ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 637 บนภูเขาของหุบเขาลึก เกิดเสียงฟ้าร้องประหลาดขึ้นเป็นครั้งคราว

บทที่ 637 บนภูเขาของหุบเขาลึก เกิดเสียงฟ้าร้องประหลาดขึ้นเป็นครั้งคราว

ได้ยินเพียงลู่เฉินหัวเราะนางอยู่ “ถึงแม้เจ้าจะให้อาจารย์ของเจ้าขึ้นประลอง ก็ไม่สามารถทำอะไรข้าได้!”

“เจ้า!” เฮยหลวนโมโหจนพูดไม่ออก

“หากมีอารมณ์คิดเช่นนี้ สู้กลับไปคิดว่าจะจัดการข้าอย่างไรจะดีกว่า อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” ลู่เฉินยิ้มพลางมองนาง

เฮยหลวนพูดด้วยความโมโห “รอก่อนเถิด เมื่อถึงเวลาประลอง ข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”

“ข้าจะรอดู”

เฮยหลวนแค่นเสียง จากนั้นจึงหมุนตัวจากไป เขตแดนรอบ ๆ นั้นหายไปทันที กานจิ่วเม่ยและพรรคพวกต่างก็รีบวิ่งขึ้นมาด้านบน

ในตอนแรก ทั้งสองต่างก็คิดว่าลู่เฉินต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่ แต่เมื่อมาถึงด้านบนกลับพบว่าชายหนุ่มไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย

“นางไม่ได้ลงมือกับเจ้าหรือ?” หลังจากกานจิ่วเม่ยมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

กู่ซานฉงก็มองลู่เฉินด้วยความแปลกใจ

ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองทั้งสอง “นาง? ไม่มีความสามารถเช่นนั้นหรอก!”

“ไม่มีความสามารถ?” กานจิ่วเม่ยงงงวย กู่ซานฉงก็มีสีหน้าไม่เข้าใจ

ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหลับตาลงและให้กุ่ยเจี๋ยออกมา

เมื่อมาถึงสวนใกล้ ๆ เฮยหลวนซึ่งอยู่ตรงนั้นก็มองไปรอบ ๆ เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีผู้ใดติดตามตนมา นางจึงเรียกผู้หญิงสองคนออกมา

หญิงทั้งสองกล่าวแสดงความเคารพ “ศิษย์พี่หญิง”

พวกนางเป็นฝาแฝดกัน เพียงแต่คนหนึ่งเป็นธาตุไฟ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นธาตุน้ำ และทั้งสองต่างก็เป็นรากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ดูแล้วช่างแตกต่างกันยิ่งนัก

ทั้งสองต่างก็แปลกใจว่าเฮยหลวนให้พวกนางออกมาทำสิ่งใด

เฮยหลวนพูดกับพวกนางว่า “ข้าให้พวกเจ้าออกมาเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานชุมนุมยอดเขาที่จะเกิดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า”

ทั้งสองต่างก็มองหน้ากัน

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเลือกพวกเจ้า?”

ทั้งสองส่ายศีรษะ

“ข้าต้องการให้พวกเจ้าช่วยข้าในการฝึกฝน!” เฮยหลวนพูดจบ ก็สร้างค่ายกลขนาดเล็กไว้รอบ ๆ จากนั้นจึงฝึกฝนอยู่ภายในกับแฝดทั้งสอง

ส่วนกุ่ยเจี๋ยที่ยืนอยู่นอกค่ายกลมองไปยังทั้งสามที่นั่งอยู่ภายใน เมื่อลู่เฉินที่อยู่ในพื้นที่จิตของกุ่ยเจี๋ยเห็นภาพดังกล่าวก็ยกยิ้ม “นางกำลังฝึกฝนสิ่งใดกัน?”

ขณะที่ลู่เฉินกำลังแปลกใจอยู่นั้น เสียงฟ้าร้องได้ดังขึ้นมาจากหุบเขาลึก

เสียงฟ้าร้องนี้ทำให้ผู้ที่มาเข้าร่วมงานประลองที่อยู่รอบ ๆ สวนต่างก็ตกใจ มีเพียงหญิงทั้งสามที่อยู่ภายในค่ายกลที่ยังคงนั่งไม่ขยับกาย ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ยินเสียงฟ้าร้องใด ๆ

ลู่เฉินนำกุ่ยเจี๋ยกลับไปยังสวนของตน

ขณะนั้นเอง กานจิ่วเม่ยและกู่ซานฉงยังคงถกเถียงเรื่องเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่อยู่ตรงนั้น

ชายหนุ่มชันกายลุกขึ้นพลางเอ่ยถามว่า “รู้ว่าคือสิ่งใดหรือไม่?”

ทั้งสองตกใจจนถอยออกมา แต่กานจิ่วเม่ยสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว “คาดว่าน่าจะเป็นเสียงฟ้าร้องของหุบเขาลึก!”

“ฟ้าร้อง?”

“ในภูขาหุบเขาลึก ว่ากันว่าจะมีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นมาหนึ่งครั้งเป็นช่วง ๆ ดังนั้นผู้ที่ไม่ใช่คนของภูเขาหุบเขาลึกจะไม่ค่อยได้มีโอกาสพบเห็น จึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง” กานจิ่วเม่ยอธิบาย

ลู่เฉินพลันสงสัย “หรือว่าเสียงฟ้าร้องนี้ หากอยู่ในภูเขาลูกอื่นจะไม่ได้ยิน?”

กานจิ่วเม่ยส่ายศีรษะ กู่ซานฉงจึงอธิบายต่อ “เสียงนี้ ถูกค่ายกลรอบ ๆ ปิดกั้นไว้ น่าจะไม่ดังออกไปข้างนอก”

ชายหนุ่มยังคงสงสัย จึงถอยออกไปพักผ่อนอีกด้านหนึ่ง และควบคุมกุ่ยเจี๋ยต่อไป

กุ่ยเจี๋ยกระโจนพุ่งออกไปยังท้องฟ้า

บนพื้นที่สูงสุดของภูเขาหุบเขาลึก พื้นที่ที่ใกล้ขอบค่ายกลมากที่สุดมีรอยร้าวจาง ๆ ปรากฏอยู่

ขณะนั้นเอง เสียงฟ้าร้องก็ดังออกมาจากรอยร้าวนั้น

“เปรี้ยง!”

ลู่เฉินแปลกใจ “เสียงฟ้าร้องดังออกมาจากรอยร้าวนี้?”

และในขณะนั้นเอง คนจำนวนไม่น้อยก็พุ่งออกมาจากภายในสวนเพื่อพิจารณารอยร้าวนี้ ดังนั้นบริเวณรอบ ๆ นี้จึงมีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย บางคนโยนสมบัติวิญญาณออกไป และหายเข้าไปยังรอยร้าวนี้

เมื่อเข้าใกล้รอยร้าว เงาสายฟ้าสีขาวก็สว่างขึ้น สมบัติวิญญาณนั้นถูกทำลายลงทันที และตกลงไปจากฟากฟ้า

ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง

บางคนพูดขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ “นี่ น่ากลัวเกินไปแล้ว”

“นี่เป็นสถานที่ใดกันแน่?” มีบางคนอดถามขึ้นมาไม่ได้

และในขณะนั้นเอง ชายชราผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ชายชราผู้นี้คือชิวฉางชิง ผู้อาวุโสลำดับที่สิบ ผู้ที่รับผิดชอบดูแลงานชุมนุมยอดเขาในครั้งนี้

เสียงเคร่งขรึมของเขาดังขึ้น “ยังไม่กลับไปพักผ่อนหรือ?”

ทุกคนหวาดกลัวจนรีบถอยกลับออกไป ชิงฉางชิงจ้องมองไปยังรอยร้าวนั้นพลางพึมพำราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ชิวฉางชิงจึงหมุนตัวเดินออกไป

ชายหนุ่มที่อยู่ในร่างของกุ่ยเจี๋ยจ้องมองไปยังรอยร้าวมาโดยตลอด “ภายในนี้ เหตุใดจึงเกิดเสียงฟ้าร้องขึ้นได้?”

อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ใดอธิบายแก่ลู่เฉินได้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงให้กุ่ยเจี๋ยกลับไป ขณะเดียวกันจิตของลู่เฉินและหลงซวงก็เริ่มสื่อสารกัน

หลงซวงเป็นคนของภูเขาหุบเขาลึก ดังนั้นลู่เฉินจึงอยากดูว่าจะสามารถรู้เรื่องใดจากอีกฝ่ายได้บ้าง

เมื่อหลงซวงสัมผัสได้ว่าลู่เฉินกำลังเรียกตน เขาจึงรีบหาสถานที่และหลับตาลง จากนั้นจึงเริ่มสื่อสารกับลู่เฉินผ่านตราประทับวิญญาณ

“นายท่าน ท่านเรียกหาข้าหรือ?” หลงซวงที่เป็นเงาวิญญาณยืนอยู่ภายในพื้นที่จิตของลู่เฉินเอ่ยถามขึ้นมา

ชายหนุ่มที่อยู่ภายในพื้นที่จิตจ้องมองเงาวิญญาณของหลงซวงพลางเอ่ยถาม “เสียงฟ้าร้องของภูเขาหุบเขาลึก คือสิ่งใดกัน?”

“เรื่องนี้จะเกิดทุก ๆ ช่วงเวลาหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่มีอะไร” หลงซวงอธิบาย

“ไม่มีอะไร?”

“ใช่”

“เช่นนั้น มันมีอะไรพิเศษ? ภูเขาหุบเขาลึกมีบันทึกสิ่งเหล่านี้หรือไม่?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

หลงซวงลังเลก่อนจะพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้เกรงว่าจะต้องไปหาผู้อาวุโสหกจึงจะรู้ได้ เพราะเขาเป็นผู้สังเกตการณ์เรื่องเสียงฟ้าร้องนี้มาโดยตลอด”

“ผู้อาวุโสหก?”

“ใช่ ถูกขนานนามว่าผู้เฒ่าสายฟ้า ดูแลเรื่องการค้นคว้าเสียงฟ้าร้องในภูเขาหุบเขาลึก และภายในห้องค้นคว้าของเขา ว่ากันว่ามีบันทึกเกี่ยวกับเสียงฟ้าร้องอยู่มากมาย” หลงซวงอธิบาย

“เช่นนั้น ผู้เฒ่าสายฟ้าอยู่ที่ใดกัน?”

“วังผู้อาวุโส!”

พูดถึงวังผู้อาวุโส ลู่เฉินก็เอ่ยถามเรื่องบันไดสิบขั้น เดิมทีนั้นบันไดแต่ละขั้นตรงกับทางเดินหนึ่งแห่ง ปลายทางของแต่ละทางเดินนั้นเป็นห้องลับของผู้อาวุโสแต่ละท่าน

ส่วนผู้เฒ่าสายฟ้านี้อยู่ปลายทางของบันไดขั้นที่หก

เมื่อเข้าใจแล้ว จิตของลู่เฉินผ่านร่างของกุ่ยเจี๋ยเดินทางไปยังวังผู้อาวุโสอีกครั้ง

…

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เฉินได้เดินมาถึงปลายทางเดินที่หก และเมื่อเข้าใกล้ประตูหินที่อยู่ปลายทางนั้น ก็ได้ยินเสียงสายฟ้าดังขึ้นมา และยังดูแข็งแกร่งว่าด้านนอก ราวกับว่าภายในนี้ได้ดูดซับเสียงฟ้าร้องไว้มากมาย

“ที่นี่น่าสนใจนัก” เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องหลายรูปแบบ ชายหนุ่มก็ยกยิ้ม จากนั้นจึงให้กุ่ยเจี๋ยเข้าไป

ทว่าประตูหินนั้นมีค่ายกลอยู่ และยังเห็นกระแสไฟฟ้าสว่างขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นการป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเข้ามาได้

แต่มันไม่ยากเลยสำหรับลู่เฉิน เพราะเพียงพริบตาเดียวก็สามารถทะลุผ่านค่ายกลนี้เข้าไปได้ จากนั้นจึงสื่อสารกับกุ่ยเจี๋ยผ่านพื้นที่จิต ให้กุ่ยเจี๋ยผ่านค่ายกลเข้ามาได้อย่างง่ายดาย เพื่อมายังด้านหลังประตูหิน

เมื่อลู่เฉินมาถึงภายในห้องลับ สิ่งแรกที่เห็นก็คือระฆังทองสัมฤทธิ์ และเสียงฟ้าร้องเหล่านั้นได้ดังก้องกังวานอยู่ภายในระฆังทีละเสียง ส่วนรอบ ๆ ก็เต็มไปชั้นวางหนังสือมากมาย

บนชั้นวางหนังสือ มีหนังสือวางอยู่จำนวนมาก

แต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินตกใจก็คือ ชายชราผมยุ่งเหยิงผู้หนึ่งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกระดิ่ง ยืนอยู่ด้านหลังระฆังขนาดใหญ่นั้น ในมือถือค้อนสีดำไว้และคอยตีไปยังระฆัง จากนั้นจึงใช้แผ่นไม้บันทึกเสียงนี้ไว้

โดยเฉพาะขณะที่กำลังตีนั้น กระดิ่งเล็ก ๆ เหล่านั้นบนตัวก็ส่งเสียงไม่หยุด

เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายหนุ่มจึงถามด้วยความสงสัย “ทำสิ่งใดกัน?”

ทว่าในขณะนั้นเอง เสียงระฆังก็ส่งเสียงดังกังวานขึ้นมา จนทำให้ชายชรากระเด็นออกไปจากตรงนั้น

เลือดสด ๆ ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปาก

จากนั้น ระฆังก็ปรากฏเงาหนึ่งออกมา

ชายชราเบิกตากว้าง “แย่แล้ว!”