ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 708 หินก้อนเล็ก ๆ ก็สามารถปราบนางจนตายได้!

บทที่ 708 หินก้อนเล็ก ๆ ก็สามารถปราบนางจนตายได้!

เจี่ยอันไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงถามเช่นนี้ แต่เขาก็พูดขึ้นมา “ตามบันทึกบางส่วนของสำนักเรา จอมมารผู้นี้เก่งกาจยิ่งนัก แม้เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนสำนักเหมันต์สงัดจะร่วมมือกับสำนักผู้ฝึกเซียนใหญ่ ๆ ก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ และยังถูกเขาและศิษย์ของเขารวมตัวกันกวาดล้างจนหมดสิ้นอีก”

“หลังจากนั้นล่ะ?”

“ต่อมาเขาก็ได้กลายเป็นเซียน และยังเป็นเซียนอันดับหนึ่งของมหาทวีปจิ่วโหยวของเรา นับว่าเป็นอัจฉริยะเลยทีเดียว” เจี่ยอันประเมินขึ้นมา

เฮยหลวนที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดด้วยความประหลาดใจ “กลายเป็นเซียน?”

“ใช่ เซียนอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปจิ่วโหยว” เจี่ยอันพูดในสิ่งที่ตนรู้ออกมา

เฮยหลวนได้ฟังแล้วจึงเอ่ยชื่นชมขึ้นมา “จอมมารผู้นี้ช่างเก่งกาจเสียจริง”

เจี่ยอันเองก็ชื่นชมเช่นกัน “ใช่ เขาเป็นยอดฝีมือแห่งมหาทวีปจิ่วโหยวของเรา”

ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา เฮยหลวนจึงรู้สึกสงสัย “อาจารย์ ท่านยิ้มทำไมกัน?”

“ไม่ได้ยิ้มอะไร” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมาก จากนั้นจึงเดินไปตามทางของตนต่อไป

เฮยหลวนมักจะรู้สึกว่าอาจารย์ผู้นี้ของตนดูลึกลับมากเกินไป แต่ลู่เฉินก็ไม่อยากพูดอะไรมากนัก เขาทำเพียงเรียกเจี่ยอันมาคุยเรื่องของจอมมารผู้นั้นต่อไป

ลู่เฉินเดินนำพวกเขา ไม่นานจึงหาสถานที่ไร้หิมะภายในพื้นหิมะแห่งนี้ได้

“อาจารย์ ที่นี่ไม่มีหิมะ?” เฮยหลวนที่เห็นดังนั้นรู้สึกตกตะลึงขึ้นมา

ชายหนุ่มเห็นว่าด้านหน้าไร้ซึ่งหิมะ แต่กลับมีก้อนหินบางส่วนอยู่ และก้อนหินพวกนี้ก็ยังปล่อยหมอกสีขาวออกมา

เจี่ยอันขมวดคิ้วขึ้นมา “ข้าไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายในนั้นได้”

ลู่เฉินเพียงพูดขึ้นมาสั้น ๆ “ไม่เป็นไร ตามข้ามา”

เมื่อพูดจบ ชายหนุ่มจึงนำพวกเขาเข้าไปด้านใน กระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของเสวียหลิงเยว่จึงดังขึ้นมาอีกครั้ง “เจ้าหนุ่มช่างกล้าหาญนัก กล้าเข้ามาจริงหรือ?”

“อาจารย์ เสียงนี้?” เฮยหลวนสงสัย

“คนของสำนักเหมันต์สงัด” เขาตอบกลับ

“ว่าอย่างไรนะ? สำนักเหมันต์สงัด?” เมื่อครู่เฮยหลวนพึ่งจะได้ฟังเจี่ยอันพูดถึงเรื่องการต่อสู้ระหว่างสำนักเหมันต์สงัดและจอมมาร ดังนั้นจึงรู้สึกว่าสำนักเหมันต์สงัดนี้น่าจะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก และคนภายในนั้นก็อาจจะไม่ธรรมดา

ลู่เฉินไม่รู้ว่าเฮยหลวนกำลังคิดสิ่งใด แต่กลับพยักหน้าแทน

เฮยหลวนรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเกินไป ส่วนเสวียหลิงเยว่หัวเราะขึ้นมาจากมุมมุมหนึ่ง “เจ้าหนุ่ม เจ้ายังรับศิษย์อยู่หรือ?”

“มีปัญหาหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม

เสวียหลิงเยว่เผยรอยยิ้มประหลาด “เช่นนั้นเจ้าจงดูแลนางให้ดี มิเช่นนั้นหากสูญเสียความเป็นตัวตนหรือถูกข้าควบคุม เช่นนั้นคงจะไม่ดี”

ลู่เฉินเตรียมตัวเอาไว้ก่อนแล้ว

ชายหนุ่มนำศิลาวิญญาณที่ตนได้วาดไว้บางส่วนออกมา และมอบให้แก่เฮยหลวน “นำสิ่งนี้ติดตัวไป ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้นก็จงอย่าทิ้งมันให้ห่างตัว”

“อาจารย์ นี่คือ?”

“มันสามารถป้องกันสิ่งต่าง ๆ ที่หมายจะครอบครองเจ้าได้ ในขณะเดียวก็กันยังต้านทานเคล็ดวิชาที่น่าสงสัยทั้งหมด” ลู่เฉินอธิบาย

เฮยหลวนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “แข็งแกร่งนั้นเชียวหรือ?”

ลู่เฉินพยักหน้ารับ และอธิบายบางอย่างแก่เจี่ยอัน

แต่เสวียหลิงเยว่ที่อยู่ในมุมมืดแสยะยิ้มออกมา “เจ้าหนุ่ม คิดว่าของเหล่านี้จะมีประโยชน์หรือ?”

“เจ้าลองดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ” เขาพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย

“ได้ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็น” เมื่อเสวียหลิงเยว่พูดจบก็กลายเป็นแสงสีน้ำเงิน นางคิดจะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเฮยหลวน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเฮยหลวน แสงสีเขียวทรงพลังก็สว่างขึ้นมาจากศิลาวิญญาณ และกลายเป็นเขตแดนสีเขียวอ่อน

ราวกับว่าเสวียหลิงเยว่กระแทกเข้ากับกำแพงบางอย่าง และหายไปจากตำแหน่งเดิมทันที

หลังจากเฮยหลวนเห็นภาพดังกล่าวจึงรู้สึกดีใจขึ้นมา “อาจารย์ สิ่งนี้”

ลู่เฉินแสยะยิ้มแต่ไม่ได้พูดใด ๆ แต่เสวียหลิงเยว่ที่อยู่ในมุมมืดกลับยิ้มออกมา “เจ้าหนุ่ม ทักษะของเจ้ามีไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงกับสามารถอาศัยศิลาวิญญาณชิ้นเล็ก ๆ สำแดงพลังที่ทรงพลังเช่นนี้ออกมาได้”

“เจ้าคิดว่ามันเป็นเพียงศิลาวิญญาณธรรมดาหรือ?”

“หรือไม่ใช่?”

“ศิลาวิญญาณเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก แท้จริงแล้วนั้นคืออักขระยันต์มายา แต่พูดไปเจ้าก็คงไม่เข้าใจ” ลู่เฉินคร้านจะอธิบายให้มากความ

เสวียหลิงเยว่ยิ้มออกมา “ข้ามีชีวิตมานานถึงหนึ่งแสนปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอักขระยันต์มายาเช่นนี้”

“นั่นเป็นเพราะอู๋เสี่ยอาจารย์ของเจ้าเชี่ยวชาญในเรื่องการควบคุมวิญญาณที่สุด อักขระยันต์พวกนี้ของข้ามีไว้เฉพาะพวกเจ้า!” ชายหนุ่มแสยะยิ้มพลางพูด

“เหตุใดเจ้าจึงรู้ว่า ข้าและอาจารย์ของข้าใช้วิธีใดในการควบคุมผู้อื่น?” เสวียหลิงเยว่หัวเราะขึ้นมาจากมุมมืด

“เพียงแค่ตามหาตำราโบราณบางส่วนเมื่อหนึ่งแสนปีก่อนเจอ ก็พอจะหาอะไรบางอย่างเจอได้บ้าง” ลู่เฉินสร้างเหตุผลขึ้นมา

เหตุผลนี้ทำให้เฮยหลวนและเจี่ยอันเชื่อสนิทใจ

เสวียหลิงเยว่เองก็คิดว่าเป็นไปได้เช่นกัน แต่นางพูดอย่างไม่สนใจ “ไม่ว่ามันจะมีไว้เพื่อปราบปรามพวกเราหรือไม่ แต่เมื่อเปิดมันออก ข้าก็จะใช้วิธีที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านั้นจัดการเจ้า”

พูดจบ หมอกสีขาวรอบ ๆ พลันมีเงาร่างนับไม่ถ้วนสว่างขึ้นมา เมื่อเจี่ยอันและเฮยหลวนเห็นเหงาเหล่านี้ก็รู้สึกราวกับเห็นคนสนิทของตน

ดังนั้นทั้งสองจึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่อเห็นทั้งสองได้รับผลกระทบ ศิลาวิญญาณบนมือของพวกเขาจึงเปล่งแสงสีเขียวขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองได้สติขึ้นมาทันที

แต่ทั้งสองพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา โดยเฉพาะพลังเมื่อครู่ มันนับว่าน่ากลัวมากเกินไป

เฮยหลวนยังคงตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย ราวกับว่าจะถูกพรากชีวิตไปได้ตลอดเวลา

เสวียหลิงเยว่ที่อยู่ในมุมมืดหัวเราะขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าช่างมีความสามารถเสียจริง สามารถอาศัยศิลาวิญญาณทำลายชิ้นหนึ่งทำให้พวกเขาได้สติกลับมา”

“ทักษะของข้านั้นมีอยู่อีกมาก ดังนั้นอย่าคิดจะทดสอบความสามารถของข้า” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉย

“เจ้าหนุ่ม เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะไม่มีวิธีจัดการพวกเจ้าหรอกนะ?” เสวียหลิงเยว่เผยรอยยิ้มประหลาด

ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นมา “เจ้าลองคิดดู สถานที่ของเจ้าจะถูกเปิดเผยหรือไม่”

“สถานที่ของข้า?”

และในขณะนั้นเอง เงาสายฟ้าปรากฏขึ้น และกลายเป็นพายุฟ้าคะนองพุ่งไปยังทิศทางหนึ่ง

ตู้ม!

บริเวณหมอกสีขาวนั่น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาทันที และหมอกสีขาวรอบ ๆ จึงหายไป จึงเห็นสตรีนางหนึ่งยืนอยู่บนก้อนหิน แต่ดูเก้อเขินเล็กน้อย

หญิงผู้นี้สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา แต่บนชุดกระโปรงนั้นมีรูไหม้ขนาดเล็กอยู่มากมาย ส่วนมือขวายังถือไม้เท้ากระดูกอสูรสีน้ำเงิน ดูแล้วช่างแปลกประหลาดนัก

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสวียหลิงเยว่

ส่วนเสวียหลิงเยว่คิดไม่ถึงว่าตนจะถูกเปิดเผย จึงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “คิดไม่ถึงเสียจริง!”

“เมื่อเห็นเจ้าเป็นเช่นนี้ก็นับว่ายังดูอ่อนวัยนัก” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายที่ดูราวกับหญิงสาวอายุราว ๆ ยี่สิบถึงสามสิบปีได้ แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าอีกฝ่ายน่าจะใช้ผลไม้ชนิดหนึ่งจึงกลายเป็นเช่นนี้

ทว่าเสวียหลิงเยว่กลับรู้สึกดีใจขึ้นมา “บอกว่าข้าอ่อนวัยหรือ ช่างน่าดีใจนัก”

“เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง”

“แน่นอน สตรีผู้ใดจะไม่ชอบความอ่อนเยาว์และความสวยงามกัน จริงหรือไม่?” เสวียหลิงเยว่หัวเราะขึ้นมา

ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “สวยงามก็มีพลังแล้วหรือ?”

“ข้ากล้าล่อเจ้าเข้ามาถึงที่นี่ ย่อมต้องมีวิธีจัดการเจ้าแน่” เสวียหลิงเยว่จ้องมองลู่เฉินพลางเอ่ย

แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มชั่วร้ายออกมา “ข้าจำอู๋เสี่ยได้ นางนับว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังยิ่งนัก แต่เหตุใดจึงฝึกฝนศิษย์ที่อ่อนแอเช่นเจ้าออกมาได้?”

เมื่อเสวียหลิงเยว่ได้ยินคำพูดของลู่เฉินจึงหัวเราะขึ้นมา “เจ้าพูดยั่วยุข้าให้น้อยลงเถิด ข้าไม่โกรธเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเจ้าหรอก”

“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” เมื่อลู่เฉินพูดจบ กุ่ยเจี่ยจึงออกมามุมมุมหนึ่ง และพุ่งตัวไปยังเสวียหลิงเยว่ทันที