ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 700 ซักถามจนได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จำนวนมาก

บทที่ 700 ซักถามจนได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จำนวนมาก

“เช่นนั้นผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณก็เป็นสมาชิก ของกลุ่มพันธมิตรชิงรากวิญญาณแห่งพระราชวังสินธุเหมันต์ของเจ้าด้วยงั้นรึ?” ลู่เฉินรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่จะไขข้อสงสัย เขาจึงโพล่งถามออกมา

ราชันคุมวิญญาณคิดว่าลู่เฉินติดอยู่ในพื้นที่จิตของตนและไม่สามารถหลบหนีได้อีก ดังนั้นจึงเปิดเผยอย่างไม่เกรงกลัวอะไรว่า “ใช่แล้ว ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณเป็นผู้อาวุโสของพันธมิตรชิงรากวิญญาณแห่งพระราชวังสินธุเหมันต์!”

“ผู้อาวุโส เจ้าอายุเท่าไหร่กัน? เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้ามีชีวิตมานานกว่าหนึ่งหมื่นปีแล้ว?”

“เจ้าหนู เจ้าก็รู้ว่าพระราชวังสินธุเหมันต์แห่งนี้มีผลไม้แปลก ๆ มากมาย จึงเป็นธรรมดาที่จะมีผลไม้ที่สามารถยืดอายุขัยได้”

ลู่เฉินคิดถึงผลไม้ที่ตนได้รับมา ผลไม้หนึ่งผลจะเพิ่มอายุขัยได้หนึ่งหมื่นปี จึงย่อมไม่ใช่ปัญหาที่ผลไม้สิบผลจะทำให้คนมีอายุขัยถึงหนึ่งแสนปีได้

อย่างไรก็ตาม ผลไม้ชนิดนี้เพียงเพิ่มอายุขัยและป้องกันไม่ให้ผู้คนแก่เร็ว แต่ไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรในแง่ของการบ่มเพาะมากนัก

ดังนั้นคำพูดของราชันคุมวิญญาณจึงทำให้ลู่เฉินเข้าใจความจริง นั่นคือผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณผู้นี้อาจจะแก่มากแล้ว

“เจ้าหนู เหตุใดจึงเหม่อลอยเล่า!?” เมื่อเห็นลู่เฉินอยู่ในอาการงุนงง ราชาคุมวิญญาณก็ตะโกนถามเสียงเย้า

ชายหนุ่มกลับมาได้สติอีกครั้ง เขาแสยะยิ้มพลางเอ่ยถาม “แล้วเจ้ากำหนดเป้ามาที่ข้าได้อย่างไร?”

“ฮ่า ๆ หลังจากเจ้าเข้าไปในพระราชวังสินธุเหมันต์ คนจากพันธมิตรชิงรากวิญญาณก็ค้นพบร่องรอยของเจ้า จากนั้นจึงจัดแจงให้ข้ามาจัดการกับเจ้า แต่ข้าไม่ได้คาดว่าเจ้าจะดุร้ายขนาดนี้ โชคดีที่ตอนนี้เจ้าเข้าสู่พื้นที่จิตของข้าแล้ว ตอนนี้ต่อให้เจ้าคิดออกไปก็เป็นไปไม่ได้แล้ว” ราชันคุมวิญญาณกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ลู่เฉินถามอย่างสงสัย “เช่นนั้นเจ้ามาจากค่ายแดงของพันธมิตรชิงรากวิญญาณด้วยงั้นรึ?”

“ข้ารึ? ข้ามาจากค่ายน้ำเงินต่างหาก!”

“ก่อนนี้คนที่ข้าปะทะด้วยคือค่ายแดง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นค่ายน้ำเงินงั้นรึ?” ลู่เฉินไม่คาดว่าจะได้พบกับคนจากค่ายใหม่

“แน่นอน นี่เป็นเพราะค่ายน้ำเงินมีหน้าที่รับผิดชอบพระราชวังสินธุเหมันต์แห่งนี้” ราชันคุมวิญญาณพูดเสริมขึ้น คล้ายกลัวว่าลู่เฉินจะไม่รู้

ชายหนุ่มยังคงพยายามถามต่อไปว่า “แล้วใครคือหัวหน้าของเจ้ากัน?”

“เจ้าหนู เจ้าได้ต่อสู้กับคนจากพันธมิตรชิงรากวิญญาณมามากแล้ว ดังนั้นเจ้าก็ควรรู้ว่าตัวตนของหัวหน้านั้นลึกลับ ถึงเจ้าจะถามข้า ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”

“เช่นนั้นผู้ใดเป็นคนมอบภารกิจให้กับเจ้า?” เขาเปลี่ยนคำถาม

“แน่นอนว่าเป็นผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ”

“วิญญาณของเฮยหลวนถูกมอบให้เขาไปแล้วจริง ๆ รึ?”

“เป็นความจริง” ราชันคุมวิญญาณตอบยืนยัน

หลังจากเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว เขาก็พูดกับราชันคุมวิญญาณว่า “ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ”

“ร่วมมือรึ? ไอ้หนู เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“หมายความว่ายังมีทางที่ข้าจะออกไปจากที่นี่ได้น่ะสิ”

ราชันคุมวิญญาณคิดว่าลู่เฉินแค่พูดอย่างดื้อดึงไปอย่างนั้น จึงเอ่ยหยอกล้อว่า “อย่าเสียแรงเปล่าเลย มันไร้ประโยชน์!”

ลู่เฉินไม่ได้พูด แต่ยังคงพยายามเดินไปรอบ ๆ พื้นที่แห่งนี้ โดยวางปราการวิญญาณหลายชั้นไว้ในพื้นที่นั้น ๆ ด้วย

ราชันคุมวิญญาณคิดว่าอีกฝ่ายกำลังมองหาทางหนี ดังนั้นจึงล้อเลียนว่า “ข้าบอกแล้ว เจ้าไม่สามารถหลบหนีได้”

“ตราบใดที่ยังมีความหวังริบหรี่ ข้าก็จะทำ”

“จุ๊ ๆ เจ้าช่างดื้อดึงนัก” ราชันคุมวิญญาณหัวเราะ

“หากไม่ดื้อดึงพอ จะขับไล่ค่ายแดงออกไปได้อย่างไรเล่า?”

“นั่นเป็นขยะจากค่ายแดง มันเกี่ยวอะไรกับค่ายน้ำเงินของเรากัน?” ราชันคุมวิญญาณพูดอย่างเหยียดหยาม

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ถามขณะเตรียมการว่า “เช่นนั้นค่ายน้ำเงินของเจ้าแข็งแกร่งกว่าค่ายสีแดงงั้นรึ?”

“ย่อมแน่นอน เจ้าถามไร้สาระเสียจริง” ราชันคุมวิญญาณยืนยัน

ชายหนุ่มยิ้มและหยุดเดินเตร่ พร้อมหันไปมองทางหนึ่งแล้วพูดว่า “ถึงเวลาที่เจ้าจะออกมาแล้ว”

“เจ้าพูดให้ข้าออกไปหา ข้าก็ต้องไปรึ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?” ราชันคุมวิญญาณยิ้มแปลก ๆ

ลู่เฉินแสยะยิ้มชั่วร้าย จากนั้นก็ปล่อยกุ่ยเจี๋ยและเงาสายฟ้าออกมา ภายใต้การจัดการของลู่เฉิน พวกมันต่างโจมตีไปในจุดเดียวกัน

แสงสีดำวูบไหว ก่อนที่วิญญาณของราชันคุมวิญญาณจะปรากฏตัวขึ้น

ราชันคุมวิญญาณตกใจมาก “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่?”

“ตอนที่ข้าเข้ามา ข้าก็พบทันทีว่าเจ้ากำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด แต่ข้าคร้านจะเปิดเผยเจ้า”

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิน ราชันคุมวิญญาณก็หัวเราะหยัน “ถึงเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่ดี”

หลังจากพูดอย่างนั้น ราชันคุมวิญญาณก็วางแผนจะซ่อนตัวอีกครั้ง

แต่ในขณะนี้เอง เขตแดนวิญญาณหลายชั้นพลันปรากฏขึ้นรอบตัวเขา มันยับยั้งราชันคุมวิญญาณไว้ในทันที และทำให้เขาไม่อาจหลบหนีไปไหนได้

การแสดงออกของราชันคุมวิญญาณพลันเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ก็แค่ปราการพลังวิญญาณกับอักขระยันต์บางส่วน พวกมันจะป้องกันไม่ให้เจ้าออกไปและจำกัดวิญญาณของเจ้า” ลู่เฉินตอบ

ราชันคุมวิญญาณโกรธจัด “เจ้าหนู เจ้าควรปล่อยข้าไปดีกว่า ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่มีวันได้รับวิญญาณของเฮยหลวนคืน”

“เมื่อข้าโค่นเจ้าลงได้ เจ้าย่อมบอกข้าเอง” ลู่เฉินตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

“เจ้าคิดว่าเจ้าจะโค่นข้าลงได้ง่าย ๆ รึ?” ราชันคุมวิญญาณเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“วิญญาณของเจ้าใกล้จะถูกจำกัดจนหมดแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ก่อนที่ข้าจะถูกจำกัดพลังวิญญาณหมด ข้าสามารถเผาวิญญาณเพื่อทำลายตัวเองได้” หลังจากพูดอย่างนั้น ราชันคุมวิญญาณก็เริ่มเผาวิญญาณของเขาเอง

ชายหนุ่มเยาะเย้ย “ถ้าเจ้าคิดเช่นนั้น เจ้าก็ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ”

หลังพูดอย่างนั้นแล้ว ลู่เฉินก็ใช้ฝ่ามือแปดวิญญาณ

เมื่อฝ่ามือแปดวิญญาณรวมกับแผ่นหินฉวิญญาณแล้วก็พลันทรงพลังมากขึ้น มันปิดผนึกวิญญาณของราชันคุมวิญญาณด้วยการฟาดลงไปเพียงครั้งเดียว และป้องกันไม่ให้เขาใช้พลังวิญญาณใด ๆ

ในเวลาเดียวกัน ปราการวิญญาณที่อยู่รอบ ๆ ก็ทำการอย่างช้า ๆ ในที่สุด หลังจากราชาผู้ทำลายวิญญาณรู้สึกว่าเขาไม่มีพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนสี “ไอ้สารเลว! เจ้ากล้าดียังไงมาหลอกข้า!”

“ข้าหลอกเจ้างั้นรึ?”

“ไร้สาระ! เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าแสร้งติดกับดักเพื่อหลอกถามข้า!” ราชันคุมวิญญาณกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล

ลู่เฉินยิ้มหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “เอาละ ข้าจะไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเจ้าอีกต่อไป!”

จากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในปราการวิญญาณ ราชันคุมวิญญาณที่สูญเสียพลังวิญญาณไปนั้นไม่มีโอกาสต้านทานได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นลู่เฉินจึงประทับตราประทับภูตลงบนวิญญาณของเขาได้อย่างง่ายดาย

ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังพบรอยอักขระยันต์สีน้ำเงินจำนวนมากบนจิตวิญญาณของอีกฝ่าย ซึ่งอักขระยันต์สีน้ำเงินเหล่านี้คือสิ่งที่กลุ่มพันธมิตรชิงรากวิญญาณใช้ควบคุมราชันคุมวิญญาณ

หลังจากรับตราประทับภูตจากลู่เฉินแล้ว ราชันคุมวิญญาณจึงกล่าวว่า “อย่างที่เจ้าเห็น ตราประทับอักขระยันต์เหล่านี้ป้องกันไม่ให้ข้าทรยศต่อพันธมิตรชิงรากวิญญาณ ดังนั้นแม้เจ้าจะควบคุมข้าได้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์”

“ข้าสามารถลบเครื่องหมายเหล่านี้ได้”

“เป็นไปไม่ได้!” ราชันคุมวิญญาณไม่เชื่อและคิดว่าลู่เฉินล้อเล่น

“เจ้าคิดงั้นรึ?”

หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็ลงมือและเริ่มลบอักขระยันต์เหล่านี้ทีละอัน

เมื่ออักขระยันต์สีน้ำเงินหายไปจนหมด ราชันคุมวิญญาณก็พลันรู้สึกว่าเขาเป็นอิสระแล้ว

สิ่งนี้ทำให้การแสดงออกของราชันคุมวิญญาณเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ “นี่…”

“ตอนนี้จงบอกข้าเกี่ยวกับผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณมาอย่างช้า ๆ” ลู่เฉินเอ่ยพลางจ้องไปที่ราชันคุมวิญญาณ

“ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณรึ?”

“ใช่ จะหาตัวเขาเจอได้อย่างไร?”

ราชันคุมวิญญาณลังเล

“อย่าคิดอยู่เลย ไม่อย่างนั้นข้าจะสั่งให้เจ้าตาย”

ราชันคุมวิญญาณรู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ส่วนใหญ่เขาจะเป็นฝ่ายติดต่อมาหาข้าเอง เว้นแต่ว่าข้าจะพบวิญญาณพิเศษบางอย่างจึงต้องการพบเขา ซึ่งเขาจะรับพวกมันไปหลังจากมายืนยันว่าต้องการพวกมันแล้ว”

“โอ้? แล้วจะเรียกเขามาได้อย่างไร?”

“มีวิหารทรุดโทรมอยู่ใกล้หุบเขา ข้าแค่ต้องจุดควันขึ้นบนยอดเขานั้น แล้วเขาจะมาพบข้าภายในสามวัน”

“พวกเจ้านัดเจอกันที่ไหน?”

“ที่หุบเขาลึก” ราชันคุมวิญญาณตอบ

ลู่เฉินขมวดคิ้ว “เขาสามารถเข้าออกหุบเขาได้งั้นรึ?”

“ข้าไม่รู้ และรู้แค่ว่าเขาสามารถตามหาข้าเจอได้เสมอ”

“เขาหน้าตาเป็นอย่างไร แล้วแต่งกายแบบใด?” ชายหนุ่มลอบสงสัยว่าคนผู้นี้อาจมาจากหุบเขาลึก