ตำนานจอมราชันย์อหังการ - บทที่ 796 เม็ดยาครบสิบสามเม็ดแล้ว

บทที่ 796 เม็ดยาครบสิบสามเม็ดแล้ว

รอยยิ้มกระหยิ่มของกุ่ยเจี่ยน กลับทำให้ลู่เฉินหัวเราะออกมา

และเมื่อเห็นชายหนุ่มหัวเราะ กุ่ยเจี่ยนก็งุนงง “ไอ้หนู เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ยังจะหยิ่งผยองอีกหรือ?”

“ข้ากำลังคิดว่าอีกประเดี๋ยว เจ้าจะพบว่าตัวเองช่างโง่เขลาเพียงใด”

“โง่เขลา?” กุ่ยเจี่ยนหัวเราะอย่างประหลาด

“ถูกต้อง โง่เขลามาก!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างน่าขนลุก

กุ่ยเจี่ยนแค่นหัวเราะเยาะ “งั้นข้าจะดูว่าอีกประเดี๋ยวใครกันแน่ที่โง่เขลา!”

พูดจบ ใต้พื้นน้ำแข็งก็ปรากฏเงาดำของสัตว์ร้ายขึ้นมามากมาย

เงาเหล่านี้คือวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีทั้งสิ้น

เห็นได้ชัดว่าวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีพวกนี้ ดูไม่แตกต่างจากสัตว์ปีศาจทั่วไปมากนัก แต่เมื่อพวกมันทะลุผ่านพื้นน้ำแข็งมาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน รอบตัวพวกมันกลับมีฟองอากาศสีดำมืดล้อมรอบอยู่นับไม่ถ้วน

ภายในฟองอากาศเหล่านี้ สามารถเห็นคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง ราวกับว่าในฟองอากาศมีพลังอำนาจบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว

ทำให้ทั้งถังอิงและเป็ดมารที่ยืนดูอยู่ด้านหลังต่างตกใจ

มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ยังคงสงบนิ่ง อีกทั้งยังไพล่มือไว้ด้านหลัง ราวกับกำลังเพลิดเพลินพลางเอ่ยว่า “มาเถิด!”

เสียงครวญครางดังออกมาจากโครงกระดูก “ช่างหยิ่งผยองเสียจริง!”

หลังจากพูดจบ มันก็ควบคุมวิญญาณสัตว์เหล่านี้โจมตีชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

เม็ดยาอสูรสีดำของลู่เฉินดูเหมือนกำลังจะได้รับการยกระดับ แต่สุดท้ายก็ยังขาดอีกนิดหน่อย ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ยังอ่อนแอไปหน่อย”

“อ่อนแอ? เจ้ากล้าบอกว่าอ่อนแองั้นหรือ?” มันแสดงท่าทีโกรธเคือง

“แล้วไม่ใช่หรือ?” ชายหนุ่มย้อนถามกลับไป

มันโกรธจนตัวสั่นและจ้องมองลู่เฉินเขม็ง “เช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะสนุกกับเจ้าให้เต็มที่!”

จากนั้นก็เห็นวิญญาณสัตว์ประหลาดเหล่านั้น โยนฟองอากาศใส่ร่างลู่เฉิน

โครม! โครม!

หลังจากฟองอากาศเหล่านั้นระเบิด ก็มีบางสิ่งที่ดูคล้ายกระแสไฟฟ้าสีดำวิ่งไปมาบนร่างของลู่เฉิน แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเช่นนั้นมันก็งุนงง พร้อมจ้องมองชายหนุ่มพลางถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น “ไอ้หนู เจ้าทำอะไรกันแน่?”

“เจ้ามองไม่ออกหรือ?” เขาย้อนถามกลับ

มันไม่รู้เลยว่าลู่เฉินต้านทานได้อย่างไร จึงพูดด้วยความโกรธ “บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

“ความหมายก็ง่ายๆ นั่นก็คือพวกมันอ่อนเกินไป ยังไม่พอที่จะเป็นภัยคุกคามต่อข้า ดังนั้นเจ้าต้องเพิ่มกำลังให้มากกว่านี้” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายพลางยิ้ม

ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้าน ดูเหมือนโกรธมาก ถึงขนาดพูดออกมาว่า “เมื่อเจ้าอยากตาย งั้นข้าจะช่วยให้สมปรารถนา!”

ไอซากศพแผ่ขยายออกมาหลังจากที่ปีศาจดักแด้พูดจบ ทะเลเริ่มสั่นสะเทือนและมีฟองผุดขึ้นมา ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังจะปรากฏตัว

ถังอิ้งรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย “ดูเหมือนจะมีอะไรที่ใหญ่กว่านี้กำลังจะขึ้นมา”

“นั่นก็ดีนี่” ลู่เฉินกล่าวพลางยิ้ม เพราะนี่คือสิ่งที่เขารอคอย

ปีศาจดักแด้หัวเราะเยาะ “ดีงั้นรึ? งั้นข้าจะทำให้เจ้าได้สมใจอยาก!”

พูดจบ ปลาดำขนาดใหญ่สามหัวก็ปรากฏตัวขึ้น มันมีเงาเหมือนกัน “เกล็ด” บนตัวมันเปล่งประกายสีดำ ดวงตาทั้งคู่เรืองแสงสีฟ้า ดูน่าขนลุกชวนสยอง

ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากปลาสามหัวตัวใหญ่โผล่ขึ้นมา มันก็ยิงลำแสงสีฟ้าสองลำออกมาทันที จนทำให้ลู่เฉินถูกแช่แข็งอยู่กับที่ และรอบๆ น้ำแข็งที่แข็งตัวนั้นยังมีไอดำพันรอบ

ไอดำเหล่านี้รุกรานเข้าสู่ลู่เฉินคำสั่งสังหารล่าค่าหัวอย่างบ้าคลั่ง

ปีศาจดักแด้เห็นดังนั้นก็รู้สึกพอใจมาก จึงเยาะเย้ยลู่เฉิน”ไอ้หนู เห็นแล้วใช่ไหม?”

ลู่เฉินหัวเราะ “เห็นก็เห็นแล้ว แต่เจ้าคิดว่าแค่แช่แข็งข้าแล้วจะฆ่าข้าได้หรือ?”

“อย่าเพิ่งร้อนใจไป มันกำลังค่อยๆ กัดกินวิญญาณเจ้าอยู่!” ปีศาจดักแด้พูดอย่างหยิ่งผยอง

ลู่เฉินยิ้มกว้าง “งั้นก็บอกให้มันเพิ่มกำลังอีกสิ ไม่งั้นมันไม่ได้ผลหรอก”

“อยากตายนักหรือ!” ปีศาจดักแด้แค่นเสียงพลางเพิ่มพลัง จากนั้นปลาสามหัวก็ส่งเสียงประหลาดออกมา

ถังอิงที่อยู่ด้านหลังตกใจ และอยากจะถามลู่เฉินว่าเป็นอย่างไรบ้าง

แต่ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มกลับหัวเราะแล้วพูดว่า “ดีมาก!”

ลู่เฉินสร้างเม็ดยาสีดำเม็ดที่สิบสาม หรือก็คือเม็ดยาสีดำเม็ดที่สี่ ของเม็ดยาอสูรสีดำสำเร็จแล้ว

‘เม็ดยามนุษย์สีดำ เม็ดยามารสีดำ เม็ดยาวิญญาณสีดำ และเม็ดยาอสูรสีดำ สำเร็จหมดแล้ว!’ หลังจากเม็ดยาสีดำทั้งสี่เม็ดสร้างเสร็จสมบูรณ์ ลู่เฉินก็ยิ้มบาง ๆ อีกทั้งพลังวิญญาณของเขาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังสามารถใช้เม็ดยาอสูรสีดำ ควบคุมวิญญาณสัตว์ประหลาดตรงหน้าได้อีกด้วย

ปลาสามหัวดิ้นรนทันที แต่ลู่เฉินทำลายน้ำแข็งในพริบตา จากนั้นก็ยื่นมือไปทางมัน มันหดตัวลงทีละตัว และสุดท้ายก็ถูกชายหนุ่มผูกมัดให้กลายเป็นเงาสัตว์ขนาดเล็ก จากนั้นเขามองไปทางกุ่ยเจี่ยนที่ตกตะลึง “ยังต้องการมันอีกหรือไม่?”

กุ่ยเจี่ยนตกตะลึง “เจ้า… เจ้าทำอะไรกับมัน!?”

“มันน่ะไม่มีประโยชน์อะไรกับข้า ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจกำจัดมัน” ลู่เฉินยิ้มพลางมองกุ่ยเจี่ยน แล้วกำมือบดขยี้ จากนั้นวิญญาณสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็สลายไปต่อหน้าต่อตา

ถังอิงงงุนงง “น่ากลัวจัง”

กุ่ยเจี่ยนตกใจจนหมดสภาพ จากนั้นก็ค่อย ๆ ถอยหลัง และสุดท้ายก็หายไปต่อหน้าทั้งสอง แต่มันกลับพูดขึ้นว่า “ไอ้หนู คนที่ประกาศภารกิจอยู่ในทะเลผีนี่แหละ แต่ดูว่าเจ้าจะหาเจอหรือไม่!”

พูดจบ อีกฝ่ายก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ถังอิงรีบมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน พร้อมบอกกับเขาว่า “อย่าได้หลงกลเป็นอันขาด!”

“หลงกล เป็นไปไม่ได้หรอก!” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองถังอิง

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ?” ถังอิงคิดว่าลู่เฉินจะยอมไปเสียที

แต่เขากลับมองมายังหญิงสาว “เจ้าคงไม่คิดว่าข้ามาที่นี่เพราะโมโหกระมัง?”

“ไม่ใช่เพราะถูกพวกเขายั่วโมโหหรือ?” ถังอิงถามอย่างงุนงง

“ข้ามาที่นี่เพราะมีจุดประสงค์” ลู่เฉินพูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก พร้อมเดินต่อไปข้างหน้า

ถังอิงสงสัย “เจ้ายังมีจุดประสงค์อะไรอีกหรือ?”

“ทะเลผีนี่น่าสนใจ” ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ

“น่าสนใจ?” ถังอิงคิดไม่ออกจริง ๆ

ชายหนุ่มยังคงเดินต่อไป

ตอนนี้สถานที่แห่งนี้มืดมิดอย่างยิ่ง กุ่ยเจี่ยนที่เห็นลู่เฉินยังคงเดินต่อไปพึมพำในใจ ‘ไอ้หนูคนนี้ไม่กลัวจริง ๆ หรือ?’

หลังจากพึมพำจบ กุ่ยเจี่ยนก็ยังไม่ยอมแพ้ พร้อมแอบติดตามพวกลู่เฉินต่อไป

ถังอิงรู้สึกสงสัยว่าลู่เฉินกำลังหาอะไร เพราะเขาเดินวนไปมาเหมือนอยู่ในเขาวงกต แต่กลับไม่เดินผิดทาง ราวกับคุ้นเคยกับที่นี่มาก่อน นางจึงถามอยู่เรื่อยว่า “เจ้าเคยมาที่นี่หรือ?”

“ไม่เคย”

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงรู้จักที่นี่ดีเช่นนี้?”

ลู่เฉินยิ้มกว้างพลางกล่าว “เมื่อครู่ตอนที่ข้าสังหารวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีพวกนั้น ข้าได้พบเรื่องน่าสนใจจากความทรงจำของพวกมัน”

“วิญญาณ? เรื่องน่าสนใจ?” ถังอิ้งสงสัย

เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่เดินต่อไปข้างหน้า ส่วนกุ่ยเจี่ยนนั้นก็แอบสงสัยอยู่ ‘มันพบอะไรกันแน่?’

กุ่ยเจี่ยนที่อยากรู้เรื่องราวจึงแอบตามต่อไป

ทว่าเมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง พร้อมเห็นลู่เฉินและถังอิงมาถึงริมฝั่ง มันก็ขมวดคิ้วพลางกล่าว ‘เขาหาที่นี่เจอได้อย่างไร?’

ถังอิงยิ่งงุนงงกว่า เพราะตรงหน้าเป็นผิวน้ำทะเลที่ไม่มีน้ำแข็ง และบนผิวน้ำก็มีเรือลำเล็กสีดำลำหนึ่งจอดอยู่

เมื่อเห็นภาพนั้นหญิงสาวจึงถามอย่างสงสัย “ข้าขอถามหน่อย เรือลำน้อยนี้ใช้ทำอะไร?”

“อยากรู้ก็ตามมาสิ” ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ แล้วกระโดดขึ้นเรือไป

ถังอิงแสดงสีหน้าประหลาดใจ แต่เมื่อลู่เฉินขึ้นไปแล้ว นางก็ไม่อยากอยู่ข้างหลัง จึงกระโดดตามขึ้นไปด้วย รวมถึงเป็ดมารที่บินตามขึ้นไปเช่นกัน

แต่ถังอิงก็ยังไม่เข้าใจ จึงถามว่า “ที่รักจ๋า เรือลำนี้ใช้ทำอะไรงั้นหรือ?”

“เจ้าอย่าเรียกข้าแปลก ๆ ได้หรือไม่?” ลู่เฉินส่ายหน้าอย่างจนใจพลางกล่าว