเข้าไปภายในพระราชวังนี้ เหตุใดจึงเลือกข้า?” ชายหนุ่มอยากรู้ว่าเหตุใดเจี่ยอันผู้นี้จึงเลือกและอยากเข้าไปกับตน

เจี่ยอันจึงพูดเข้าประเด็นทันที “เพราะว่าท่านแข็งแกร่ง และข้าได้ยินมาว่า ท่านมีทักษะทางการแพทย์ระดับสูง และยังไม่จำเป็นต้องใช้พลังมากมายก็สามารถทำลายอสูรปีศาจเหล่านั้นได้”

“เพียงเท่านี้หรือ?”

“พระราชวังสินธุเหมันต์มักจะพบอสูรปีศาจที่น่ากลัวอยู่บ่อยครั้ง รวมทั้งพิษบางอย่างหรือแม้แต่เขตแดนค่ายกลเหล่านั้น และเมื่อครู่ท่านสามารถทะลุผ่านเขตแดนกักขังมารออกมาได้อย่างง่ายดาย ข้าจึงคิดว่าใต้หล้านี้คงไม่มีท่านเป็นคนที่สองแล้ว” เจี่ยอันพูดออกมาด้วยความจริงใจ

ลู่ฉินฉีกยิ้มพลางมองเจี่ยอัน “ลองบอกถึงเหตุผลในการพาเจ้าไปด้วยสักหนึ่งข้อ”

เจี่ยอันจ้องมองไปยังลู่เฉินครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ข้ามีดวงตาที่พิเศษ!”

“ดวงตาพิเศษ?”

“เมื่อเข้าไปยังพระราชสินธุเหมันต์แล้ว สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายในระยะทางห้าร้อยก้าวได้”

ชายหนุ่มฉีกยิ้มออกมา “แล้วข้าทำไม่ได้หรือ?”

“ไม่ว่าผู้ใดหรือสมบัติวิญญาณใด เมื่อเข้าไปยังพระราชวังสินธุเหมันต์แล้วจะอ่อนแลลง หากไม่เชื่อ ท่านสามารถเดินออกไปมองดูรอบ ๆ แล้วจะรู้ว่าระดับการรับรู้มีเพียงไม่กี่สิบก้าวเท่านั้น?”

เมื่อชายหนุ่มคิดถึงยามก่อนหน้านี้ ก็พบว่าจำเป็นต้องเข้าไปใกล้จึงจะสามารถมองเห็นพวกเขาได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงรู้สึกแปลกใจ “เพราะเหตุใดกัน?”

“ความพิเศษของพระราชวังสินธุเหมันต์นี้ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าเป็นเพราะอันใด และเมื่อเข้าไปยังพระราชวังแล้ว การรับรู้จะยิ่งอ่อนแอลง ส่วนข้าสามารถเป็นดวงตาให้ท่านได้ เพื่อดูสถานการณ์ภายในระยะห้าร้อยก้าว” เจี่ยอันพูดด้วยท่าทางน่าเชื่อถือ

ลู่เฉินไม่ได้รับปากในทันที และเปิด ‘ไข่มุกอาทิตย์อัสดง’ ออกมา แต่มันกลับไม่เกิดผลใด ๆ ขึ้นจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงตั้งสติก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ได้ ข้าจะนำเจ้าเข้าไป แต่เมื่อเข้าไปแล้วเจ้าต้องเชื่อฟังข้า ห้ามทำอันใดโดยไม่ได้รับอนุญาตและห้ามออกห่างจากพวกเราโดยเด็ดขาด”

“แน่นอน!” เจี่ยอันรับปาก

ลู่เฉินจึงพยักหน้าและมองไปยังเจี่ยอัน “ได้ ออกเดินทางกันเถิด”

เจี่ยอันรู้สึกดีใจ จากนั้นจึงเดินตามลู่เฉินออกไปจากชั้นน้ำแข็งนี้ ฉีฉีน้อยและฟาเทียนต่างก็แปลกใจว่าเจี่ยอันผู้นี้พูดสิ่งใดกับลู่เฉิน

ชายหนุ่มค่อย ๆ อธิบายให้ทราบ เจี่ยอันจึงหันไปออกคำสั่งแก่คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์ก่อนจะก้าวเดินตามลู่เฉินออกไป เพื่อขึ้นไปยังบนไดสูงด้านหน้าด้วยกัน

เมื่อคนทั้งสี่มาถึงจึงได้เห็นบันไดนี้ ทุกขั้นมีความสูงระดับครึ่งคน นั่นหมายความว่า หากต้องการจะขึ้นบันไดก็จำเป็นต้องกระโดดขึ้นไป และไม่สามารถบินขึ้นไปได้เพราะที่นี่อยู่ภายใต้เขตห้ามบิน

ตอนแรกฟาเทียนไม่รู้จึงลองบินขึ้นไป แต่เพียงแค่บินห่างจากบันไดไปได้เล็กน้อย ทั้งร่างของเขาก็ถูกกระแทกเข้ากับบันได จากนั้นเขาจึงถามด้วยความสงสัย “นี่บันไดประหลาดอันใดกัน?”

เจี่ยอันจึงพูดว่า “บันไดนี้มีเรื่องแรงดึงดูดที่แข็งแกร่งมาก ดังนั้นบันไดทุกขั้นเราจึงทำได้เพียงกระโดดขึ้นไปช้า ๆ และไม่สามารถบินขึ้นไปได้ มิเช่นนั้นอาจจะทำให้ตนเองตกลงมาได้ง่าย ๆ”

“แปลกประหลาดเพียงนี้เชียวหรือ?” ฟาเทียนพูดด้วยความประหลาดใจ

ฉีฉีน้อยไม่เชื่อจึงแปลงตัวเป็นอินทรีคิดจะบินขึ้นไป แต่ผลยังคงเป็นเช่นเดิม บินขึ้นเพียงแค่ไม่กี่ขั้นก็ตกลงมากระแทกกับบันได “เจ็บมาก!”

ฟาเทียนจึงเยาะเย้ยว่า “ให้เจ้าได้แสดงความสามารถ!”

ฉีฉีน้อยสบถออกมา “หลวงจีนน่าเกลียด ให้มันน้อย ๆ หน่อย!”

ชายหนุ่มมองไปยังบันไดรอบ ๆ พลางพูดว่า “อย่าเสียเวลาเลย!”

เมื่อพูดจบ ลู่เฉินจึงเดินนำพวกเขาและกระโดดขึ้นไปบนบันไดด้วยกัน ทุกครั้งที่กระโดดก็จะต้องหยุดพักหนึ่งครั้ง

เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คนของพระราชวังพิทักษ์เหมันต์คอยเฝ้ามองดูอยู่บริเวณทางขึ้นบันไดอย่างเงียบ ๆ

และในขณะนั้นเอง ไม่ไกลออกไปนัก อวี่ซานเส้าได้ใช้กระจกเพื่อส่องดูลู่เฉินและคนอื่น ๆ ที่กำลังขึ้นบันไดไป

“พี่จ้าว ท่านดูนั่น พวกเขาขึ้นไปบันไดไปแล้ว?” อวี่ซานเส้าพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

“พวกเราพันธมิตรกำจัดมาร มีคนอยู่ภายในพระราชวังสินธุเหมันต์มากเพียงใด?” ปรมาจารย์สยบมารเอ่ยถามด้วยความสงสัย

อวี่ซานเส้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ “ช่วงไม่กี่ปีมานี้ เราส่งคนเข้าไปบางส่วน เพื่อกำจัดผู้ที่มีร่องรอยไม่ชัดเจน รวมถึงผู้ที่ออกมา ดังนั้นภายในนั้นน่าจะมีผู้รอดชีวิตอยู่มากกว่าพันคน”

ปรมาจารย์สยบมารพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เช่นนั้น เราสามารถคลื่อนไหวพลังเหล่านั้นได้หรือไม่?”

“คนเหล่านี้ฟังเพียงคำสั่งของผู้นำ ถ้าหากพวกเราไป พวกเขาอาจจะไม่ช่วยพวกเรา” อวี่ซานเส้ากล่าว

“สามารถให้เจ้าหนุ่มผู้นั้นเป็นฝ่ายยั่วยุพันธมิตรกำจัดมารของเรา เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะตอบโต้กลับ” ปรมาจารย์สยบมารเสนอขึ้น

อวี่ซานเส้าดูหมือนจะเข้าใจบางอย่างจึงพูดขึ้นมา “พี่จ้าว อยากดึงดูดเจ้าหนุ่มผู้นั้นและคนเหล่านั้นให้ต่อสู้กัน?”

“ใช่!” ปรมาจารย์สยบมารขานรับ

อวี่ซานเส้ารู้สึกพอใจมาก “วิธีนี้นับว่าดี!”

ปรมาจารย์สยบมารมองอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “อีกสักครู่ พวกเราแปลงโฉมเสียหน่อย จากนั้นจึงค่อยตามไป!”

“แปลงโฉม?” อวี่ซานเส้าแปลกใจ

“ข้าได้เชิญปรมจารย์แปลงโฉมของพันธมิตรกำจัดมารมา!” เมื่อปรมาจารย์สยบมารพูดจบ จึงเผยเสียงหัวเราะประหลาด

“หรือว่าจะเป็นนาง?” ปรมาจารย์สยบมารตกใจขึ้นมาทันที