ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง - เล่มที่ 15 บทที่ 448 สั่งสอนเขาแล้วจะซื้อลูกกวาดให้เจ้ากิน
จอมอันธพาลสกุลเฮ่อทำเรื่องเช่นการข่มเหงรังแกทั้งบุรุษและสตรีมาจนเป็นความเคยชิน เขาเดินเคาะพัดในมือเข้าไปหาหลินชิงเวย แล้วเอียงคอมองรูปร่างหน้าตาของหลินชิงเวย รอยแผลเป็นบนใบหน้าของหลินชิงเวยเลือนหายจนแทบจะมองไม่เห็นแล้ว ผิวพรรณเนียนลื่นและผุดผาดกว่าเมื่อก่อน จอมอันธพาลผู้นั้นเห็นแล้วในใจบังเกิดความคิดชั่วร้ายทันที
จอมอันธพาลเก็บพัดดังพรึ่บ แล้วใช้ด้ามพัดเชยคางหลินชิงเวยพร้อมกับยิ้มตาหยี “แม่นางคงมาจากต่างถิ่นกระมัง เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นเจ้าในตลาดมาก่อน?”
เมื่อด้ามพัดนั้นเชยคางของหลินชิงเวยขึ้น ทำให้นางจำต้องค่อยๆ หันหน้ามามองจอมอันธพาล สายตาอันไม่ยินดียินร้ายของนางกลับทำให้จอมอันธพาลตกตะลึง ในทางตรงกันข้ามกลับกระพือความคิดโสมมในใจของเขา สตรีประเภทใดเล่าที่เขาไม่เคยพบเจอในเมืองชิ่งซาน มีทั้งเต็มอกเต็มใจ มีทั้งหวาดกลัว ยิ่งไปกว่านั้นยังพวกที่คิดเอาตัวเข้าแลกด้วยหวังเอื้อมสูง แต่เขายังไม่เคยพบประเภทไม่ยินดียินร้ายเช่นหลินชิงเวยมาก่อน
หลินชิงเวยพยักพเยิดคางเล็กน้อย “คุณชายเป็นคนชิ่งซาน นอกเมืองกว้างใหญ่ไพศาล ยังมีสิ่งที่คุณชายไม่เคยเห็นมากมายจริงๆ”
พูดแล้วนางก็ยกปลายนิ้วขึ้นจับด้ามพัดเล่มนั้น ช้อนตาขึ้นหยักยิ้มมุมปากให้กับจอมอันธพาล แม้รอยยิ้มนั้นอาจจะไม่ถึงขั้นงามปานล่มเมือง แต่กลับงดงามดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งนัก เวลานั้นจอมอันธพาลรู้สึกว่ากระดูกของเขาอ่อนระทวยไปทั้งร่าง เมื่อเห็นหลินชิงเวยทำทีราวกับจะยึดพัดของเขา เขาจึงยอมปล่อยมือแต่โดยดี “ไม่รู้ว่าแม่นางยินดีจะไปดื่มน้ำชาที่จวนข้าสักถ้วยหรือไม่”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงต่ำ นางดึงพัดเล่มนั้นมาอยู่ในมือในชั่วพริบตา นาทีถัดมาเห็นนางโยนพัดในมือเล่มนั้นลงในกะละมังไฟของนักแสดง เปลวไฟนั้นลุกท่วมพัดด้ามนั้นแล้วค่อยๆ เผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ชาวบ้านที่ล้อมดูเหตุการณ์อยู่ไม่อาจไม่สูดลมหายใจเข้าลึก แม่นางคนนี้รูปโฉมงดงาม ทั้งยังเผาพัดของจอมอันธพาลย่อมมีจุดจบไม่ดีเป็นแน่ พวกเขาต่างพากันปาดเหงื่อแทนนางในใจ สกุลเฮ่อเป็นใคร นั่นเป็นถึงครอบครัวอันดับหนึ่งของเมืองชิ่งซานเชียวนะ ไม่เพียงแต่เป็นครอบครัวที่มีปึกแผ่นมั่นคง แต่ยังเป็นผู้มีอำนาจในเมืองนี้ด้วย!
ดังนั้นจอมอันธพาลคนนี้จึงได้ก่อกรรมทำเข็ญโดยไม่เกรงกลัวฟ้าดินเช่นนี้
จอมอันธพาลเห็นเช่นนั้นสีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที สตรีที่ไม่ชอบดื่มสุราคารวะ ทว่าชอบดื่มสุราลงทัณฑ์เขาเจอมาเยอะ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหายไป เขามองหลินชิงเวยแล้วกล่าวว่า “นี่เจ้าหมายความอย่างไร?”
หลินชิงเวยจูงมือซินหรูแล้วหมุนตัวจะจากไป “ดื่มน้ำชา? ข้าไม่มีอารมณ์”
จอมอันธพาลสกุลเฮ่อที่อยู่ด้านหลังเดือดดาลขึ้นมาแล้ว “หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าพวกสตรีหน้าเหม็น! เด็กๆ จับนางให้ข้าเดี๋ยวนี้ นำตัวกลับไปอบรมสั่งสอนให้ดีสักหน!”
ดังนั้นฉากละครบุรุษฉุดคร่าสตรีบนถนนจึงเกิดขึ้น ซ้ำยังต้องมาเกิดขึ้นกับหลินชิงเวย
หลินชิงเวยจะให้เขานำตัวตนเองกลับไปจริงๆ หรือ? สมองของนางมิได้ถูกลาเตะมาก่อนนี่นา เพียงแต่อีกฝ่ายมีกำลังคนมากกว่า ทันทีที่จอมอันธพาลนั้นออกคำสั่ง ผู้ติดตามเหล่านั้นต่างพากันล้อมเข้ามาขวางทางเดินของหลินชิงเวยและซินหรู ชัดเจนยิ่งนักว่าหลินชิงเวยและซินหรูเป็นเพียงสตรีบอบบางสองคน
หลินชิงเวยหมุนกายกลับมาเห็นจอมอันธพาลเดินเข้ามานางทีละก้าวๆ เขายิ้มอย่างพึงพอใจ “เวลานี้รู้จักกลัวแล้วหรือ? แต่สายเกินไป คนหนึ่งใหญ่คนหนึ่งเล็ก คนตัวเล็กเลี้ยงไม่กี่ปีก็โต แค่มองก็รู้ว่าเป็นสตรีรูปโฉมไม่เลว” พูดแล้วเขาก็ยื่นมือออกมามาตรว่าจะโอบไปรอบเอวของหลินชิงเวย เพื่อต้องการนำตัวสตรีผู้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี้กลับไปสั่งสอนและลงโทษสักยก
หลินชิงเวยขมวดคิ้ว ชิงหลันที่อยู่ในแขนเสื้อของหลินชิงเวยส่งเสียงร้องฟ่อๆ ส่งสัญญาณ
ขณะที่มือข้างนั้นกำลังจะสัมผัสถูกหลินชิงเวย หางตาของหลินชิงเวยเห็นเงาร่างสีแดงปลิวพลิ้วมาแต่ไกล หลีเช่อช่างมาได้เวลาดีจริงๆ เขาลงมือกับผู้ติดตามคนหนึ่ง ผู้ติดตามคนนั้นยังไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นก็รู้สึกว่ามีสิ่งของถูกยัดเข้ามาในเสื้อผ้าของตน ลูกประทัดดังปังๆ ต่อเนื่องไม่หยุด เจ็บเสียจนผู้ติดตามเหล่านั้นถึงกับล้มลุกคลุกคลานลงกับพื้น
หลีเช่อมาถึงตัวหลินชิงเวยในเวลานี้ เขามองจอมอันธพาลสกุลเฮ่อด้วยสายตาท้าทายจากนั้นจึงหัวเราะและพูดกับหลินชิงเวย “ข้าก็ว่าอยู่ ไม่มีข้าคอยปกป้องคุ้มครองพวกเจ้า แม่นางน้อยมักจะพบกับอันธพาลได้โดยง่าย” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
รอยยิ้มนั้นของหลีเช่อถึงกับทำให้จอมอันธพาลสกุลเฮ่อตกตะลึง หากมิใช่เป็นเพราะหน้าอกอันแบนราบของหลีเช่อ และตัวเขาเองมิได้มีรสนิยมพิเศษในเรื่องพรรค์นั้น ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาต้องแย่งตัวหลีเช่อกลับไปแน่นอน
จอมอันธพาลมองหลีเช่อด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “เจ้าคิดจะทำลายเรื่องดีๆ ของข้า? เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะขายเจ้าให้กับหอคณิกาชาย!” พูดแล้วก็ใช้สายตาหยาบคายมองร่างของหลีเช่อขึ้นๆ ลงๆ “ลำพังอาศัยเพียงแค่รูปร่างและหน้าตาของเจ้า จะต้องได้รับความชื่นชอบจากพวกจิตวิปริตเป็นแน่ ข้าเตือนเจ้าว่าอย่าได้แส่มายุ่งเรื่องชาวบ้านเลย ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงดัง “อาหลี สั่งสอนเขาซะ แล้วข้าจะซื้อลูกกวาดให้เจ้ากิน”
ซินหรูไม่ตระหนกตกใจ นางถึงกับให้กำลังใจหลีเช่ออยู่ข้างๆ “ท่านพี่อาหลีสู้ๆ! ต้องสั่งสอนให้พวกเขาตกน้ำป๋อมแป๋ม ฟันร่วงเต็มพื้นเลยนะ!”
หลินชิงเวยลูบศีรษะซินหรู “ดูท่าแล้วเจ้าไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาในหลายวันนี้ได้ความรู้มาไม่น้อย ใช้สำนวนได้ดี”
แม้หลีเช่อจะมิได้ตะกละเหมือนซินหรู แต่เมื่อหลินชิงเวยพูดมาแล้ว เขาที่เป็นบุรุษย่อมต้องออกโรงอย่างช่วยไม่ได้ เพียงแต่ซินหรูมาก่อความวุ่นวายอันใดกัน แม้เขาจะเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง แต่มิใช่เป็นบุรุษที่มีวรยุทธ์สูงส่ง หากต้องต่อกรกับคนมากมายเช่นนี้ ผู้ที่ต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบน่าจะเป็นเขามากกว่า
ทว่าเห็นได้ชัดว่าสองสาวพี่น้องได้ยั่วโทสะจอมอันธพาลผู้นี้เสียแล้ว จอมอันธพาลสั่งให้ผู้ติดตามของตนลงมือ อีกทางหนึ่งยื่นมือออกไปคิดจะจับตัวหลินชิงเวย
หลีเช่อเห็นเช่นนั้นจึงไม่ได้หันไปรับมือกับผู้ติดตามเหล่านั้น เขาสะบัดมือใส่จอมอันธพาลขณะที่มือของจอมอันธพาลกำลังจะสัมผัสถูกกระโปรงของหลินชิงเวย จอมอันธพาลยังไม่ทันได้สัมผัสกับความอ่อนโยน ข้อมือพลันรู้สึกเย็นวาบ จอมอันธพาลเห็นข้อมือของตนถูกคล้องด้วยกุญแจมือแล้วมองหลีเช่อที่มีท่าทางราวกับไม่ยี่หระต่อสิ่งใด มืออีกข้างหนึ่งจึงกำเป็นหมัดแล้วเหวี่ยงออกไปใส่ใบหน้าของหลีเช่อ
บุรุษหน้าตางดงามเช่นนี้ ทำให้ผู้อื่นเกิดความเคียดแค้นชิงชัง
หลีเช่อขยับเคลื่อนไหวร่างกายอย่างคล่องแคล่วว่องไว หลินชิงเวยนั้นเห็นกับตาของตนมาแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับจอมอันธพาลที่อืดอาดยืดยาดผู้นี้ เห็นเพียงหลีเช่อหมุนตัวพร้อมบิดแขนข้างหนึ่งของจอมอันธพาล ส่งผลให้จอมอันธพาลส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นมือทั้งสองข้างของเขาก็ถูกคล้องด้วยกุญแจมือ
เมื่อเห็นจอมอันธพาลถูกควบคุมเอาไว้โดยมิอาจเคลื่อนไหวได้ ผู้ติดตามทั้งหลายได้แต่ตกตะลึง
กุญแจมือนี้หลีเช่อตีมันขึ้นมาเองกับมือ ลักษณะของมันไม่เหมือนเชือกที่สามารถทำให้หลวมหรือแน่นขึ้นได้ อาศัยเพียงการดิ้นรนด้วยมือเปล่าจอมอันธพาลมิอาจดิ้นหลุด เมื่อเห็นบนนิ้วมือของหลีเช่อมีกุญแจใหญ่ขนาดประมาณนิ้วหัวแม่โป้งดอกหนึ่ง หลีเช่อเป่าลมใส่กุญแจ ส่งผลให้เกิดเสียงดังของโลหะ เขาจึงโยนกุญแจเข้าไปในอกเสื้ออย่างพึงพอใจ
ทุกๆ อิริยาบถนั้นทำให้ผู้ที่พบเห็นรับรู้ได้ถึงความกระหยิ่มยิ้มย่อง
หลินชิงเวยไม่อาจไม่ทอดถอนใจ กุญแจมือที่คล้องข้อมือของจอมอันธพาลเอาไว้ก็คือกุญแจมือที่นายตำรวจในยุคสมัยปัจจุบันใช้กันนั่นเอง มิอาจดูเบาวิศวกรจากยุคสมัยปัจจุบันเช่นเขาจริงๆ
จอมอันธพาลดิ้นรนด้วยความโกรธแค้น นอกจากทำให้ข้อมือของตนถลอกปอกเปิกแล้วไม่มีทีท่าว่าเขาจะดิ้นหลุด เขาพูดทั้งหน้าแดงด้วยโทสะ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!”
YOU MAY ALSO LIKE
