ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 675 ปล่อยดักแด้แมลงวิญญาณออกมา!

บทที่ 675 ปล่อยดักแด้แมลงวิญญาณออกมา!

ขณะนั้นเอง วิญญาณขนาดใหญ่ค่อย ๆ คลานออกมาจากด้านหลังของผู้อาวุโสรอง

วิญญาณนี้คือแมลงวิญญาณชนิดหนึ่ง

แมลงวิญญาณนี้ดูเหมือนดักแด้ขนาดใหญ่ และมันก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้

เมื่อทุกคนเห็นแล้วต่างก็รู้สึกแปลกใจ ผู้อาวุโสเจ็ดพลันตกตะลึง “ผู้อาวุโสรอง ท่านคิดจะกลืนกินเขาหรือ?”

ผู้อาวุโสสี่ร้อนใจขึ้นมา “ผู้อาวุโสรอง เขาไม่สามารถถูกกลืนกินได้!”

ผู้อาวุโสสิบเองก็ตื่นตระหนกเพราะเขารู้ว่าบางอย่างตรงหน้าคืออะไร เฮยหลวนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป “ดักแด้แมลงวิญญาณ”

เมื่อทุกคนได้ยินนางพูดว่าดักแด้แมลงวิญญาณ ต่างก็พากันเบิกตากว้างขึ้นมา บางคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด “มันคือแมลงวิญญาณที่สามารถห่อหุ้มวิญญาณมนุษย์และกลืนกินวิญญาณได้หรือ?”

“ใช่!”

“แต่สิ่งนี้ …ไม่ได้ถูกหุบเขาลึกผนึกไว้มาโดยตลอดหรือ? เหตุใดมันจึงปรากฏอยู่ที่ผู้อาวุโสรองได้?”

สำหรับคำถามนี้ มีเพียงบรรดาผู้อาวุโสเท่านั้นที่รู้ แต่ตอนนี้คนเหล่านี้ไม่ได้อธิบายให้ทุกคนเข้าใจ แต่กลับแนะนำให้ผู้อาวุโสรองหยุดลงมือ ทว่าผู้อาวุโสรองพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “วันนี้วิญญาณของเขาต้องตาย!”

หลังพูดจบ ดักแด้ขนาดใหญ่ก็มีขนาดใหญ่ขึ้น เมื่อเผชิญหน้ากับลู่เฉิน มันก็ทำให้กายเนื้อของชายหนุ่มถูกกลืนกินลงไปทั้งหมด

“ดักแด้นี้น่าสนใจยิ่งนัก” ชายหนุ่มมองดักแด้แมลงวิญญาณพลางคลี่ยิ้ม

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น เสียงของดักแด้แมลงวิญญาณก็ก้องขึ้นมาในพื้นที่จิตวิญญาณของลู่เฉิน ชายหนุ่มหลับตาลงพลางยกยิ้ม จากนั้นก็หลอมรวมเงาวิญญาณภายในพื้นที่จิต และแสยะยิ้มมองดักแด้ที่ปรากฏขึ้นในพื้นที่จิตของตน

ดักแด้ลอยตัวพลางจ้องมองลู่เฉินและเอ่ยว่า “ไม่ว่าวิญญาณใดก็หนีไม่พ้น”

พูดจบ ดักแด้ก็พ่นเขตแดนสีขาวออกมาปกคลุมวิญญาณอีกฝ่ายไว้ จากนั้นเขตแดนสีขาวนี้ก็ค่อย ๆ หดเล็กลงเพื่อกักขังวิญญาณของลู่เฉินไว้ภายใน ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าเขตแดนสีขาวนี้กำลังกัดกร่อนวิญญาณของตนอยู่

แต่วิญญาณของเขาจะถูกดักแด้ตัวหนึ่งจัดการได้อย่างไร

ดังนั้นไม่ว่าเขตแดนสีขาวนี้จะกัดกร่อนอย่างไรก็ไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้ ทว่าดักแด้แมลงวิญญาณกลับคิดว่าจะสามารถจัดการวิญญาณของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้นแมลงวิญญาณจึงเปิดเขตแดนสีขาว แต่ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มกลับกำลังแสยะยิ้มมองเขาอยู่ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เข้าใจว่าที่นี่คือพื้นที่จิตของผู้ใดกันแน่!”

“ของเจ้าแล้วอย่างไร?”

“รู้เช่นนั้นแต่เจ้าก็ยังกล้าเข้ามา?”

ดักแด้แมลงวิญญาณหัวเราะ “พื้นที่จิตว่างเปล่าของเจ้า หากข้าอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไปได้!”

ลู่เฉินยิ้มหยัน “โอ้? เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู!”

ดักแด้แมลงวิญญาณแสยะยิ้ม ก่อนจะหายตัวไปทันที

ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้าย “ซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่จิตของข้า คิดว่าข้าโง่จริง ๆ งั้นหรือ?”

ดักแด้แมลงวิญญาณไม่รู้ถึงความเก่งกาจของอีกฝ่าย ดังนั้นจึงคิดว่าเพียงแค่ซ่อนตัวชายคนนั้นก็ไม่รู้อะไรแล้ว

ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับนำเงาสายฟ้าออกมา และสั่งให้มันโจมตีไปยังทิศทางหนึ่ง

ดักแด้แมลงวิญญาณถูกโจมตีทันที เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่มันก็ยังคงอดทนและเอ่ยถาม “มันคือสิ่งประหลาดใดกัน!”

“สิ่งที่สามารถจัดการภูตผีอย่างเจ้าได้”

ขณะนั้นเอง ดักแด้แมลงวิญญาณก็รู้ว่าเจอกับความยุ่งยากเสียแล้ว ดังนั้นจึงคิดที่จะหนีออกไปจากที่นี่ แต่ทันใดนั้นมันก็ได้รู้ว่าเข้ามาง่าย แต่การจะออกไปนั้นยากกว่าที่คิด!

ดังนั้นดักแด้แมลงวิญญาณจึงคุกเข่าลงทันที “คือ …พวกเรามาเจรจากันเถิด”

“เจรจา?”

“ข้าก็ถูกแม่เฒ่านั่นเกลี้ยกล่อมมา! ระหว่างเราไม่นับว่ามีความแค้นต่อกันมิใช่หรือ!”

“เกลี้ยกล่อม?”

“ใช่ เพราะข้าเชื่อคำพูดไร้สาระของนางจึงมาจัดการเจ้า”

“โอ้? คำพูดไร้สาระอะไรกัน? ข้าอยากฟังนัก”

ดักแด้แมลงวิญญาณพูดอย่างลำบากใจ “คือ …นางรับปากข้าว่าเพียงทำลายเจ้า ก็จะมอบหญ้าแมลงสวรรค์ให้ข้า สำหรับพวกเราแล้ว หญ้านี้นับว่าเป็นของสำคัญ ดังนั้น… ”

ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด “หากวันนี้ข้าไม่แข็งแกร่งมากพอ อาจะถูกเจ้ากลืนกินวิญญาณเข้าไปใช่หรือไม่?”

“เรื่องนี้ …จะเป็นไปได้อย่างไร!” ดักแด้แมลงวิญญาณรีบปฏิเสธทันที

“ดักแด้แมลงวิญญาณใช้การกินวิญญาณเพื่อมีชีวิตอยู่ และไม่สามารถทำลายได้!”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ …ดังนั้นเราจึงสามารถเป็นมิตรกันได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกัน เพราะอย่างไร เจ้าก็ฆ่าข้าไม่ตายใช่หรือไม่” ดักแด้แมลงวิญญาณยิ้มพลางมองอีกฝ่าย

แต่ชายหนุ่มกลับยิ้ม “ข้ายังได้ยินมาว่าหนึ่งพันปีดักแด้แมลงวิญญาณสามารถจะสามารถหลอมรวมไหมวิญญาณได้ ไหมวิญญาณหล่านี้สามารถต้านทานเคล็ดวิชาวิญญาณใด ๆ ก็ได้ ดังนั้นไหมวิญญาณนี้จึงถูกเรียกว่าไหมคลุมวิญญาณ”

หลังได้ยินคนตรงหน้าพูดถึงไหมคลุมวิญญาณ ดักแด้แมลงวิญญาณจึงตะลึงขึ้นมาทันที ลู่เฉินยิ้มพลางมองมัน “แต่เจ้ากลับไม่นำไหมคลุมวิญญาณออกมา ดังนั้นข้าจึงแปลกใจว่าไหมคลุมวิญญาณเหล่านี้ของเจ้าอยู่ที่ใดกัน?”

ดักแด้แมลงวิญญาณลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา “พวกเขาผนึกกายเนื้อของข้า ไหมคลุมวิญญาณเหล่านั้นอยู่ในกายเนื้อของข้า”

“โอ้? กายเนื้อ?”

“ใช่ อยู่ในสถานที่บางแห่งภายในภูเขาแห่งนี้” ดักแด้แมลงวิญญาณตอบกลับ

“ได้ ตอนนี้ข้าจะมอบทางรอดให้เจ้า”

“ทางรอดใดกัน?”

“ยอมแพ้ข้า แล้วข้าจะทำให้กายเนื้อของเจ้าเป็นอิสระเป็นอย่างไร?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองดักแด้แมลงวิญญาณ

ดักแด้แมลงวิญญาณคิดว่าเขาพูดเรื่องตลก ดังนั้นมันจึงบ่นออกมา “เจ้าอย่ามาล้อเล่นกับข้า!”

ชายหนุ่มไม่ได้ล้อเล่นกับอีกฝ่าย เพราะตนต้องการไหมคลุมวิญญาณมาช่วยฝึกฝน ‘เม็ดยาสีดำ’ ทั้งเก้าเม็ด

ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “อะไร? มีปัญหาหรือ?”

ดูเหมือนดักแด้แมลงวิญญาณกำลังลำบากใจอยู่ “สถานที่ที่ผนึกข้านั้นน่ากลัวมากนัก ทั้งยังมีผู้อาวุโสมากมาย หากพวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้ข้า ก็คงไม่ปล่อยให้วิญญาณของข้าเข้าออกที่นี่อย่างอิสระเช่นนี้!”

“โอ้? อย่างนั้นหรือ?”

“สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริง ไม่ได้ข่มขู่เจ้าแม้แต่น้อย!” ดักแด้แมลงวิญญาณตอบด้วยความมั่นใจ

ชายหนุ่มมองมันด้วยรอยยิ้ม “ข้าถามเจ้า เจ้าจะยอมแพ้หรือไม่ ส่วนเรื่องอื่นข้าจะจัดการเอง!”

“คือ…” ดักแด้แมลงวิญญาณคิดจะปฏิเสธ แต่คำพูดของอีกฝ่ายก็น่าสนใจไม่น้อย

“เป็นอย่างไร? คิดดีแล้วหรือ?” ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางมองดักแด้แมลงวิญญาณ

ดักแด้แมลงวิญญาณพูดอย่างลังเล “ชายชราเหล่านั้นอยากให้ข้ายอมแพ้ แต่ข้าไม่ยอม”

“ข้าเทียบกับพวกเขาได้หรือ?”

“พวกเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้า”

“โอ้? ลองหรือไม่?”

หลังลู่เฉินพูดจบก็ให้เงาสายฟ้าปล่อยพายุฝนฟ้าคะนองไปยังมัน แต่ดักแด้แมลงวิญญาณมีความต้านทานที่แข็งแกร่งไม่น้อย

แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากปราการวิญญาณของเขาได้

โดยเฉพาะเมื่อปราการวิญญาณซ้อนทับกันหลายชั้น ดักแด้แมลงวิญญาณก็รู้สึกราวกับพลังวิญญาณของตนหายไป

ดักแด้แมลงวิญญาณรู้สึกว่า ชายคนนี้น่าจะแข็งแกร่งกว่าผู้อาวุโสเหล่านั้น มันจึงพูดอย่างจำยอม “ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก”

ชายหนุ่มแสยะยิ้มแล้วจับดักแด้แมลงวิญญาณ ส่วนคนด้านนอกยังคิดว่าวิญญาณของลู่เฉินถูกกลืนกินไปแล้ว ดังนั้นผู้อาวุโสต่างก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา

เหล่าผู้อาวุโสร้องขออีกครั้ง แม้แต่เฮยหลวนก็ยังพูดโน้มน้าว “อาจารย์ หากท่านฆ่าเข้าเช่นนี้ อาจจะทำให้ชื่อเสียงของท่านเสื่อมเสียได้นะเจ้าคะ!”

“เฮยหลวน หากเจ้ายังคิดว่าข้าเป็นอาจารย์ก็จงหุบปากไปซะ!” ผู้อาวุโสรองถลึงตาพลางตะคอกใส่

นางยังคิดจะพูดต่อ แต่ผู้อาวุโสรองยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห “เฮยหลวน ถ้าเจ้ายังพูดต่อไปอีกเพียงประโยคเดียว ข้าจะขับไล่เจ้าออกไปซะ!”

ทุกคนคิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสรองจะโมโหเช่นนี้

จากนั้นไม่นาน เสียงหัวเราะหนึ่งก็ดังขึ้น “หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าต้องการรับนางเป็นศิษย์พอดี!”