ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 618 การโจมตีของประมุขภูเขารุนแรงขึ้น!

บทที่ 618 การโจมตีของประมุขภูเขารุนแรงขึ้น!

ทุกคนต่างคิดว่าพวกเขานั้นไม่มีปัญหาใด กู่ซานฉงจึงต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดออกมาด้วยความลำบากใจ

ประมุขภูเขาแค่นเสียงขึ้นมาทันที “ไร้สาระ!”

“ประมุขภูเขา พวกเราไม่สามารถจัดการเขาได้โดยใช้เพียงเคล็ดวิชาเดียว ดังนั้นจึงจำต้องตอบรับเขา” กู่ซานฉงพูดด้วยความลำบากใจ

ประมุขภูเขาอยู่มานานหลายปี ยังไม่เคยพบเจอเรื่องผิดแปลกเช่นนี้มาก่อน เขาจึงพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “พวกเจ้าช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก!”

กู่ซานฉงมองไปยังกานจิ่วเม่ย

กานจิ่วเม่ยพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ประมุขภูเขา ข้ายอมรับว่าพวกเรามีสิ่งนั้น แต่เขาก็มีบางสิ่งแตกต่างไปเล็กน้อย!”

“เพียงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ยังต้องให้ข้าออกมาจัดการ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ข้าจะดูเป็นเช่นไรกัน?” ประมุขภูเขาย้อนถามด้วยความโมโห

สำหรับคำถามนี้ ทุกคนต่างก็ไม่เคยคิดมาก่อน ดังนั้นแต่ละคนต่างก็มองหน้ากัน

ลู่เฉินมองไปยังขั้นบันไดรวมถึงกระแสน้ำวนพลางเอ่ยถามขึ้นมา “เจ้าจะเป็นฝ่ายออกมาหรือให้ข้าขึ้นไป!”

ทุกคนคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะเป็นฝ่ายเอ่ยท้าทายประมุขภูเขาของพวกเขาก่อน

มีบางคนเบิกตากว้างขึ้นมา “เขาเสียสติไปแล้ว?”

“เจ้าหนุ่มนั่นใจกล้าไม่น้อย จึงกล้าพูดเช่นนี้กับประมุขภูเขาได้!”

“ข้าคิดว่าเขาต้องรู้สึกว่าการป้องกันของเขานั้นแข็งแกร่งมากแน่นอน!”

“แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด หากต้องเผชิญหน้ากับประมุขภูเขาก็คงผ่านไปได้ไม่ง่ายนัก” มีบางคนคิดว่าอีกฝ่ายกำลังรนหาที่ตาย

และในขณะนั้นเอง หมอกสีขาวบนท้องฟ้าก็เปิดออก กลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจับลู่เฉินไว้ทันที จากนั้นประมุขภูเขาจึงข่มขู่ออกมา “เห็นแล้วหรือไม่? หากข้าคิดจะจัดการเจ้า มันง่ายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ข้าไม่จำเป็นต้องออกไป!”

“พลังของเจ้านับว่าแข็งแกร่งยิ่งนัก แต่ยังด้อยกว่าข้า” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมา

ทุกคนต่างแปลกใจว่าชายหนุ่มนำความมั่นใจเช่นนั้นมากจากที่ใดกัน

และในขณะนั้นเอง ลู่เฉินก็ได้ดูดซับพลังหมอกสีขาวนี้เข้ามา ทำให้ตนไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

ทุกคนบริเวณนั้นต่างก็ตกตะลึง เพราะต่างรู้ว่าเคล็ดวิชาหมอกอำพรางของประมุขภูเขานั้น สามารถจับยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนได้ และยังทำให้ยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนไม่สามารถสำแดงพลังออกมาได้แม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาคิดไม่ถึงก็คือลู่เฉินจะสามารถทำลายเคล็ดวิชาหมอกอำพรางนี้ได้จริง ๆ โดยไม่ไว้หน้าประมุขภูเขา

กานจิ่วเม่ยจึงพูดขึ้นมาด้วยความตกตะลึง “เจ้าหนุ่ม เจ้าก็ใช้ได้นี่ แม้แต่เคล็ดวิชาหมอกอำพรางของประมุขภูเขา ยังสามารถทำลายได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?”

“เคล็ดวิชาหมอกอำพราง?” ชายหนุ่มไม่รู้จักเคล็ดวิชานี้

“ใช่ เคล็ดวิชาหมอกอำพราง สามารถใช้หมอกแปลงเป็นรูปร่างเช่นใดก็ได้ จากนั้นก็พันรัดจับคนผู้นั้นไว้ พลังนี้แข็งแกร่งมาก แต่เจ้ากลับไม่เป็นอันใดแม้แต่น้อย!”

“ก็ไม่มีอันใด” ลู่เฉินกล่าว

ไม่มีอันใด?

ทุกคนอดนับถือชายหนุ่มขึ้นมาไม่ได้ แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรอออกมามากนัก พวกเขาจึงทำได้เพียง ‘วิจารณ์’ ชายหนุ่ม บางคนชี้มาพลางพูดขึ้นว่า “เจ้าหนุ่ม นั่นเป็นเพราะประมุขภูเขาของเรายังไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงออกไป!”

“ใช่ หากประมุขภูเขาใช้พลังออกไปละก็ เจ้าจบเห่แน่!”

“ใช่!”

…

ลู่เฉินมองไปยังกระแสน้ำวน “ยังจะเข้ามาหรือไม่?”

“เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าแค่ทำลายหมอกเหล่านั้นไปได้แล้วจะคิดว่าตนแข็งแกร่งจริง ๆ จนไม่สนใจข้าหรอกนะ?” น้ำเสียงของอีกฝ่ายแฝงไปด้วยความโกรธเคือง อดไม่ได้ที่จะต้องการจัดการอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไป

ลู่เฉินฉีกยิ้มออกมา

“ยิ้ม? เจ้ายังมีอารมณ์ยิ้มได้?” น้ำเสียงนี้ยิ่งดูโมโหมากขึ้น

ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็คิดว่าลู่เฉินเสียสติไปแล้ว

และในขณะนั้นเอง กลุ่มหมอกพลันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง และครั้งนี้กลายเป็นกำปั้นพุ่งมายังลู่เฉินอย่างรุนแรง

ขณะที่ชายหนุ่มถูกกระแทกก็ได้กลายเป็นมนุษย์กระดาษในทันที จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีกด้านหนึ่ง

เมื่อกู่ซานฉงเห็นเช่นนั้นก็หันไปตะโกนบอกประมุขภูเขาทันที “ประมุขภูเขา ท่านดูนั่น! ทักษะการเคลื่อนไหวของเขานั้นนับว่าไม่ธรรมดา”

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขาต้องการบอกให้ประมุขภูเขารับรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะพ่ายแพ้ให้แก่ลู่เฉิน แต่เป็นเพราะทักษะของชายหนุ่มนั้นแปลกประหลาดเกินไป

ประมุขภูเขาจึงตะโกนกลับมา “ก็แค่ลูกไม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!”

ครั้นเอ่ยจบ ทุกคนจึงมองไปยังหมอกกึ่งโปร่งแสงที่ล้อมรอบลู่เฉินอยู่ และครั้งนี้หมอกเหล่านั้นค่อย ๆ หดเล็กลง จนในที่สุดกลายเป็น ‘เขตแดน’ ที่กักขังลู่เฉินไว้ภายใน ไม่ปล่อยโอกาสให้ชายหนุ่มหนีออกมาได้

ลู่เฉินจึงคลี่ยิ้มออกมา “เจ้าคงไม่คิดที่จะกักขังข้าไว้หรอกใช่หรือไม่?”

“กักขังเจ้า เจ้าก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และหมอกเหล่านี้จะค่อย ๆ บีบอัดเจ้า จนทำให้เจ้าแหลกละเอียดกลายเป็นเพียงเนื้อบดในที่สุด!” ประมุขภูเขากล่าว เห็นได้ชัดว่าต้องการแสดงให้อีกฝ่ายได้เห็นถึงความน่ากลัวของตน

ส่วนผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของพลังนี้

มีบางคนมองไปยังเนื้อหนังแล้วรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา แต่กานจิ่วเม่ยกลับส่ายศีรษะ และหันไปพูดกับลู่เฉิน “เจ้าหนุ่ม ข้าแนะนำเจ้าว่ายอมแพ้เสียเถิด!”

ยอมแพ้?

เหตุใดเขาจึงต้องเลือกเส้นทางนี้กัน?

ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังพลิกกลับมาด้วยการใช้มือเพียงข้างเดียวสัมผัสไปบน ‘เขตแดน’และ ‘ดูดซับ’ พลังบนเขตแดนนี้ต่อไป หมอกนั้นจึงค่อย ๆ อ่อนแรงลง

ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็รู้สึกประหลาดใจ

อีกทั้งบางคนยังรู้สึกสงสัย “เกิดเรื่องใดขึ้น?”

“ดูเหมือนว่าเขาจะดูดซับพลังเหล่านั้น”

“เป็นไปไม่ได้ แข็งแกร่งเพียงนี้ยังดูดซับได้หรือ?”

“เหตุใดเขาจึงทำได้กัน?”

ความสามารถของลู่เฉินทำให้ทุกคนต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อ ประมุขภูเขาก็รู้สึกตกตะลึงเช่นกัน ก่อนจะคิดในใจว่า ‘เจ้าหนุ่มผู้นี้เป็นสิ่งประหลาดที่โผล่ออกมาจากที่ใดกัน!’

และในขณะนั้นเอง กลุ่มหมอกได้หายไปในที่สุด ลู่เฉินยังคงฉีกยิ้มพลางมองประมุขภูเขา “ต่อหรือไม่?”

ประมุขภูเขาขมวดคิ้วพลางพูดขึ้น “เจ้าหนุ่ม หลังจากนี้ข้าจะปล่อยพลังออกมาให้มากพอที่จะทำให้เจ้าตายได้!”

“มาเลิกเล่นกันได้แล้ว!”

คำพูดของลู่เฉินทำให้ทุกคนต่างก็สงสัยในความมั่นใจของลู่เฉิน

และในขณะนั้นเอง รอบด้านพลันปรากฏภาพเสาหินพรางตาสีดำออกมามากมาย คล้ายกับทักษะของกานจิ่วเม่ยและกู่ซานชิงก่อนหน้านี้ ที่ทำให้ชายหนุ่มถูกแช่แข็งและกลายเป็นรูปปั้น

เพียงแต่ครั้งนี้ทำให้ร่างกายของชายหนุ่มกลายเป็นก้อนหินสีดำในทันที และยังมีแสงสว่างสีดำเปล่งออกมา

ผู้คนที่มองดูอยู่รอบ ๆ รู้ดีถึงความแข็งแกร่งในเคล็ดวิชานี้ แต่กานจิ่วเม่ยรู้ว่าลู่เฉินไม่กลัวเคล็ดวิชาเช่นนี้ นางจึงหันไปพูดกับประมุขภูเขา “ประมุขภูเขา เขาไม่กลัวสิ่งนี้!”

“ไม่กลัวสิ่งนี้?”

“ใช่ เราไม่สามารถผนึกเขาไว้ได้ ข้าลองแล้ว!” กานจิ่วเม่ยพูดด้วยความมั่นใจ

กู่ซานชิงก็พูดเช่นเดียวกับกานจิ่วเม่ย

คนอื่น ๆ ต่างก็เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง เพราะพวกเขายังไม่เคยเห็นด้วยตาของตัวเอง ดังนั้นแต่ละคนจึงพูดคุยกัน ก่อนที่ประมุขภูเขาจะตะโกนขึ้นมา “พวกเจ้าทั้งสอง คิดว่าข้าโง่หรือ?”

“พวกเขาไม่ได้คิดว่าเจ้าโง่” ขณะนั้นเอง ลู่เฉินที่กลายเป็นก้อนหินสีดำก็พูดขึ้น

เห็นเพียงแสงสีดำค่อย ๆ หายไป จากนั้นทั้งร่างของลู่เฉินจึงฟื้นฟูกลับมาเป็นเช่นเดิม เสาหินที่อยู่รอบ ๆ เหล่านั้น ไม่ว่าจะพยายามสำแดงพลังออกมามากมายเช่นไรก็ไม่สามารถผนึกชายหนุ่มไว้ได้

“นี่มันตัวประหลาด!” มีคนอดตะโกนขึ้นมาไม่ได้

ประมุขภูเขาที่อยู่ในกระแสน้ำวนพูดขึ้นด้วยความมั่นใจ “เจ้ามีสมบัติวิญญาณที่สามารถดูดซับการโจมตีของข้าได้ใช่หรือไม่?”

ดูดซับการโจมตี?

ทุกคนต่างคิดว่าการคาดเดาของประมุขภูเขานั้นมีความเป็นไปได้ มิเช่นนั้นลู่เฉินก็คงไม่สามารถทำลายเคล็ดวิชาหมอกอำพรางรวมถึงเคล็ดวิชาปิดผนึกเหล่านี้ได้

แต่ชายหนุ่มกลับพูดเพียงสั้น ๆ “ข้าไม่ได้ใช้สมบัติวิญญาณใด ๆ”

ทุกคนไม่เชื่อ และในขณะนั้นเอง กลิ่นอายของประมุขภูเขาที่อยู่ภายในกระแสน้ำวนก็แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสามารถมองเห็นแสงสีน้ำตาลสว่างออกมาได้