ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 546: ไม่ว่าจะแยกจากกันอย่างยากลําบากแค่ไหน

ในห้อง เด็กสาวผมสีดํามองไปยังหญิงสาวที่ลอยอยู่บนฟ้า ม่านตา สีม่วงของเธอทอประกายที่อ่านไม่ได้ เช่นเดียวกับร่างกายที่แข็งทื่อไป ชั่วขณะ ทว่าอาร์เทเซียไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเด็กสาวอย่าง เงียบเชียบราวกับกําลังรอการตัดสินใจของเธอ และภายใต้สายตาของ แม่มด แก้มของลิเลียนก็ขึ้นสีอย่างรวดเร็ว

“พ พูดล้อเล่นอะไรกันคะ?”

“ไม่ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ข้าจริงจังนะ”

“จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นบอกฉันทีสิคะว่าทําเรื่องพรรค์นั้นมันเกี่ยว อะไรกับการทําให้โรเอลฟื้ นล่ะคะ?”

มองไปที่เด็กสาวผมดําที่ขุ่นเคืองในสายตาของเธอ ราชินีแม่มดผม ขาวถอนหายใจแผ่วเบา แล้วพูดราวกระซิบ

“จริงๆ แล้วมันง่ายมาก จากการวิเคราะห์ของข้า การใช้ประโยชน์ จากสายเลือดของเจ้าสามารถสร้างแรงกระตุ้นอย่างหนักจนปลุกเขา ขึ้นมาได้อย่างเร็วมากๆ ไงล่ะ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น การถูกตัวปกติก็น่าจะได้แล้วนี่คะ?”

“ให้ข้าพูดแบบนี้แล้วกัน ถ้าจะสร้างแรงกระตุ้นที่รุนแรงเฉียบพลัน เจ้าคิดว่าแค่จับมือจะมีประโยชน์เหรอ?”

“…”

ได้ยินคําพูดเหน็บแนมของอาร์เทเซียแล้ว ลิเลียนซึ่งยังจับข้อมือ ของเด็กหนุ่มอยู่พูดไม่ออกไปพักหนึ่ง นางแม่มดหรี่ตาแล้วพูดต่อ “ความสัมพันธ์พิเศษของผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันเป็นสิ่งที่เหมือน ปาฏิหาริย์ แค่การแตะต้องตัวก็สร้างปฏิกิริยาเวทมนตร์ที่วิเศษมากมาย ที่มีผลกระทบแม้แต่ต่อวิญญาณ จริงๆ แล้วก็คือ มันต้องการเพียงการ ถึงเนื้อถึงตัวที่แนบสนิทและเยอะสุดๆ ดังนั้นผลลัพธ์สําหรับเจ้าก็มี อย่างเดียว ใช่ไหมล่ะ?”

“…”

พบกับคําถามเชิงโวหารของอาร์เทเซีย ลิเลียนก็เงียบไปอีกครั้ง ความรู้สึกใกล้ชิดของผู้ที่มีสายเลือดเดียวกันนั้นทําให้คนเหล่านั้นดื่มด�า ไปกับมันเหมือนกับได้รับสารเสพติด นี่คือสิ่งที่ลิเลียนรู้อยู่นานแล้ว ถ้า หากว่าเธอทําอะไรแบบนั้นลงไปจริงๆ หลังจากความโหยหาการสัมผัส ใกล้ชิดที่ไม่จบสิ้น ผลของมันน่าจะชัดเจน

“แทนที่จะยอมแพ้เพราะความโหยหาต่อผู้ร่วมสายเลือด ทํา ตามใจตัวเจ้าเองยังจะดีเสียกว่าไหม? หรือว่า… เจ้าคงไม่ได้กําลังรู้สึก ผิดอยู่… นิดๆ ใช่ไหม?”

“!”

ภายใต้คําพูดที่เฉียบคมของแม่มด เด็กสาวผมดําจึงแสดงความ โกรธขึ้งบนใบหน้าอีกครั้ง แต่อาร์เทเซียไม่สะท้านสะเทือน เธอจ้องตรง มาที่เด็กสาวตรงหน้าแล้วพูดต่อ

“ลิเลียน เจ้ากําลังลังเลอะไรอยู่? เจ้าน่าจะเข้าใจว่าการทําแบบนี้ แท้จริงแล้วเป็นการช่วยตัวเจ้าเองนะ”

“…ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ”

“ข้าบอกไปแล้วว่าเจ้าควรทําอย่างไร ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ แต่เจ้า ไม่ได้สนใจมันเอง เพราะเช่นนั้นเจ้าถึงเข้าใกล้จุดจบที่กําลังจะพัง เพราะความสัมพันธ์นี้ไปอีกก้าว เช่นตอนนี้ แม้ว่าผู้กล้าของเจ้าจะเป็น แบบนี้ แต่จริงๆ แล้วเจ้ากําลังดีใจสุดๆ เลยใช่ไหม?”

“คุณพูดบ้าอะไรของคุณน่ะ!”

มองไปที่เด็กสาวผมดําที่ปฏิเสธอย่างดุเดือด อาร์เทเซียไม่ได้พูด อะไร ร่างกายที่ลอยอยู่ของเธอขยับเข้ามาใกล้ในพริบตา ยื่นมือไล้ไป

บนหน้าอกของเด็กสาว แล้วกระซิบที่ข้างหูของลิเลียน “พูดบ้าๆ? ฮิฮิ… ลิเลียน ต่อหน้าข้าเจ้าไม่จําเป็นต้องเสแสร้งหรอก ข้ารู้จักเจ้ามากกว่าที่ เจ้าคิด และข้าก็เข้าใจเนื้อแท้ของเจ้าด้วย”

“เนื้อแท้? อย่าทําให้ฉันหัวเราะหน่อยเลยท่านแม่มด คุณคิดว่าฉัน จะมีความสุขเพราะความเจ็บปวดของเขาเหรอ?”

“เปล่า ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น เจ้าต้องเจ็บปวดใจในยามที่ผู้กล้า ของเจ้าบาดเจ็บ แต่ว่า… อย่างน้อยก็ตอนนี้ เขาก็จะกลายเป็นของเจ้า เท่านั้นไม่ใช่เหรอ?”

“!”

เมื่อเสียงกระซิบของแม่มดดังมาถึงหูของเด็กสาว ร่างของลิเลียน จึงสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ อาร์เทเซียจับจ้องมันด้วยรอยยิ้มบน ใบหน้า

“ไม่มีตัวเกะกะคอยก่อกวน ไม่มีข้อจํากัดระยะห่างระหว่างพวก เจ้า เจ้าจะแตะต้องเขาเมื่อไหร่ก็ได้ เจ้าจะอยู่ใกล้เขานานสักเท่าไหร่ เมื่อไหร่ก็ได้ และเจ้าไม่จําเป็นต้องซ่อนความรักเอาไว้อีกต่อไป สถานการณ์นี้แย่สําหรับเจ้าจริงๆ หรือ?”

“ลิเลียน ตอบข้าสิ เจ้าไม่รู้สึกยินดีเลยจริงๆ หรือ?”

“…”

คําถามของราชินีแม่มดก้องอยู่ในหูของเธอ แต่เด็กสาวผมดําเลือก ที่จะรักษาความเงียบในครั้งนี้ ดวงตาสีม่วงของลิเลียนสะท้อนภาพ ใบหน้าของเด็กหนุ่ม และดูเหมือนบางสิ่งจะเริ่มรั่วออกมาจากหัวใจของ เธอ

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ที่มีกันแค่สองต่อสอง นี่เป็นฉากที่เหมือน ฝันสําหรับลิเลียนซึ่งกําลังจะต้องแยกจากโรเอลไปไกลแสนไกลภายใต้ บัญชาของจักรพรรดิลูคัส แม้ว่าเธอจะโศกเศร้า เธอก็สามารถโอบกอด ซึ่งกันและกันได้อย่างยาวนาน อยู่ด้วยกันสองคน… เธอจะไม่มีความสุข ได้อย่างไร?

“ความเจ็บปวดและโหยหาจากการที่ไม่สามารถพบกันได้เป็น เหมือนตัวจุดชนวนของความรัก ความสุขที่มาจากการครอบครองไว้ เพียงผู้เดียวในใจเจ้าตอนนี้จะกลายเป็นเหตุผลที่เจ้าจะทําร้ายเขาใน อนาคต ลิเลียน ข้าจะบอกให้นะ แนวคิดที่อาจจะช่วยเจ้าได้”

คําพูดของอาร์เทเซียในยามนี้เป็นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ดังในหูของเด็กสาวด้วยความมั่นใจ

“เจ้าจะคิดแบบนี้ในอนาคต… แม้ว่ามันจะเป็นการทําร้ายเขา แต่ มันจะดีถ้าเจ้าจะชดเชยให้เขาหลายเท่าตัวหลังจากนั้น และเจ้าจะทํา เช่นนั้น”

“ถ้าเจ้ากําจัดพวกผู้หญิงรอบๆ ตัวเขา เจ้าจะทําให้เขาเสียใจ แต่ มันจะดีเองถ้าเจ้าให้เขามัวเมาไปกับความรักที่มากกว่าพวกนาง หลายเท่าตัว ถ้าเจ้าจํากัดอิสรภาพของเขา เจ้าจะทําให้เขาโกรธ แต่มัน จะดีเองถ้าเจ้าแลกเปลี่ยนร่างกายของเจ้าเองกับสิ่งที่เขาต้องการ เขาก็ จะได้เกลียดเจ้าน้อยลงด้วยยังไงล่ะ เพราะถึงอย่างไร จุดอ่อนของเขา คือการใจอ่อนกับคนที่เขาห่วงใย และเขาให้ค่ากับครอบครัวมากที่สุด”

“…”

ในระหว่างฟังเสียงของนางแม่มด ม่านตาสีม่วงของเด็กสาวผมสีดํา ก็หดตัวลงอย่างกะทันหัน แล้วร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นสะท้านเล็กน้อย บางสิ่งที่ดํามืดในใจเด็กสาวเริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็วภายใต้แรงกระตุ้น จากอาร์เทเซีย และเมื่อเห็นลิเลียนเป็นแบบนี้ นางแม่มดเองก็เปิดเผย อารมณ์ยินดีออกมา

“ฮี่ๆ เมื่อครั้งล่าสุดที่ข้าเห็นเจ้า ข้าคิดว่ามันอาจจะใช้เวลาสัก ยี่สิบ ปี แต่จากนี้ไป เจ้าอาจจะไม่สามารถคุมมันไว้ได้ถึงสิบปีก็ได้ เจ้าจะถูก ความรู้สึกนี้ทําลายแล้วกลายเป็นทรราช”

“ทําลายทุกอย่างเกี่ยวกับเขา กับให้ทุกอย่างกับเขา การอยู่ร่วมกัน ของความรักสุดหัวใจกับความเกลียดชังอย่างถึงที่สุดนี่เป็นการสวนทาง ที่บิดเบี้ยวจนน่าหลงใหลจริงๆ แต่ว่ามันก็เหมือนกับที่ความหวานใน ความขมที่ทําให้ผู้คนยินดี ความรักในความเกลียดนั้นก็ต้องเลิศรสด้วย แน่ๆ…”

“พอแล้ว!”

ในเสียงกระซิบยั่วยวนนั้น ในที่สุดลิเลียนก็ทนฟังต่อไปไม่ได้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธซึ่งทําให้อาร์เทเซียตกใจไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้ประหลาดใจ

“ดูเหมือนว่าอนาคตแบบนี้จะยังเป็นอะไรที่รับไม่ได้สําหรับเจ้า ในตอนนี้ ถ้าอย่างนั้น เจ้าควรจะระบายความรู้สึกของเจ้าออกมาเสีย ตอนนี้ มันไม่ใช่จังหวะที่สมบูรณ์แบบสําหรับการช่วยคนเหรอ?”

“…”

ต่อหน้าอาร์เทเซียที่ปรือตาลงอย่างเย้ายวน ลิเลียนได้จมสู่ความ เงียบอีกครั้ง มองไปที่ร่างในอ้อมแขนของเธอ ร่างขององค์หญิงสั่น สะท้านเล็กน้อยเนื่องมาจากความขัดแย้งที่ดุเดือดในใจ ลมหายใจของ เด็กสาวถี่กระชั้น ด้วยยังไม่สามารถทําใจได้ เมื่อเห็นเช่นนี้ แม่มดผมสี ขาวดูจะขมวดคิ้วอย่างร้อนใจ และในที่สุดก็ใช้อุบายสุดท้าย

“ข้าจะบอกอะไรให้… นี่เป็นครั้งแรกของเขาเชียวนะ”

“!”

เมื่อคําพูดของนางแม่มดเข้าไปในหูลิเลียน ร่างของเด็กสาวสะท้าน ในเฉียบพลัน เธอโงหัวขึ้นอย่างประหลาดใจ แล้วถามด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี

“เดี๋ยว! คุณบอกว่านี่เป็นครั้งแรกของเขา… จริงเหรอ?”

“…”

จากคําถามของลิเลียน แม่มดจึงรักษาความเงียบเอาไว้ ทําให้เด็ก สาวผมดําค่อยๆ เบิกตากว้าง ทว่าแม้ใจของเธอจะหวั่นไหว แต่องค์ หญิงแห่งจักรวรรดิออสทีนก็ยังถามถึงบรรทัดฐาน

“…อย่างน้อยก็อยากจะยืนยันให้แน่ใจ”

“อะไรรึ?”

“…สักครู่เดียวก็ได้ คุณทําให้เขาตื่นได้ไหม?”

“ไม่มีทางถ้าจะให้มีสติครบถ้วน แต่ถ้าแค่สะลืมสะลือข้าพอจะทํา ได้ เจ้าจะทําอะไรล่ะ?”

“…”

จากคําถามของนางแม่มด เด็กสาวผมสีดําก็เงียบไปอีกครั้ง อาร์ เทเซียมองแก้มแดงๆ ของเด็กสาวแล้วครุ่นคิดสักพักหนึ่ง เธอดูจะเข้าใจ สาเหตุ เธอจึงทําได้เพียงโบกมือเบาๆ เพื่อร่ายคาถาเวทโบราณที่ ซับซ้อน ทําให้สติของเด็กหนุ่มถูกกู้คืนมาในระยะเวลาสั้นๆ

“มีเวลาไม่มาก ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดกับเขาก็เร่งมือเถอะ”

ในขณะที่ดวงตาสีทองของเด็กหนุ่มค่อยๆ ปรือเปิด ราชินีแม่มดจึง พูดขึ้นมาอย่างรําคาญ และลิเลียนก็มองมาด้วยสายตาที่ลังเล

แม้ว่าจะเป็นการช่วยปลุกโรเอล แต่ก็เท่ากับว่านางแม่มดได้ ช่วยเหลือเธออีกครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าหากครั้งแรกนั้นเป็นเพราะเธอสนใจ ในตัวลิเลียน ถ้าอย่างนั้นครั้งที่สองล่ะ? มันเป็นเพราะความบังเอิญหรือ มีเหตุผลอื่น?”

มองไปที่แม่มดผมสีขาวที่กําลังสลายหายไปในอากาศ ลิเลียนก็ ส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดส่วนเกินออกไป ในตอนนี้มีเพียงเธอและโรเอล ในห้อง และหลังจากที่อาร์เทเซียจากไป เธอก็จ้องมองโรเอลในอ้อม แขนและถามคําถามของเธอในที่สุด

“โรเอล… เธอชอบฉันไหม?”

“รุ่นพี่…”

“อย่าเพิ่งนอนสิ! คําถามนี้… ช่วยตอบคําถามของฉันซะทีเถอะ!”

แตะแก้มของเด็กหนุ่มที่สั่นน้อยๆ ลิเลียนพยายามยื้อสติของโรเอล ด้วยการสั่นพ้องของสายเลือด และรอคําตอบของเขาอย่างกระวน กระวาย

โรเอลตอนนี้มีเพียงจิตใต้สํานึก ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่สถานะปกติ แต่ มันก็มีจุดได้เปรียบตรงที่เขาจะไม่มีทางโกหก ทุกอย่างที่เขาพูดจะมา จากก้นบึ้งของหัวใจ และนี่จะส่งผลต่อการตัดสินใจของลิเลียน

ในห้อง เด็กสาวผมดํารอคําตอบของโรเอลอย่างใจจดใจจ่อ และดู เหมือนว่าความพยายามของเธอจะได้รับการอวยพรจากเทพีเซีย เพราะหลังจากความเงียบครู่ใหญ่ เด็กหนุ่มผมดําก็ได้ตอบเธออย่างสะลึ มละลือ

“…ชอบ”

“!”

เมื่อคําพูดเบาๆ นี้ลอยมาถึงหูเธอ ร่างของเด็กสาวจึงสะท้าน ลม หายใจของเธอดูจะหยุดลง และในดวงตาสีม่วงของเธอก็เหมือนจะมี ระลอกน�า

นี่เป็นครั้งแรกที่ลิเลียนได้ยินคําสารภาพของโรเอลชัดๆ นับตั้งแต่ แรกพบ และต่อหน้าหัวใจที่ไม่มีวันโกหกได้นี้ ในที่สุดเด็กสาวก็ปล่อย วางความกังวลสุดท้ายในใจเธอ

“…ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน ไม่สิ ฉันรักเธอ”

หลังจากตอบกลับด้วยน�าเสียงเหมือนสะอื้น ใบหน้าของลิเลียนก็ เผยรอยยิ้มโล่งใจ แล้วจากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อของตน เผยให้เห็นแผ่น หลังที่โค้งเว้าและสีขาวราวกับหิมะ

“ทีนี้ จะไม่มีการเสียใจภายหลังแล้ว”

มีเสียงของเสื้อผ้าเลื่อนลงคลอไปกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบา สอง ร่างที่โอบกอดกันค่อยๆ ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางลมหายใจ หอบถี่ การแยกจากกันดูช่างยากเย็นนัก