ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 678 อุบายเคลื่อนย้ายร่างแมลง

บทที่ 678 อุบายเคลื่อนย้ายร่างแมลง

“ข้าบอกแล้วว่าหากอยากได้ร่างกายของเจ้า ข้าก็ต้องเข้าไป” ลู่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

ทว่าดักแด้แมลงวิญญาณยังคงกังวล “ถ้าอย่างนั้น… ระวังด้วย พวกผู้เฒ่านั่นคุยด้วยไม่ง่ายเลย”

“ข้าจะไปดูก่อน” หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เขาก็เก็บดักแด้แมลงวิญญาณ ก่อนจะเดินเข้าไปในสายหมอก

ภายในหมอกมีค่ายกลอยู่มากมาย

หลังจากชายหนุ่มเดินเข้าไปข้างในก็ดูเหมือนว่าจะ ‘หลงทาง’

แต่หลังจากนั้นไม่นานลู่เฉินก็เข้าใจค่ายกลอย่างรวดเร็วและเริ่มเดินไปตามเส้นทาง จึงเห็นได้ว่าบริเวณโดยรอบถูกล้อมด้วยต้นไม้ศิลาทมิฬและหินสีดำ

“มีหินวิญญาณทมิฬอยู่ค่อนข้างมาก” ระหว่างที่เดินชายหนุ่มก็ลอบพึมพำกับตัวเอง

ตอนนี้มีกลิ่นอายบางอย่างอยู่รอบ ๆ ตัวเขา มันเบาบางมาก หากลู่เฉินไม่มี ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ ซึ่งสามารถสัมผัสถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบได้ คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายกำลังเข้ามาหา

ทว่าชายหนุ่มยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรและเดินหน้าต่อไป

กลิ่นอายนั้นเริ่มใกล้มากเรื่อย ๆ และในที่สุดเสียงของชายชราก็ดังขึ้น “ห้ามเข้ามาที่นี่!”

ลู่เฉินไม่พูดอะไรทั้งยังหันหลังเดินจากไป

หลังจากมาถึงด้านนอกแล้ว เขาก็พบสถานที่สำหรับปลดปล่อย ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ จากนั้นจึงหยิบดักแด้แมลงวิญญาณออกมาแล้วเอ่ยว่า “ในนั้นมีพวกผู้เฒ่าอยู่มากมายจริง ๆ”

“คงรู้จักกลัวแล้วสินะ” ดักแด้แมลงวิญญาณถอนหายใจ

“ไม่ได้กลัว”

“ไม่กลัวรึ?” ดักแด้แมลงวิญญาณไม่รู้จริง ๆ ว่าอีกฝ่ายไปเอาความกล้ามากมายมาจากไหน

ชายหนุ่มมองไปที่มัน “เอาละ กลับไปเถอะ วิญญาณของข้าจะซ่อนอยู่ในวิญญาณของเจ้า”

“ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณของข้ารึ?” ดักแด้แมลงวิญญาณถามด้วยท่าทางแปลกใจ

หลังจากนั้น ลู่เฉินก็ใช้เคล็ดวิชาอัสนีวิญญาณเพื่อเข้าสู่วิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตราบใดที่ข้าซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่จิตของเจ้า มันจะเป็นเรื่องยากที่อีกฝ่ายจะตรวจเจอ”

ดักแด้แมลงวิญญาณถามอย่างสงสัย “เจ้าจะไม่ถูกพบจริง ๆ หรือ?”

“ไปซะ!” ชายหนุ่มสั่ง

ดักแด้แมลงวิญญาณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามที่เขาบอก

มันเดินโซเซออกจาก ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ จากนั้นลู่เฉินก็เก็บประตูนี้ไป ก่อนจะเก็บงำกลิ่นอายของตน แล้วกลับเข้าสู่ค่ายกลอีกครั้งพร้อมกับดักแด้แมลงวิญญาณ

ตอนนี้ดักแด้แมลงวิญญาณกำลังแสร้งทำเป็น ‘กลับบ้าน’

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นอายของชายชราก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นดักแด้แมลงวิญญาณ เขาก็ไม่ได้หยุดมัน และปล่อยให้มันเข้าไป

ด้วยวิธีนี้ดักแด้แมลงวิญญาณจึงมาถึงตีนเขาซึ่งมีถ้ำอยู่

มันเห็นผนึกมากมายในถ้ำ ทั้งยังมียันต์มากมายปิดล้อมอยู่รอบ ๆ ภูเขา

ไม่เพียงเท่านั้น พลังที่สร้างขึ้นจากยันต์เหล่านี้ยังถูกรวมเข้ากับค่ายกลที่อยู่รอบ ๆ นี้ด้วย

นอกจากนี้ยังมีชายชราหลายคนซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ ค่ายกล พวกเขาต่างกำลังปกป้องภูเขาลูกนี้อยู่

ดักแด้แมลงวิญญาณบอกกับลู่เฉินว่า “ร่างกายของข้าถูกผนึกอยู่ในภูเขาลูกนี้”

“นั่นรับมือได้ง่ายยิ่ง” ชายหนุ่มยิ้มให้ดักแด้แมลงวิญญาณ

“รับมือได้ง่ายรึ?” ดักแด้แมลงวิญญาณติดอยู่ในนั้นมาหลายปี มันเคยลองทุกวิถีทางแล้ว แต่กลับไม่สามารถออกไปได้ ทว่าตอนนี้อีกฝ่ายกลับบอกว่ารับมือได้ง่ายยิ่ง มันจึงมีสีหน้าแปลกใจ

“เข้าไปก่อนเถอะ แล้วข้าจะช่วยเจ้าเอง”

ดักแด้แมลงวิญญาณจึงเข้าไปในถ้ำอย่างสงสัย

จากนั้นก็เห็นแมลงวิญญาณตัวใหญ่อยู่ในถ้ำ ทั่วร่างของมันมีแสงสีขาวเปล่งออกมา แต่ผนึกของภูเขาทำให้มันไม่สามารถขยับได้

หลังจากเห็นอย่างนี้แล้วลู่เฉินก็ถามว่า “ไหมคลุมวิญญาณอยู่ที่ใด?”

“มันอยู่ในท้องของข้า ข้าถูกผนึกเอาไว้จึงไม่สามารถคายมันออกมาได้ จึงได้แต่สะสมอยู่ที่นั่นเท่านั้น” ดักแด้แมลงวิญญาณกล่าวอย่างหดหู่

“เช่นนั้นเจ้าเข้าไปก่อน”

ดักแด้แมลงวิญญาณสงสัยว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงสั่งให้มันทำเช่นนั้น แต่มันก็ยังคงทำตามที่เขาบอก โดยเข้าไปในร่างกายของมัน แต่เพราะถูกผนึกอยู่จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ มันทำได้เพียงพูดว่า “ดูสิ ขยับไม่ได้เลย”

“ข้าจะปลดผนึกรอบ ๆ ออก” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ทะยานออกจากร่างของมันแล้วกลับสู่ร่างที่แท้จริง แต่เก็บงำกลิ่นอายเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนภายนอกสัมผัสได้

จากนั้นเขาก็เริ่มปลดผนึกรอบ ๆ ออก

เมื่อผนึกถูกคลายออกทีละน้อย ดักแด้แมลงวิญญาณก็พบว่ามันสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ดักแด้แมลงวิญญาณตื่นเต้นมาก “ยอดเยี่ยมมาก!”

“อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป อีกสักครู่ข้าคงต้องพึ่งเจ้าแล้ว”

“ข้ารึ?”

“ข้าจะพาร่างของเจ้าไปด้วย แล้วข้าจะซ่อนตัวอยู่ในจิตวิญญาณของเจ้า เมื่อเป็นแบบนี้เจ้าก็จะสามารถออกไปข้างนอกได้” ลู่เฉินอธิบายให้ดักแด้แมลงวิญญาณฟัง

เมื่อดักแด้แมลงวิญญาณได้ยินก็คิดว่าเป็นความคิดที่ดี มันเองก็ไม่ต้องการรับมือกับผู้เฒ่าพวกนั้น จึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มาเริ่มกันเลย”

ชายหนุ่มวางร่างของมันเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ จากนั้นเมื่อวิญญาณของมันเดินออกจากประตู ลู่เฉินก็ใช้เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้า และซ่อนตัวอยู่ในจิตวิญญาณของมันต่อไป

จากนั้นวิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณก็เดินออกจากถ้ำด้วยความหยิ่งผยอง

เมื่อผู้เฒ่าที่อยู่รอบ ๆ เห็นวิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณปรากฏตัว พวกเขาก็ไม่สนใจอันใดมากนัก

วิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณรีบออกจากที่นี่ไป ซึ่งเมื่อออกมาข้างนอกแล้ว ชายหนุ่มก็พบสถานที่รกร้างและเข้าไปใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’

เขามองไปยังร่างซึ่งหดตัวของดักแด้แมลงวิญญาณแล้วพูดว่า “เอาละ ให้ข้าดูไหมคลุมวิญญาณหน่อย”

หลังจากที่วิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณเข้าไปในร่างกาย มันก็คายไหมคลุมวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา

เส้นไหมเหล่านี้ล้วนเป็นสีดำและดูคล้ายเส้นผม แต่ลู่เฉินรู้ว่าเส้นไหมนี้ไม่ธรรมดา เขาจึงเก็บรวบรวมมันทีละเส้น

หลังจากที่ดักแด้แมลงวิญญาณคายออกมาสักพักก็พูดว่า “หมดแล้ว!”

ชายหนุ่มพอใจมาก เพราะไหมเหล่านั้นเพียงพอให้เขาได้ใช้สักพัก

“ตอนนี้ข้าเป็นอิสระแล้วใช่หรือไม่?”

“เจ้าควรอยู่ที่นี่ก่อนจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นเมื่อคนเหล่านั้นรู้ว่าเจ้าหายไป พวกเขาจะตามหาเจ้าไปทั่ว” ชายหนุ่มเตือน

หลังจากดักแด้แมลงวิญญาณได้ยินก็คิดว่าฟังดูสมเหตุสมผล ดังนั้นมันจึงซ่อนตัวอยู่ใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ ของอีกฝ่าย

แต่ไม่นานหลังจากที่ลู่เฉินจากไป สถานที่ที่ดักแด้แมลงวิญญาณเคยถูกผนึกไว้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที กลุ่มผู้เฒ่าพากันปรากฏตัวขึ้น เพราะพวกเขาพบว่าดักแด้แมลงวิญญาณที่อยู่ในภูเขาหายไปแล้ว

ผู้เฒ่าเหล่านี้พากันออกตามหา

ทว่าลู่เฉินไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร เขายังเรียกหลงซวงมาหาด้วยซ้ำ

“นายท่าน มีเรื่องอันใดหรือ?” หลังจากถูกชายหนุ่มตามมา หลงซวงก็ถามอย่างสงสัย

“ตอนนี้เจ้าไปหาผู้อาวุโสสามได้แล้ว” เขามองอีกฝ่าย

หลงซวงตกใจกลัว “นายท่าน งานที่เขาให้ข้าทำยังไม่เสร็จ …ดังนั้นข้าจึงไม่กล้า”

“เจ้าไม่กล้ารึ?”

“ครั้งที่แล้วเขาขอให้ข้าฆ่าท่าน แต่ข้าล้มเหลวจึงไม่กล้าไปหาเขา ข้าทำได้เพียงพักฟื้นในหุบเขาลึกเท่านั้น” หลงซวงมีสีหน้าละอาย

หลังจากได้ยินเช่นนี้ลู่เฉินก็ยิ้มออกมา “ตอนนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปเพราะมีภารกิจให้ทำ”

“ภารกิจรึ?”

ชายหนุ่มพยักหน้า

หลงซวงเอ่ยถามว่า “ท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดหรือ?”

ชายหนุ่มแนะอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง แต่หลังจากที่ได้ยิน สีหน้าของหลงซวงก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ทำเช่นนี้จะดีจริง ๆ หรือ?”

“ไปเถอะ”

“แต่ข้ากลัวว่าจะถูกเขาจัดการ” สีหน้าหลงซวงดูย่ำแย่

ลู่เฉินยิ้มแล้วย้ำว่า “ไปซะ”

“ตอนนี้เลยหรือ?”

“อืม ไปได้แล้ว”

หลงซวงทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปทันที!”

“ไปเถอะ ทำตามที่ข้าบอกแล้วทุกอย่างจะดีเอง” ชายหนุ่มยิ้มให้หลงซวง

หลงซวงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป และตรงไปหาผู้อาวุโสสาม