ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 787 อีกาแห่งความตายผู้หยิ่งผยอง

บทที่ 787 อีกาแห่งความตายผู้หยิ่งผยอง

ลู่เฉินเห็นวิญญาณหมีลวงตาเริ่มคุกรุ่นด้วยความโกรธ จึงยิ้มพลางเอ่ย “อย่าเอาแต่พูดไร้สาระ รีบเข้ามาสิ”

“ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!” วิญญาณหมีลวงตารู้สึกว่า ลู่เฉินช่างหยิ่งผยองเหลือเกิน จึงปล่อยหมัดอันทรงพลังเข้าใส่ และตั้งใจจะสังหารชายหนุ่มให้ตาย

ทว่าลู่เฉินกลับทำเพียงยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย “ยังไม่พอ!”

วิญญาณหมีลวงตาตกตะลึง

อินซานถอนหายใจด้วยความพิศวง “การโจมตีที่ทรงพลังขนาดนี้ กลับไม่ทำให้เขาเป็นอะไรเลยหรือ?”

ไม่เพียงแค่อินซาน ถังอิงเองก็ร้องอย่างตื่นเต้น “เก่งจริง ๆ!”

ในตอนนั้นเอง วิญญาณหมีลวงตาคิดจะหลบหนี มันจึงหมุนตัวเตรียมจะออกจากที่นี่ แต่ยังไม่ทันได้หนี ก็ถูกลู่เฉินใช้คาถาสยบภูตผี พันรัดวิญญาณของมันเอาไว้ พร้อมกับพูดว่า “อย่าหนี สู้ต่อ!”

“ข้าไม่กล้าแล้ว!” วิญญาณหมีลวงตาเริ่มขอความเมตตา

ลู่เฉินไม่สนใจคำวิงวอน กลับยิ้มพลางกล่าวว่า “จงโจมตีข้าให้เต็มที่ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”

วิญญาณหมีลวงตาเริ่มตื่นตระหนก “ไม่ ไม่กล้า!”

“จะสู้หรือไม่สู้!” ลู่เฉินจ้องมองวิญญาณหมีลวงตา

“ข้า… ข้าจะสู้” วิญญาณหมีลวงตาตอบอย่างจนใจ

หลังจากนั้นวิญญาณหมีลวงตา ก็โจมตีลู่เฉินอย่างต่อเนื่อง ส่วนลู่เฉินทำเพียงมองมันด้วยรอยยิ้ม

วิญญาณหมีลวงตาเริ่มโจมตี

โครม โครม โครม!

การโจมตีหลายระลอกกระทบเข้ากับร่างของลู่เฉิน แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่เป็นอะไร ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าทำไมลู่เฉิน ถึงปล่อยให้วิญญาณหมีลวงตาโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง

ทว่าลู่เฉินไม่ได้อธิบายอะไร ทุกคนจึงทำได้เพียงมองดูเงียบ ๆ

จนกระทั่งผ่านไปสักพัก ลู่เฉินจึงมองวิญญาณหมีลวงตาพร้อมรอยยิ้ม “พอได้แล้ว”

วิญญาณหมีลวงตาถามอย่างตื่นตระหนก “ข้า… ข้าได้รับอิสระแล้วหรือ?”

“ข้าบอกว่าต้องเอาชนะข้าให้ได้ก่อน” ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม

“อะไรนะ?” วิญญาณหมีลวงตาชะงักงัน

“แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง”

“บอกมาได้เลย!”

“ไปเรียกวิญญาณสัตว์ทั้งหมดที่อยู่แถวนี้มา และยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดี” ลู่เฉินมองวิญญาณหมีลวงตาพร้อมรอยยิ้ม

วิญญาณหมีลวงตาจ้องมองลู่เฉินด้วยดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะพูดว่า “เจ้า… พูดเล่นใช่หรือไม่?”

“เจ้าคิดว่าข้ากำลังพูดเล่นกับเจ้าหรือ?” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองวิญญาณหมีลวงตาตัวนี้

“ข้า…”

ลู่เฉินทำพันธสัญญากับมันโดยตรง และสั่งให้มันจากไป ดังนั้นวิญญาณหมีลวงตา จึงทำได้เพียงจำใจจากไปอย่างไม่มีทางเลือก

อินซานอดไม่ไหว จนต้องถามขึ้นว่า “นายท่าน ท่านทำเช่นนี้เพราะอะไร?”

“มีธุระ” ลู่เฉินตอบเพียงสองคำ

อินซานงุนงง และสงสัยว่าคือธุระอะไร

แต่ลู่เฉินไม่พูดอะไรต่อ และแม้ถังอิงจะอยากถามก็ตาม ทว่าเขาก็ไม่สนใจนาง

ทำให้หญิงสาวบ่นอย่างหงุดหงิดว่า “ขี้งกจริง ๆ”

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงสัตว์ร้ายพลันดังมาจาก บริเวณใกล้เคียง ทำเอาถังอิงรู้สึกขนลุกซู่ “น่ากลัวจริง ๆ”

“นายท่าน ท่านต้องระวังแล้ว ที่นี่มีวิญญาณสัตว์ร้ายมากมาย และพวกมันไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ” อินซานเตือนเป็นพิเศษ

ลู่เฉินยิ้มพลางกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้นได้ก็ดี”

“ดีงั้นหรือ?” อินซานงุนงงอย่างมากว่า ลู่เฉินจะทำอะไรกันแน่

ถังอิงเองก็พูดจาหยอกล้อว่า “ข้าเองก็อยากดูว่าเจ้าหนูนี่ จะก่อเรื่องอะไรต่อไป”

จากนั้นทุกคนก็เห็นวิญญาณสัตว์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา และมีวิญญาณสัตว์ตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น มันค่อย ๆ เดินเข้ามาเหมือนไก่ตัวผู้

แต่ไก่ตัวนี้เป็นเงาดำ มีหงอนสีดำ และปีกใหญ่สีดำด้วย

อินซานเห็นแล้วพูดติดอ่างว่า “มันคืออีกาแห่งความตายในตำนานจริง ๆ ด้วย!”

ถังอิงสงสัย “นั่นมันตัวที่รังควานวังทะเลภูเขา ของพวกเจ้าเมื่อหมื่นปีก่อนใช่หรือไม่?”

“ใช่ สุดท้ายมันก็ถูกเหล่าผู้อาวุโสรวมพลังจัดการ แล้วผนึกไว้ในป่าแห่งนี้ และไม่สามารถออกไปได้อีก” อินซานเล่าทุกอย่างที่รู้ออกมา

ถังอิงสูดหายใจเฮือกใหญ่ และในขณะนั้นอีกาแห่งความตาย ก็จ้องมองลู่เฉินด้วยดวงตาสีแดง “เจ้าหนู เจ้าเป็นคนตามหาข้าใช่หรือไม่?”

“ใช่”

“เจ้าไม่กลัวตายหรือ อีกทั้งยังกล้ามาตามหาข้าอีก?” อีกาแห่งความตายที่ถูกขังอยู่ที่นี่ เกลียดชังมนุษย์มานานแล้ว ดวงตาจึงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ลู่เฉินมองอีกาแห่งความตายด้วยรอยยิ้ม “เจ้าคิดว่าตนเองสามารถฆ่าข้าได้หรือ?”

“เหลวไหล ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้แน่นอน!” อีกาแห่งความตายพูดอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มมองอีกาแห่งความตายด้วยรอยยิ้ม “หืม? จริงหรือ?”

“แน่นอน!” อีกาแห่งความตายตอบอย่างมั่นใจ

เขายิ้มบาง ๆ และะเอ่ย “เอาสิ มาเลย!”

“เพียงแค่จัดการเจ้าน่ะ ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือเองหรอก!” อีกาแห่งความตายพูดจบ ก็สั่งให้วิญญาณสัตว์ทั้งหลายโจมตีลู่เฉิน

เหล่าวิญญาณสัตว์พากันเข้าโจมตีเป็นฝูง เป้าหมายคือจับตัวลู่เฉินให้ได้ แต่ไม่ว่าจะโจมตีอย่างไร ก็ไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้เลย

เรื่องนี้สร้างความโกรธแค้น ให้เหล่าวิญญาณสัตว์ จนพวกมันต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

อีกาแห่งความตายหันไปมองพวกวิญญาณสัตว์ “พวกเจ้าไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

เหล่าวิญญาณสัตว์ต่างรู้สึกอับอาย เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ต้องการให้เป็นเช่นนี้ แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ พวกมันก็ทำได้เพียงแสดงสีหน้าอับอายออกมา

“มองอะไรกัน!?” อีกาแห่งความตายโมโหจนแทบระเบิด

เหล่าวิญญาณสัตว์ทำอะไรไม่ถูก พร้อมพากันบ่นคร่ำครวญ

อีกาแห่งความตายแค่นเสียง “ไร้ประโยชน์! ดูข้าเอาไว้!”

เมื่อได้ยินดังนั้นเหล่าวิญญาณสัตว์ จึงพากันถอยออกไป

อีกาแห่งความตายมองไปทางลู่เฉินและเอ่ย “เจ้าหนู ข้าขอแนะนำให้เจ้าคุกเข่าขอร้องข้าดี ๆ ไม่เช่นนั้นเมื่อข้าลงมือ เจ้าก็จะพินาศ!”

“จริงหรือ? งั้นก็ลองดูสิ!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัวอีกฝ่าย

อีกาแห่งความตายทนไม่ไหว “รนหาที่อยากตาย!”

พูดจบ อีกาแห่งความตายก็เปล่งเสียง ประหลาดออกมาจากปาก เสียงนั้นคล้ายกับเสียงไก่ตัวผู้

“เสียงนี้!” อินซานที่ยืนอยู่ด้านหลังรู้สึกทรมาน

รากวิญญาณของถังอิงมีความพิเศษ จึงไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงนั้น ส่วนหั่วเตาหลางขมวดคิ้ว พร้อมถอยหลังไปเอง

ส่วนลู่เฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกาแห่งความตาย ปล่อยให้อีกฝ่ายลงมือโจมตีตนเองต่อไป

เม็ดยาอสูรสีดำของลู่เฉิน พลันมีเพิ่มพลังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

อีกาแห่งความตายพลันรู้สึกดีใจ “คราวนี้ข้าจะดูว่าเจ้าจะตายหรือไม่!”

มันคิดว่าจะสามารถทำลาย วิญญาณของลู่เฉินได้ง่าย ๆ แต่ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มกลับไม่เป็นอะไรเลย

สิ่งนี้ทำให้อีกาแห่งความตายคลุ้มคลั่ง จึงกระพือปีกเพื่อเพิ่มพลัง แต่วิญญาณสัตว์รอบข้างกลับได้รับผลกระทบ ทำให้พวกมันร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ส่วนลู่เฉินกลับรู้สึกเพลิดเพลิน

ถังอิงรู้สึกสงสัย “เป็นไปได้หรือที่วิญญาณของเขา จะไม่เป็นอะไรเลย?”

ไม่เพียงถังอิงเท่านั้น แม้แต่อินซานที่หลบอยู่ห่างออกไป ด้วยความตกใจก็ยังรู้สึกสงสัย ในขณะที่ลู่เฉินกำลังสนุกสนานอยู่ตรงนั้น กลับทำให้อีกาแห่งความตายโกรธ มันจึงอ้าปากดูดวิญญาณของลู่เฉินเข้าไปในร่าง

จากนั้นอีกาแห่งความตาย ก็พูดด้วยความพึงพอใจว่า “สบายจริง ๆ!”

ถังอิงพลันตกใจ “แย่แล้ว! วิญญาณของเขาถูกกลืนเข้าไปแล้ว!”

อินซานพูดด้วยความกังวล “ตามที่เล่าลือกันมา อีกาแห่งความตายสามารถกลืนวิญญาณคนได้ และเมื่อถูกกลืนเข้าไปแล้ว ก็ต้องตายอย่างแน่นอน”

“อะไรนะ!?” ถังอิงเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้

“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี?” อินซานตกใจ

หั่วเตาหลางเอ่ยปากขึ้นว่า “นายท่านบอกว่าไม่เป็นไร อย่าคิดมาก”

ถังอิงและอินซานต่างสงสัยว่า ลู่เฉินจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ?

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ภายในจิตสำนึกของอีกาแห่งความตาย ลู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น และมองมันพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าไม่กลัวหรือว่า ข้าจะทำลายวิญญาณของเจ้า?”

“น่าขันนัก เมื่อเข้ามาในจิตสำนึกของข้าแล้ว วิญญาณของเจ้าย่อมต้องถูกบดขยี้อย่างแน่นอน”

“เจ้าแน่ใจหรือ?”

“เหลวไหล จิตสำนึกของข้าไม่ธรรมดา!” อีกาแห่งความตายพูดอย่างหยิ่งผยอง

ลู่เฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ และพบว่าจิตสำนึกของ อีกาแห่งความตายนี้มีความพิเศษจริง ๆ นอกจากนี้สัตว์อสูรชนิดนี้ก็ไม่ควร จะปรากฏในสถานที่เช่นนี้ด้วย ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้ามาจากที่ไหนกัน?”

“เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย?” อีกาแห่งความตายตอบอย่างหยิ่งผยอง