ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 638 ถือโอกาสผสมโรง
บทที่ 638 ถือโอกาสผสมโรง
ทั่วทั้งร่างของเงานี้เต็มไปด้วยสายฟ้า และเมื่อเสียงฟ้าร้องด้านนอกดังขึ้น ชายที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยสายฟ้าก็จะคำรามออกมาหนึ่งครั้ง จากนั้นก็จะแข็งแกร่งขึ้น
ทว่าเมื่อมีระฆังนี้กักขังอยู่ ก็ทำให้มันไม่สามารถระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมาได้
อักขระยันต์ที่ปิดผนึกระฆังนี้อยู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง ราวกับจะสามารถทำลายระฆังทั้งอันได้ตลอดเวลา จากนั้นจึงหนีออกไป
ส่วนผู้เฒ่าสายฟ้าที่ได้รับบาดเจ็บอยู่นั้นชันกายลุกขึ้น เขาสั่นกระดิ่งบนร่างจนเกิดเสียง ทำให้เสียงของกระดิ่งและเสียงของระฆังดังสะท้อนกันจนทำให้เงานั้นถูกพันธนาการไว้
เพียงแต่เงานั้นค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นละน้อย ปากก็ยังไม่ลืมที่จะก่นด่าอีกฝ่าย “ไอ้แก่หนังเหนียว รีบปล่อยข้าออกไปซะ มิเช่นนั้นเมื่อข้าออกไปแล้ว จะต้องฆ่าพวกเจ้าจนไม่เหลือซากแน่!”
“ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าออกไป!” ผู้เฒ่าสายฟ้าอดทนต่อความเจ็บปวดและสั่นกระดิ่งต่อไป
เงานั้นเริ่มบันดาลโทสะ “ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าผนึกข้าเข้าไปได้อีกแน่!”
พูดจบ เงานั้นจึงหลอมรวมอย่างบ้าคลั่ง ทำให้สายฟ้ารอบกายมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งหลอมรวมสายฟ้ากลายเป็นกระบี่ โจมตีไปยังร่างของผู้เฒ่าสายฟ้าทันที กายเนื้อของผู้เฒ่าสายฟ้าถูกโจมตีจนเกิดรูขนาดใหญ่ จนมีเลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา
“ฮ่า ๆ เจ้าไม่ไหวแล้ว! ไอ้แก่หนังเหนียว!” เงานั้นพูดด้วยความพอใจ
ผู้เฒ่าสายฟ้าตื่นตระหนก และในขณะนั้นเอง สายฟ้าก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น จนบีบให้กุ่ยเจี๋ยปรากฏตัวออกมา
เมื่อเห็นวิญญาณภูตผีแปลกหน้ายืนอยู่ตรงนั้น ผู้เฒ่าสายฟ้ายังคิดว่าเป็นสิ่งที่เงานี้เรียกมา จึงเตรียมตัวตั้งรับกับอีกฝ่าย “เจ้าคือผู้ใด?!”
เงานั้นมองไปยังวิญญาณภูตผีด้วยความแปลกใจ “มาช่วยข้า?”
ในขณะนั้น กุ่ยเจี๋ยถูกลู่เฉินผนึกวิญญาณอยู่ ดังนั้นไม่ว่าจะพูดหรือทำสิ่งใดก็เป็นลู่เฉินที่ลงมือทั้งสิ้น
แต่พวกเขาทั้งสองนั้นไม่รู้ และยังคิดว่าเป็นเพียงวิญญาณภูตผีเท่านั้น
โดยเฉพาะผู้เฒ่าสายฟ้าที่เดิมทีนั้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่น่ากลัวเช่นนี้ก็ปวดหัวมากพอแล้ว แต่ยังมีวิญญาณภูตผีออกมาอีก ทำให้รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
ลู่เฉินกลับยกยิ้ม “ข้ามาดู”
“ดู?” เงานั้นรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
ผู้เฒ่าสายฟ้าพลันแปลกใจ “เจ้าคือ?”
“ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ และก็ยังสามารถยืนดูเฉย ๆ ได้เช่นกัน” ชายหนุ่มฉีกยิ้มขณะมองผู้เฒ่าสายฟ้า
ผู้เฒ่าสายฟ้าชะงักไปครู่หนึ่งและรู้สึกแปลกใจ “เจ้ายอมช่วยข้าหรือ?”
“ใช่ ข้าสามารถช่วยเจ้าปราบมันได้ ทำให้มันถูกผนึกเข้าไปภายในระฆังนั้นอีกครั้ง แต่หลังจากจบเรื่องแล้ว เจ้าต้องตอบข้อสงสัยของข้า” ลู่เฉินยื่นข้อเสนอ
แม้ผู้เฒ่าสายฟ้าจะไม่รู้ถึงที่มาของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ขอเพียงแค่ปราบสิ่งประหลาดตรงหน้านี้ได้ อย่างไรเสียเขาก็ยอมตกลง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าให้ลู่เฉิน “ได้ เพียงแค่เจ้าสามารถปราบมันได้ ข้าก็สามารถตอบข้อสงสัยของเจ้าได้ทุกข้อ!”
ชายหนุ่มพึงพอใจกับคำตอบ จากนั้นจึงมองไปยังเงานั้น
เงาสายฟ้านี้มีแววตาที่ว่างเปล่า แต่น้ำเสียงของเขาแสดงออกถึงความดูถูกชายหนุ่มเป็นอย่างยิ่ง “วิญญาณภูตผีเช่นเจ้า จะสามารถทำอะไรข้าได้?”
“วิญญาณภูตผีก็มีพลัง” ลู่เฉินยิ้ม
เงาสายฟ้าคำรามเสียงดัง “พลังนี้ของข้า ใช้เพื่อปราบภูตผีและวิญญาณโดยเฉพาะ ดังนั้นหากเจ้าไม่อยากถูกทำลาย ทางที่ดีก็ควรจะซื่อตรงเสียหน่อย มิเช่นนั้น จะตายเช่นไรก็ไม่อาจรู้ได้”
ลู่เฉินหรี่ตามอง “เรื่องนี้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
พูดจบ ลู่เฉินจึงมองไปยังผู้เฒ่าสายฟ้าที่ยังคงดูสับสน “ข้าต้องให้เจ้าช่วยเสียหน่อย”
“ช่วย?”
“ใช่ ข้าให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าจงทำสิ่งนั้น”
ผู้เฒ่าสายฟ้าไม่รู้ว่าลู่เฉินต้องการให้ตนทำสิ่งใด แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่น “ได้ เจ้าว่ามา”
เห็นเพียงลู่เฉินให้ผู้เฒ่าสายฟ้าใช้พลังของตนเพื่อวางกลอุบายบางอย่างบนระฆังนี้ ผู้เฒ่าสายฟ้าเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “เช่นนี้ จะได้จริงหรือ?”
“วางใจเถิด ทำตามที่ข้าบอก ต้องทำให้ระฆังนี้มั่นคงได้อย่างแน่นอน”
ผู้เฒ่าสายฟ้ายังคงไม่มั่นใจมากนัก แต่เงาสายฟ้ายิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงกัดฟันทำตามที่ชายหนุ่มพูด และอักขระยันต์บนระฆังก็ค่อย ๆ เปล่งแสงสีทองสว่างออกมา
จากนั้นระฆังนี้จึงยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
เงาสายฟ้านั้นจึงค่อย ๆ เลือนรางไป
เงาสายฟ้าเริ่มก่นด่าลู่เฉินด้วยความโกรธแค้น “เจ้ารอข้าก่อนเถิด ข้าจะทำให้เจ้าไม่ตายดี!”
“กลัวว่าเจ้าจะไม่มีโอกาสนั้น” ลู่เฉินยิ้ม
เงาสายฟ้าโมโหจนกัดฟันกรอด
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีก แต่มองไปยังผู้เฒ่าสายฟ้าที่ยังคงตกตะลึงอยู่ “มัวอึ้งอะไรกัน? ต่อสิ!”
ผู้เฒ่าสายฟ้าพลันได้สติกลับมา “ได้”
เห็นเพียงผู้เฒ่าสายฟ้าลงมือต่อ จนกระทั่งเงาสายฟ้าหายไปในที่สุด เสียงสายฟ้าด้านนอกจึงหายไปเช่นกัน แต่เพราะผู้เฒ่าสายฟ้านั้นได้รับบาดเจ็บ และยิ่งเมื่อครู่นั้นได้ฟื้นฟูอักขระยันต์ ทำให้เขาอ่อนแอจนล้มลงไปอีกด้านหนึ่ง “ในที่สุด…”
ลู่เฉินจึงควบคุมกุ่ยเจี๋ยมายังด้านข้างระฆังพลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผนึกนี้ไม่เลวเลยทีเดียว”
ผู้เฒ่าสายฟ้าได้สติกลับมาทันที “เจ้าคือผู้ใด?”
“คิดจะจัดการข้าหรือ?”
“ข้าเพียงแค่แปลกใจ เจ้าที่เป็นคนเลี้ยงวิญญาณภูตผีตนนี้คือผู้ใด?” ผู้เฒ่าสายฟ้าถาม
ลู่เฉินยิ้ม “เจ้าไม่ต้องสนใจว่าข้าจะเป็นใคร เจ้ารู้เพียงแค่ตอนนี้ข้าอยากรู้เรื่องใด เจ้าก็จงตอบสิ่งนั้นกับข้า”
“แล้วหากข้าไม่ทำ?”
ชายหนุ่มแสยะยิ้มชั่วร้าย “ข้าสามารถให้ทำให้ผนึกนี้แน่นหนายิ่งขึ้น และข้าก็ย่อมมีวิธีทำให้ผนึกนี้อ่อนแอลงได้”
คำพูดนี้ทำให้ผู้เฒ่าสายฟ้าตกตะลึง
ชายหนุ่มฉีกยิ้ม “คิดดีแล้วใช่หรือไม่?”
“คิดดีแล้ว” ผู้เฒ่าสายฟ้าจำต้องเผชิญหน้ากับความจริง
“ได้ ลองพูดมาก่อนว่าเงาสายฟ้าและระฆังนี้มีที่มาอย่างไร?”
ผู้เฒ่าสายฟ้ามองไปยังระฆังนี้ และพูดอย่างทั้งรักทั้งเกลียด “ระฆังนี้ พวกเราหุบเขาลึกได้รับมาจากภูเขาสายฟ้าเมื่อหมื่นปีก่อน ตอนนั้นหุบเขาลึกคิดว่ามันเป็นสมบัติวิญญาณ ดังนั้นจึงนำกลับมาตรวจสอบดู แต่ของสิ่งนี้มีสายฟ้า คนทั่วไปจึงไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ข้าไม่เหมือนคนพวกนั้น เพราะข้ามีรากวิญญาณสายฟ้า ดังนั้นหุบเขาลึกจึงมอบหน้าที่ในการตรวจสอบมันให้ข้า”
“หลังจากนั้น?”
“เมื่อหนึ่งพันปีก่อน ข้าตรวจสอบดูแล้ว” เมื่อผู้เฒ่าสายฟ้าพูดถึงสิ่งนี้ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“พบสิ่งของที่ถูกผนึกอยู่ด้านใน?”
“ใช่ ภายในนั้นผนึกสิ่งประหลาดอยู่ และสิ่งประหลาดนี้สามารถดึงดูดพลังสายฟ้าได้ จึงทำให้ข้ากลัวจนอยากจะทำให้อักขระยันต์แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่อักขระยันต์บนระฆังนี้ ไม่ว่าจะซ่อมแซมกี่ครั้งก็ถูกเขาค่อย ๆ ทำลายไปตลอด โดยเฉพาะวันนี้ แทบจะไม่สามารถสะกดมันไว้แล้ว” เมื่อผู้เฒ่าสายฟ้าพูดถึงสิ่งนี้ก็มีสีหน้าหดหู่
ลู่เฉินยิ้ม “ของสิ่งนั้น เจ้าคิดจะจัดการอย่างไร?”
“จะจัดการได้อย่างไร? ทำได้เพียงปล่อยมันไว้เช่นนั้น เมื่อไม่มีเรื่องใดก็ค่อยซ่อมแซม สามารถสะกดมันไว้ได้กี่ปีก็คือตามนั้น”
เมื่อชายหนุ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว จึงพูดขึ้นว่า “นำของสิ่งนี้มามอบให้ข้าเถิด”
“ว่าอย่างไรนะ? มอบให้เจ้า?” ผู้เฒ่าสายฟ้าเบิกตากว้าง
ลู่เฉินยกยิ้ม “ข้ามีวิธีจัดการมัน”
ผู้เฒ่าสายฟ้ามีสีหน้าจริงจัง “สิ่งนี้เป็นของหุบเขาลึก หากทุกคนรู้ว่าข้ามอบมันให้เจ้า ข้าก็อาจจะเกิดปัญหาขึ้นได้”
“เช่นนั้น พวกเจ้ามีวิธีจัดการมันหรือ?”
ผู้เฒ่าสายฟ้าเคยลองใช้หลาย ๆ วิธีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถผนึกมันไว้ได้ ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “หากข้ามีวิธี เมื่อครู่ก็คงไม่ถูกมันทำร้ายจนบาดเจ็บ”
“เช่นนั้นมอบให้ข้าซะ ข้ามีวิธีที่จะสามารถทำให้มันเชื่อฟังได้”
“วิธีใดกัน?” ผู้เฒ่าสายฟ้าจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ
YOU MAY ALSO LIKE
