ตำนานราชาแห่งทหารรับจ้าง - ตอนที่ 95: วันนี้เองสินะ (5)

น้ำเสียงของคลอดด์สั่นเครือขณะที่เขาอ้อนวอน

 

คนตรงหน้าช่างต่างจากชายหัวดื้อและปากดีที่กิสเลนเคยเจอโดยสิ้นเชิง เมื่อเห็นดังนั้น กิสเลนก็ได้แต่จ้องมองเขาด้วยสายตาเวทนา

 

ทว่าบารอนออสเทิร์นยังคงมองคลอดด์ด้วยความระแวง ก่อนจะพยักหน้าให้

 

“แสดงมันมาให้ข้าดูสิ”

 

คลอดด์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ คลานไปข้างหน้าและยื่นตราสารเครดิตมูลค่า 2,000 โกลด์ให้บารอน หลังจากตรวจสอบยอดเงินและชื่อกลุ่มพ่อค้าที่สนับสนุนตราสารแล้ว ดวงตาของบารอนก็เป็นประกายด้วยความโลภ

 

‘เจ้าคนโง่นี่ไปหาเงินก้อนโตขนาดนี้มาได้ยังไงกัน?’ เขาคิดในใจ

 

บารอนเหลือบมองชายหนุ่มแต่งกายภูมิฐานที่ยืนอยู่ข้างคลอดด์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ แต่ก็ดูชัดเจนว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเงินจำนวนนี้

 

หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง บารอนออสเทิร์นก็โยนตราสารเครดิตกลับไปให้คลอดด์

 

“ข้าคืนให้ไม่ได้”

 

“อะไรนะ!? แต่ข้านำ 2,000 โกลด์ที่ท่านเรียกร้องมาแล้วนี่!” คลอดด์โพล่งออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ แต่บารอนเพียงยิ้มเยาะเผยให้เห็นฟันเหลืองคร่ำคร่า

 

“เจ้าคิดว่าราคาเดิมจะยังคงอยู่รึ? เจ้าไม่รู้หรือว่าทุกวันนี้ราคามันสูงขึ้นขนาดไหน? ตอนนี้ข้าต้องการอย่างน้อย 3,000 โกลด์”

 

“ไร้สาระ! คนไม่ใช่สินค้าที่จะขึ้นราคาตามใจท่าน! จะมาพูดเรื่องเงินเฟ้อแบบนี้ได้ยังไง?” คลอดด์ตะโกนโวยวาย

 

“ราคาสินค้าของข้ากำหนดโดยข้าเอง ไม่ใช่เจ้า”

 

ในความเป็นจริง แม้แต่ 2,000 โกลด์ก็มากเกินพอแล้วสำหรับบารอน แต่เมื่อเห็นโอกาสที่จะบีบคลอดด์ให้จนมุม เขาก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะหยุดแค่จำนวนนี้

 

‘จริง ๆ แล้ว ทำไมข้าถึงไม่เอาทั้งหมดไปเลยล่ะ?’ บารอนคิดในใจ

 

ถ้าเขาเล่นเกมนี้อย่างถูกต้อง เขาก็จะยึดทั้ง 2,000 โกลด์ที่มีอยู่แล้วบังคับให้คลอดด์หาอีก 3,000 มาให้เขา ทั้งหมดนี้จะจบลงในกำมือของเขา

 

‘ใช่แล้ว หึหึ แบบนี้ยิ่งดีกว่า’ เขายิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

 

ทว่าคลอดด์กลับล้วงตราสารเครดิตอีกฉบับออกมาจากกระเป๋า

 

“ข้าจะเพิ่มให้อีก 500 โกลด์ นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้ามีแล้ว”

 

“โอ้! ที่แท้เจ้ายังมีอีกสินะ” บารอนยิ้มกว้าง ขณะจ้องมองคลอดด์ด้วยสายตาสนใจ

 

“แล้วเจ้าหาเงินจำนวนนี้มาจากไหนกัน?” บารอนเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความสงสัย

 

“ข้าได้มาจากการตกลงทำงาน” คลอดด์ตอบ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงแฝงความแน่วแน่

 

บารอนออสเทิร์นหรี่ตาลง

 

“มีใครในอาณาจักรนี้จ่ายเงินจำนวนมหาศาลให้เจ้า? ฟังดูไม่น่าเชื่อ บอกความจริงมาเถอะ”

 

“ข้ากำลังจะย้ายไปทำงานในอาณาจักรลูทาเนีย” คลอดด์สารภาพ

 

“อะไรนะ?” บารอนดูประหลาดใจ ราวกับไม่ได้คาดคิดถึงคำตอบนี้

 

“เอาสิ ไปเถอะ ถ้าเจ้าอยากไป ข้าไม่สนใจหรอก แต่เจ้าก็ยังไม่มีเงินพออยู่ดี กลับมาใหม่เมื่อหาได้ครบแล้วกัน”

 

“รักษาคำพูดของท่านด้วยสิ!” คลอดด์ตะโกน เสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

 

“ราคามันขึ้นไปแล้ว” บารอนยิ้มเยาะ “แล้วอีกอย่าง… ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจ้าคือใคร? คนที่ให้เงินเจ้ามาเนี่ย เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า?”

 

ดวงตาของคลอดด์แสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน เขาเริ่มมองเห็นแผนการของบารอนชัดเจนขึ้น

 

ในตอนนั้นเอง กิสเลนที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบ ๆ ก็ย่างก้าวออกมา

 

“ข้าเบื่อดูการแสดงน่าขยะแขยงนี่เต็มทีแล้ว” กิสเลนกล่าว น้ำเสียงเย็นชา “บารอนออสเทิร์น เจ้าจะหยุดพูดพล่ามได้แล้วหรือยัง?”

 

แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วห้อง ราวกับอากาศรอบตัวหนักขึ้นอย่างกะทันหัน

 

อัศวินของบารอนดึงดาบออกจากฝักทันที แต่สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

ถึงพวกเขาจะเป็นอัศวินแห่งบารอน แต่พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงช่องว่างมหาศาลระหว่างตัวเองกับชายคนนี้

 

“ไอ้หยาบช้า!” อัศวินคนหนึ่งตะโกน “เจ้ากล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับบารอนของเรา!”

 

“ฆ่ามัน!” อีกคนตะโกนออกมา แต่เสียงของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัด

 

บารอนออสเทิร์น ผู้ไม่ทันสังเกตเสียงสั่นเครือของลูกน้อง กลับมองกิสเลนด้วยความหยิ่งผยอง ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ

 

“แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร ถึงได้กล้าพูดจาท้าทายข้าเช่นนี้?” บารอนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

 

“ข้าเป็นใครมันสำคัญตรงไหน?” กิสเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

 

สายตาของบารอนวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ หากเขาโยนข้อหาหมิ่นเกียรติขุนนางให้กิสเลนได้ มันคงเป็นโอกาสเหมาะที่จะรีดไถเงินเพิ่ม

 

กิสเลนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของบารอนที่กำลังคิดคำนวณแผนการในใจ

 

“คนอย่างเจ้าคงไม่มีทางเข้าใจ จนกว่าจะได้สัมผัสมันด้วยตัวเอง” กิสเลนพูดขึ้น

 

“พูดอะไรของเจ้า?” บารอนถามกลับพร้อมขมวดคิ้ว

 

“ไม่เป็นไร อธิบายไปก็เสียเวลาเปล่า”

 

บารอนออสเทิร์นเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ

 

ทันใดนั้น ดวงตาของกิสเลนเปลี่ยนเป็นสีแดงสด พลังกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมา เมื่อเขาปลดปล่อยพลังแกนเวทระดับสอง เส้นสายมานาพุ่งออกมาราวกับสายฟ้า

 

“อั่ก!” อัศวินคนหนึ่ง ผู้ที่ตะโกนขู่ฆ่ากิสเลนก่อนหน้านี้ รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ดึงตัวเขาเข้าไปหา กิสเลน เขาพยายามต้านด้วยการรวบรวมมานา แต่กลับไม่มีประโยชน์

 

“โอ้ ถือว่าพอใช้ได้นะ” กิสเลนเอ่ยชม เมื่อเห็นว่าอัศวินสามารถต่อกรได้ในระดับหนึ่ง แสดงให้เห็นว่าเขาเชี่ยวชาญในการใช้มานาพอสมควร แต่กิสเลนเพียงแค่คลิกลิ้น ก่อนปลดปล่อยพลังแกนเวทระดับสามออกมา

 

ตูม!

 

พลังมหาศาลไหลผ่านเส้นสายมานาเข้าไป ร่างของอัศวินทรุดลงทันที ถูกลากเข้ามาหากิสเลนอย่างไร้ทางสู้

 

อัศวินคนอื่น ๆ ยืนนิ่งในความตกใจ พวกเขาไม่สามารถประมวลสิ่งที่เกิดขึ้นได้

 

“วางดาบซะ” กิสเลนสั่งเสียงเย็น มือของเขาจับข้อมือของอัศวินก่อนบิดอย่างแรง

 

กร๊อบ!

 

“อ๊ากกก!” อัศวินร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ดาบของเขาหลุดจากมือและตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

 

ดวงตาของกิสเลนยังคงเปล่งประกายสีแดง เขาหันไปมองบารอนด้วยสายตาเย็นชา

 

“พวกเจ้าชักดาบออกมา นั่นหมายความว่าอยากสู้ใช่ไหม? บอกไว้ก่อน ข้าไม่เคยปรานีใครที่กล้ามาเล่นงานข้า ข้าจะฆ่าทุกคนในปราสาทนี้ให้สิ้น”

 

น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นหรือพูดเกินจริงแม้แต่น้อย

 

ด้วยพลังของกิสเลนและเหล่าทหารรับจ้างของเขา พวกเขาสามารถกวาดล้างอัศวินและทหารในปราสาทนี้ได้ในเวลาไม่กี่อึดใจ

 

เหล่าอัศวินยิ่งหน้าซีดลงไปอีกเมื่อเริ่มตระหนักถึงสถานการณ์อันสิ้นหวัง

 

‘บัดซบ! ผู้ชายคนนี้มันอยู่คนละระดับกับเรา!’

‘เขาใช้มานาลากตัวอัศวินได้อย่างนั้นหรือ? แบบนี้มันเป็นไปได้ด้วยหรือ?’

 

ชายคนนี้จัดการอัศวินเพียงคนเดียวได้ในพริบตา แม้แต่ถ้าทั้งหมดรุมเข้ามา พวกเขาก็ยังไม่มีโอกาสชนะเลย

 

ในที่สุด บารอนออสเทิร์นก็เริ่มตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง

 

‘เหล่าอัศวินของข้า… พวกมันกำลังหวาดกลัว!’

 

เมื่อเห็นลูกน้องของตัวเองยืนนิ่งราวกับถูกตอกตรึงด้วยความกลัว บารอนกัดฟันแน่นและจ้องมองกิสเลนด้วยแววตาขุ่นเคือง

 

“เจ้าคิดหรือว่าจะรอดไปได้หลังจากหมิ่นเกียรติขุนนาง?” เขาคำราม

 

กิสเลนเพียงหัวเราะเยาะ

 

“น่าสมเพช แล้วเจ้าจะทำอะไรกับข้าล่ะ? ลองดูสิ มาลองกัน”

 

แม้คำพูดของบารอนในตอนแรกจะดูแข็งกร้าว แต่ไม่นานเสียงของเขาก็เริ่มสั่นไหวเมื่อความกลัวเริ่มเข้าครอบงำ การยืนอยู่ต่อหน้ากิสเลนไม่ต่างอะไรกับการยืนอยู่ต่อหน้าปีศาจ ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทิ้ม และเขารู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลลงมาจากหลัง

 

กิสเลนยิ้มเยาะให้กับความกลัวที่เห็นได้ชัดบนใบหน้าของบารอน

 

“ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตรอด เจ้าควรเริ่มคิดให้ดีว่าความสำคัญของเจ้าอยู่ที่ตรงไหน การมากังวลเรื่องข้าน่ะไม่ช่วยอะไรหรอก สนใจเรื่องการเอาชีวิตรอดของเจ้าจะดีกว่า”

 

“ย-ยกโทษให้กับอัศวินของข้า แล้วข้าจะมองข้ามเรื่องนี้!” บารอนออสเทิร์นพูดเสียงสั่น

 

“ไม่” กิสเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าจะรับมือกับอัศวินและทหารทั้งหมดในปราสาทนี้ได้?” บารอนถามอย่างสิ้นหวัง น้ำเสียงเริ่มดังขึ้น

 

“ลองดูสิ ข้ายินดีรับคำท้า นั่นเป็นทางออกที่ง่ายที่สุดจริง ๆ”

 

กิสเลนพูดโดยไร้แววล้อเล่น หากบารอนต้องการยกระดับสถานการณ์ เขาก็พร้อมที่จะจัดการทุกคนในปราสาทโดยไม่ลังเล

 

“เจ้าคิดว่าราชอาณาจักรจะนั่งเฉย ๆ หากเจ้าทำร้ายข้าหรือ?” บารอนขู่

 

“ราชอาณาจักร? พวกเขาไม่สนใจบารอนกระจอก ๆ อย่างเจ้าหรอก เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าใครจะใส่ใจชายที่บริหารเขตแดนด้วยการพนันและโรงเหล้า?”

 

คำพูดของกิสเลนแทงใจดำ บารอนออสเทิร์นรู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้รับการยอมรับในหมู่ขุนนางคนอื่น พวกเขาดูถูกวิธีหาเงินของเขา

 

แม้บารอนจะถูกฆ่า ก็ไม่มีใครเสียใจหรือโวยวายอะไร

 

กิสเลนยังคงพูดต่อ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน

 

“แล้วต่อให้พวกเขาแคร์ เจ้าคิดว่าพวกเขาจะทำอะไร? ถ้าข้าฆ่าทุกคนในปราสาทนี้แล้วหายตัวไป เรื่องก็คงจบแค่นั้น”

 

“ข-ข้ามีทหารห้าร้อยนายในเขตนี้! พวกเขาจะตามล่าเจ้า!” บารอนตะโกนออกมา น้ำเสียงสั่นเครือ

 

กิสเลนหัวเราะหึ

 

‘ทหารห้าร้อยในบารอนี? ก็นับว่ามากใช้ได้ ดูเหมือนเงินจะซื้อกำลังพลได้จริง ๆ’

 

แต่จำนวนแค่นั้นไม่ได้ทำให้กิสเลนรู้สึกหวั่นไหวเลย

 

“ให้พวกเขามาเถอะ ข้าไม่ได้ห้าม”

 

บารอนถึงกับพูดอะไรไม่ออก แม้ห้าร้อยนายจะเป็นจำนวนที่มากสำหรับบารอนี แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเป็นภัยต่อกิสเลน

 

เมื่อเห็นว่าตนเองเริ่มเสียเปรียบ บารอนจึงกัดฟันแน่นและยอมถอย

 

“…ก็ได้ เจ้าต้องการอะไร?”

 

กิสเลนจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ

 

“เจ้ามันสมองช้าจริงๆ ข้าบอกไปแล้วนี่—สองพันเหรียญทอง แล้วข้าจะพาคลอดด์ไปด้วย”

 

“เออ ก็ได้วะ เอาเงินสองพันเหรียญไป แล้วไสหัวไปซะ” บารอนพูดอย่างขมขื่น

 

กิสเลนถอนหายใจราวกับรู้สึกผิดหวัง

 

“ข้าหวังว่าจะได้ต่อสู้จริง ๆ เพื่อคลายเส้นสายเสียหน่อย” เขาพูดก่อนจะชี้ไปยังอัศวินที่เขาจับอยู่ “แล้วเจ้านี่ล่ะ? เจ้าเองก็ขู่จะฆ่าข้าไว้ไม่ใช่หรือ? ควรเตรียมตัวรับผลลัพธ์เอาไว้บ้างสิ”

 

เขาออกแรงบีบคออัศวินแน่นขึ้น

 

“อึก!” อัศวินดิ้นพล่าน พยายามหายใจ ทรมานราวกับลมหายใจสุดท้ายจะหลุดจากร่างของเขา แค่แรงบีบอีกนิด คอของเขาก็คงหัก

 

บารอนออสเทิร์นตื่นตระหนก ตะโกนลั่น “เจ้าจะทำอะไรน่ะ! ข้าตกลงตามข้อเรียกร้องแล้ว ปล่อยเขาไปเดี๋ยวนี้!”

 

“ข้อตกลงก็คือข้อตกลง” กิสเลนตอบเสียงเย็นชา “แต่เรื่องนี้มันอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าปล่อยเขา จ่ายมา 3,000 เหรียญทอง นั่นคือราคา”

 

“สามพันเหรียญทอง? นี่มันไร้สาระ! เจ้ากำลังเอาเปรียบกันชัด ๆ!” บารอนโวยวาย

 

“เอาเปรียบ?” กิสเลนหัวเราะเบา ๆ “เจ้าคือคนที่เริ่มเรียกร้องอย่างไร้เหตุผลก่อน แล้วเจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าการฝึกอัศวินคนหนึ่งต้องใช้เงินเท่าไร? สามพันเหรียญทองถือว่าถูกแล้วสำหรับชีวิตของเขา”

 

“ไร้สาระ!” บารอนโต้กลับ แต่คำพูดของเขาหยุดลงทันทีเมื่อเริ่มตระหนักถึงสถานการณ์

 

แม้ว่าสามพันเหรียญทองจะเป็นจำนวนที่มากเกินไป แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าไม่จ่าย เขาจะเจอกับผลที่ตามมาหนักหนาสาหัส หากอัศวินของเขาถูกฆ่าไป มันไม่ได้แค่เรื่องเงิน ชื่อเสียงของเขาในฐานะผู้นำจะดิ่งลงเหว และทหารหรืออัศวินคนอื่น ๆ จะสูญเสียความศรัทธาในตัวเขา

 

ใครจะยังภักดีต่อลอร์ดที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิตพวกเขา?

 

กิสเลนกดเขาจนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ

 

หลังจากนิ่งไปพักใหญ่ บารอนออสเทิร์นกัดฟันแน่นก่อนจะพยักหน้าด้วยความไม่เต็มใจ

 

“ตกลง ข้าจะจ่ายเงินเพิ่มตามที่เจ้าเรียกร้อง”

 

“ดีใจที่เราสามารถหาข้อสรุปได้” กิสเลนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจ “อย่าลืมเตรียมเงินให้ครบตามจำนวน”

 

บารอนกัดฟันด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะหันไปตวาดสั่งอัศวินคนหนึ่ง “ไปเอาเงินส่วนที่เหลือมา!”

 

อัศวินรับคำอย่างรวดเร็วแล้วรีบร้อนออกจากห้องไป

 

ในระหว่างนั้น กิสเลนปล่อยมือจากคอของอัศวินที่เขาจับไว้ ชายคนนั้นทรุดลงกับพื้น หอบหายใจหนัก พลางจับคอตัวเองด้วยความเจ็บปวด

 

เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลง กิสเลนเดินไปหาคลอดด์ที่ยังคงยืนนิ่งอย่างช็อก เขาดึงคลอดด์ให้ลุกขึ้น

 

“ไปกันเถอะ เราจะไปรอข้างนอกให้พวกเขานำเงินมาให้ครบ”

 

จากนั้น กิสเลนก็ก้มลงเก็บตราสารเครดิต 2,000 เหรียญทองที่ตกอยู่บนพื้นแล้วเก็บมันใส่กระเป๋าของเขา

 

“หา?” คลอดด์มองอย่างสับสน

 

กิสเลนยิ้ม “ของข้า จำได้ไหม?”

 

คลอดด์ที่เพิ่งเข้าใจ รีบคว้าตราสารเครดิต 500 เหรียญทองที่เหลือและยัดมันใส่กระเป๋าของเขาเองโดยไม่กล้าเถียงอะไรอีก

 

กิสเลนไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้ดีว่า 500 เหรียญทองนั้นไม่เกี่ยวกับการไถ่อัศวิน เขาเข้าใจดีว่าคลอดด์ต้องการมันเพื่ออะไร และเขาก็ไม่ได้ขัดข้อง

 

ก่อนจะเดินออกจากห้อง กิสเลนหันกลับไปมองบารอนออสเทิร์นอีกครั้ง

 

“เราจะรออยู่ข้างนอก จัดการส่งของให้เรียบร้อย ข้าไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่นาน และเจ้าก็คงไม่อยากเห็นหน้าข้าอีกต่อไปแล้วใช่ไหม?”

 

บารอนกำหมัดแน่นแต่ไม่พูดอะไรอีก ดูเหมือนเขาจะไม่อยากเสี่ยงอะไรเพิ่มเติม

 

ขณะที่เดินออกจากห้อง กิสเลนหันมายิ้มให้บารอนเป็นครั้งสุดท้าย

 

“หากมีข้อร้องเรียนอะไร เชิญมาเยี่ยมข้าที่แคว้นเฟนริสในอาณาจักรลูทาเนีย ข้าจะต้อนรับเจ้าอย่างอบอุ่นแน่นอน”