ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 549: ความสุขแสนหวาน (2)

เกิดอะไรขึ้นระหว่างโรเอลและลิเลียน? หลังจากถามคําถามนี้ กับเปตราไป เด็กหนุ่มผมดําก็แน่ใจ แต่เพราะเช่นนี้ คําถามใหม่ก็ผุดขึ้น ในใจเด็กหนุ่ม นั่นคือเหตุผลที่ทําไมลิเลียนถึงไม่อยากพูดถึงมัน

 

เนื่องมาจากคําตอบของคําถามนี้ โรเอลคิดอยู่นานแล้วรู้สึกว่าเด็ก สาวคงไม่อยากจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นไปไม่ได้จริงๆ สําหรับลิเลียนที่จะพูดเรื่องแบบนี้ด้วยตนเอง เพราะเธอโตมาโดยไม่ได้เรียนเรื่องแบบนี้มาก่อน

 

ในหมู่อาณาจักรใหญ่หลายๆ อาณาจักรนั้น จักรวรรดิออสทีนและ จักรวรรดิเซนต์เมซิทมีความหัวโบราณสูงที่สุด อาณาจักรแห่งการศึกษา โบรเนลและกลุ่มอาณาจักรเศรษฐกิจแถวลุ่มแม่น�าโรซ่าจะมีความ เปิดเผยมากกว่า และด้วยความที่เป็นเจ้าหญิงจากจักรวรรดิออสทีน ความหัวโบราณของลิเลียนจึงยิ่งฝังลึก

 

แม้ว่าจะมีการกระทําอย่างลึกซึ้งเกิดขึ้นกับโรเอล ส่วนใหญ่แล้วมัน ก็เนื่องมาจากการสั่นพ้องของสายเลือด อันที่จริงคือ คําพูดและการ กระทําของลิเลียนสามารถพูดได้ว่าเป็นตัวแทนของความหัวโบราณ ของจักรวรรดิออสทีน และมันคล้ายคลึงกับนอร่าซึ่งไม่ได้แสดงความ หัวโบราณออกมา แต่ลิเลียนนั้นหัวโบราณจริงๆ ก่อนที่เธอจะพบกับโร

 

เอล เธอไม่เคยแม้แต่จะเต้นรํากับผู้ชายในชั่วชีวิตสิบหกปีของเธอด้วย ซ�า

 

แน่นอน เหตุผลส่วนหนึ่งนั้นมาจากบุคลิกเย็นชาของเธอ แต่แม้แต่ กับโรเอล ลิเลียนก็ยังไม่มีการแตะต้องอะไรกับเขาก่อนที่จะรู้เรื่องความ เกี่ยวพันทางสายเลือดเลย

 

เธอเป็นคนแบบนี้แหละ แล้วตอนนี้เธอก็ดันชิงทําอะไรแบบนี้ไป เสียแล้ว โรเอลไม่รู้ว่าลิเลียนต้องใช้ความกล้าขนาดไหนในการทําเรื่อง เมื่อคืนลงไป แต่เขาจําสีหน้าท่าทางของลิเลียนซึ่งสั่นเทิ้มและดวงตารื้น น�าตาจากความอาย โรเอลจึงกระวนกระวายอย่างคุมไม่ได้

 

เหตุการณ์นี้คงทําให้เด็กสาวต้องเล่าเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยตนเอง ทว่า โดยไม่พูดถึงความต้องการของเธอในชั่วขณะ โรเอลเกรงว่าเธอคงพูด ออกมาไม่ได้หรอก แต่โรเอลก็ไม่ใช่ผู้ชายขยะที่จะล้อเล่นกับเธอเรื่องนี้ อันที่จริงคือหากเขาพอจะมีเค้าลาง เขาก็ไม่น่าถามออกไปเลย

 

เด็กหนุ่มผมดํามองไปที่เด็กสาวตรงหน้าแล้วคิดเช่นนั้น ใน ขณะเดียวกัน ความกล้าของลิเลียนเองก็กําลังตึงเสียจนจะถึงขีดสุด มือ ของเธอกุมกันแน่นอยู่เบื้องหลัง เด็กสาวจึงเปลี่ยนประเด็นด้วยรอยยิ้ม

 

“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม? อ่าใช่ ฉันเกรงว่าฉันเหนื่อยนิดหน่อย งั้นพัก ก่อนหรือ…”

 

“รุ่นพี่… ผมรู้เรื่องนั้นแล้วล่ะ”

 

“!”

 

โรเอลพูดออกไปอย่างไม่อ้อมค้อมขณะมองใบหน้าแดงก�าของลิ เลียนที่กําลังพูดถึงพฤติกรรมของเขา และคําพูดเรียบง่ายของเขานั้นได้ ทําให้กําแพงของเด็กสาวสั่นคลอนทันที

 

“…ฉ ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่าเธอพูดอะไร”

 

“กะแล้วเชียว คุณอยากจะซ่อนเรื่องนี้เหรอ? อะไรทําให้คุณคิด แบบนั้น?”

 

“…”

 

เมื่อเผชิญกับคําถามของโรเอล ม่านตาสีม่วงของเด็กสาวผู้เขินอาย ก็กระตุก เธอไม่รู้จะทําอย่างไรดี จึงทําได้เพียงเผชิญหน้ากันอย่าง เงียบๆ เห็นเช่นนั้นดวงตาสีทองของโรเอลก็หรี่ลง และหลังจากใช้ ความคิด เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างไม่เต็มใจ รอยยิ้มของเขาดูเศร้า

 

“หรือว่าจริงๆ แล้วรุ่นพี่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับผม แต่ว่าเพื่อจะให้ ผมตื่นขึ้นในช่วงอันตรายนี้ คุณเลย…”

 

“ไม่! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ!”

 

เทียบกับคําถามยากๆ จากเด็กหนุ่มผมดํา ครั้งนี้ต่างจากปกติ ครั้ง นี้ลิเลียนมีปฏิกิริยาที่ค่อนข้างชัดเจน เด็กสาวผู้มีเรือนผมสีดําและ ดวงตาสีม่วงเงยหน้าของเธอแล้วปฏิเสธคําพูดของโรเอลอย่างแข็งขัน ยอมละทิ้งแผนเดิมในใจของเธอภายใต้การคํานวณของเด็กหนุ่มโดย สมบูรณ์

 

เธอยอมรับว่าแม้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนนั้นจะน่าละอาย และอาจจะทําให้โรเอลเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเธอ แต่สิ่งที่ลิเลียนรับไม่ได้ คือหากความรักของเธอถูกเข้าใจผิดซ�าซ้อน เทียบกันกับเรื่องอื่นๆ

 

เด็กสาวคิดได้ดังนั้นก็สาวเท้าเดินมาข้างหน้าสองสามก้าว จับมือ ของเด็กหนุ่มอย่างเคอะเขิน แล้วพูดภายใต้สายตาประหลาดใจของโร เอล

 

“ฉันขอโทษที่ปิดบังเธอ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผล ฉันแค่คิดว่าตัวฉัน ในตอนนี้จะมีแต่สร้างปัญหาให้เธอ…”

 

ลิเลียนหลุบสายตาลงเล็กน้อยแล้วพูดถึงความกังวลของเธอ และ หลังจากได้ยินเหตุผล โรเอลก็เงียบไป

 

ตอนนี้เมื่อทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบเนื้อแนบเนื้อ คงเป็นเรื่อง โกหกถ้าโรเอลจะยังสามารถปฏิบัติต่อลิเลียนได้เหมือนก่อน ที่จริงคือ

 

แต่แรกเด็กหนุ่มนั้นไม่ได้ชอบใจกับการจากไปของลิเลียน และตอนนี้ เขายิ่งรู้สึกเช่นนั้นหนักขึ้นอีก แต่เด็กสาวมีแผนของเธออยู่แล้ว

 

“เธอเป็นห่วงฉัน และฉันก็ดีใจมากนะ แต่ว่าเรื่องของจักรวรรดิ ฉัน อยากจะแก้มันด้วยตัวเอง เธอสัญญากับฉันได้ไหม?”

 

“แต่ว่า…”

 

“โรเอล เชื่อใจฉันสิ”

 

“…เข้าใจแล้ว”

 

ภายใต้คําพูดที่หนักแน่นและคําขอที่ต่อเนื่องของลิเลียน โรเอลคิด อยู่นานและในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับ

 

ไม่เหมือนสาวๆ คนอื่น ลิเลียนนั้นพึ่งพาตนเองมาตลอด โรเอลจึง เป็นห่วงเธอมาก แต่เขาก็ไม่อยากจะฝืนนิสัยของเธอ อันที่จริง ลิเลียนที่ เป็นแบบนี้แหละคือลิเลียนที่เขาชอบที่สุด

 

ทุกคนนั้นต่างกัน ลิเลียนไม่สามารถตัวติดกับเขาได้เหมือนอลิเซีย เธอมีพลังและความแข็งแกร่งในแบบของเธอ เทียบกับการพึ่งพาโรเอล การที่โรเอลพึ่งพาเธอจะทําให้เธอพอใจและมีความสุข เหมือนพี่สาวที่ ดูแลน้องชาย

 

ด้วยแรงกระตุ้นต้องห้าม ปนเปไปด้วยความรักอย่างครอบครัว นี่ เป็นความรู้สึกที่อึดอัดแต่ก็ชวนให้หลงใหลที่สุดสําหรับบรรดาเด็กสาว โรเอลผู้ค่อนข้างแน่ใจเกี่ยวกับประสบการณ์ของลิเลียนพอจะเข้าใจเธอ และยินดีร่วมมือ แต่ถ้าอิงจากศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย โรเอลก็ยังรู้สึกว่ายังมี บางอย่างที่ต้องพูดอย่างชัดเจน

 

“รุ่นพี่ครับ”

 

“หืม?”

 

“ผมชอบคุณนะ”

 

“!”

 

ขณะที่มององค์หญิงตรงหน้า เด็กหนุ่มผมดําก็สารภาพออกมา แล้วขยับขึ้นไปกอดลิเลียนไว้ในอ้อมแขน

 

การถูกโรเอลโจมตีอย่างกะทันหันโดยไม่บอกไม่กล่าว ทําให้ลิเลียน ไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเด็กสาวเผยอเล็กน้อย ดวงตาสีม่วง ของเธอเบิกกว้าง และแก้มที่เพิ่งจะกลับเป็นปกติก็แดงขึ้นอีกครั้ง

 

“ท ทําไมจู่ๆ ก็พูดแบบนี้ออกมาล่ะ…”

 

“รุ่นพี่ถามผมเมื่อคืนไม่ใช่เหรอ? ผมอาจจะตอบไปแบบไม่มีสติใน ตอนนั้น ผมเลยตอบอีกทีตอนนี้ไง”

 

“เปล่า ฉันได้ยินคําตอบของเธอแล้วตอนนั้น”

 

“งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น… คําตอบล่ะ?”

 

มองเด็กสาวผู้มีผมสีดําและดวงตาสีม่วง โรเอลรอคําตอบอย่าง เงียบงัน ในขณะเดียวกันลิเลียนก็อดหวนนึกถึงคําตอบเมื่อคืนนี้ไม่ได้ แล้วดวงตาสีม่วงของเธอก็ดูเบลอลง

 

“…ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน ไม่สิ ฉันรักเธอ”

 

คําตอบเดิมออกมาจากปากของเด็กสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้โรเอล ไม่ได้อยู่ในสภาวะโคม่าอีกต่อไป เด็กหนุ่มผู้ได้ยินคําตอบไม่ได้พูด แต่ ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นขึ้น หลังจากที่จ้องกันอยู่สักพัก ในที่สุดพวก เขาก็ไม่สามารถเก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกต่อไป แล้วพวกเขาก็จูบกัน

 

จากจูบอย่างแผ่วเบาแปรเปลี่ยนไปเป็นจูบดุเดือดภายในไม่กี่วินาที การกอดรัดที่เหมือนจะเป็นการระบายความรู้สึกนี้ทําให้หัวใจของทั้ง สองเต้นระรัว ความสุขที่ระคนด้วยความพอใจทําให้เด็กสาวผู้เขินอาย ละทิ้งความกังวลไปอย่างช้าๆ และดวงตาของหนุ่มสาวนั้นก็พร่ามัว

 

หลังจากผ่านไปนาน สองร่างที่กอดเกี่ยวก็ทรุดลงไปบนเก้าอี้ ต่าง ฝ่ายต่างแก้มขึ้นสี ทว่าเมื่อริมฝีปากทั้งสองผละออกจากกันเพื่อหายใจ อย่างดุเดือดนั้น ใบหน้าของลิเลียนดูเหมือนจะมีความละอาย

 

“รุ่นพี่?”

 

สังเกตเห็นความแปลกประหลาดไปของเด็กสาว โรเอลนิ่งไป อด นึกไม่ได้ว่าบางสิ่งอาจจะเกิดขึ้นแล้วทําลายความสุขของคนรักของเขา ทว่าลิเลียนนั้นลังเลที่จะพูดตอบคําถามที่ระแวดระวังของเขา

 

“ขอโทษนะ แต่ยังก่อน…”

 

“หือ? ยังก่อน? รุ่นพี่พูดถึงอะไรอยู่?”

 

คําตอบที่คลุมเครือของลิเลียนทําให้เด็กหนุ่มงุนงง และอารมณ์บน ใบหน้าเด็กสาวยิ่งเขินอายเมื่อเธอเห็น หลังจากปล่อยเขาสงสัยไปสัก พัก มือของลิเลียนก็ลูบท้องน้อยของเธอเบาๆ

 

“ตรงนี้ เพราะ…เพราะว่าเมื่อคืนมันหนักหนาเกินไป มันเลยยัง ทํางานไม่ได้…”

 

“!”

 

เมื่อเด็กสาวผู้มีผมสีดําและตาสีม่วงพูดคําพวกนี้อย่างขวยเขินมาก ขึ้นทุกขณะ สมองของโรเอลก็เริ่มจะร้อนขึ้นมาเหมือนจรวดที่เตรียม ทะยานขึ้นฟ้า ร่างของเขาพลันแข็งทื่อ แต่มองโรเอลที่เป็นแบบนี้แล้ว ลิ เลียนดูจะเข้าใจผิดขึ้นมาแล้วรีบอธิบาย

 

“ร โรเอล ไม่เหมือนกับเธอ สําหรับผู้หญิงแล้วเรื่องแบบนี้ครั้งแรก มันค่อนข้างหนักหนาอยู่นะ…”

 

“ผมเข้าใจนะรุ่นพี่ คุณไม่ต้องอธิบายหรอก”

 

โรเอลผู้ค้นพบว่าลิเลียนกําลังจะสอนลักษณะทางกายภาพกับเขา เด็กหนุ่มกอดเด็กสาวเอาไว้ ลูบไปบนเรือนผมของเธอแล้วพูดขึ้น เจ้า หญิงแห่งจักรวรรดิออสทีนเองก็โล่งใจเมื่อได้ยินคําพูดนั้น ทั้งสองกอด กันอยู่อย่างนั้นและพยายามอย่างเต็มความสามารถที่จะทําให้ลม หายใจที่ยุ่งเหยิงกลับสู่ปกติ

 

ในฐานะของชายผู้มีพื้นฐานร่างกายเหนือธรรมชาติและได้รับพร พิเศษจากอสรพิษแห่งปฐพีเมื่อนานมาแล้ว หลังจากได้ลิ้มลองผลไม้ ต้องห้ามเป็นครั้งแรก มันไม่มีทางที่เขาจะไม่มีความคิดแบบนั้นเลย แต่ เมื่อเขาเห็นสีหน้าเจ็บปวดที่แล่นผ่านใบหน้าของลิเลียนเป็นครั้งคราว แล้ว เขาก็กระวนกระวายใจ และความต้องการเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็เลือน หายไป

 

“มันยังเจ็บอยู่ไหม? ถ้าคุณใช้คาถาเวท…”

 

“…มันเป็นครั้งแรก ฉันเลยไม่อยากใช้มัน ตามขนบธรรมเนียมของ จักรวรรดิออสทีนเองก็ด้วย”

 

เมื่อได้ยินคําแนะนําของโรเอลแล้ว เด็กสาวผู้มีผมสีดําและตาสี ม่วงหน้าขึ้นสี พลางส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วปฏิเสธ ประสบการณ์ครั้งแรก อาจจะเจ็บ แต่ลิเลียนต้องการถนอมมัน เพราะไม่ว่าอย่างไร สําหรับผู้มี พลังเหนือธรรมชาติ นี่ก็เป็นครั้งเดียวในชีวิตเธอ ความเจ็บปวดจะไม่อยู่ นาน แต่สิ่งอื่นทําให้เธอกังวลอยู่เล็กน้อย นั่นคือการป้องกัน…

 

ด้วยฐานะเจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิออสทีน ลิเลียนย่อมรู้ถึงสิ่งที่ ตามมาของการไม่ป้องกัน แต่ว่าสถานการณ์จริงนั้นไม่เปิดให้เธอได้ ตระเตรียม

 

ในตอนนั้นโรเอลอยู่ในสภาวะโคม่าและไม่สามารถเตือนเธอได้ ลิ เลียนเองก็ไม่มีประสบการณ์ และมันสายเกินไปที่จะมีปฏิกิริยา ในฐานะ ของเจ้าหญิงแล้ว ลิเลียนไม่เคยเรียนคาถาเวทที่เกี่ยวข้องเลย

 

แต่แรกเดิมที ลิเลียนอยากจะให้แม่มดผมขาวช่วยหลังจากทุก อย่างผ่านไปแล้ว แต่ราวกับคาดเดาความคิดนี้ไว้แล้ว อาร์เทเซียก็ไม่ ปรากฏตัวขึ้นอีกเลยหลังจากนั้น ทําให้แผนของเธอพังไม่เป็นท่า

 

ก่อนที่เด็กสาวจะนําโรเอลไปที่ห้องน�า สาเหตุหนึ่งคือเธอต้องการ ทําลายหลักฐาน และอีกอย่างคือเพื่อคุมกําเนิด เพราะไม่มีวิธีอื่น สิ่งที่ลิ เลียนทําได้จึงเป็นการล้างออกให้เร็วที่สุด

 

แต่ว่า แม้แต่วิธีนี้ก็มีข้อจํากัดของมัน เหมือนกับการรบกวนสวน ดอกไม้ที่น�าที่อยู่ลึกที่สุดนั้นไหลออกไม่ได้ มันเลยดูเหมือนทําเพื่อความ สบายใจมากกว่า

 

“…หรือ ไม่สิ มันไม่จําเป็นแล้ว”

 

“หือ? รุ่นพี่?”

 

“ป เปล่า”

 

เด็กสาวพูดกับตัวเองพลางส่ายหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่พูดสิ่ง น่าอายนั้นอยู่ดี และสุดท้ายแล้วเด็กสาวก็สรุปว่าโอกาสที่จะท้องในครั้ง เดียวนั้นก็ยังน้อยนิด มันคงไม่จําเป็นต้องเอามาเป็นประเด็น

 

โอกาสในการติดลูกของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นจะลดลงตามอัตราการ กลายพันธุ์ของพวกเขาที่เพิ่มขึ้น นี่เป็นปรากฏการณ์ทั่วไปในหมู่ผู้มี พลังเหนือธรรมชาติ และจะจริงเป็นพิเศษสําหรับผู้มีพลังเหนือ ธรรมชาติระดับสูง โรเอลตอนนี้ขึ้นมาถึงระดับแก่นแท้ 3 และลิเลียนนั้น อยู่ในระดับแก่นแท้ 2 เพียงเท่านั้น โอกาสติดลูกนั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย

 

ถ้าพวกเขาแต่งงานและมีลูกในอนาคต พวกเขาก็จะต้องการทั้งยา และคาถาเวทมากมายเข้ามาช่วยเหลือ หลังจากความพยายามหลายๆ ครั้ง พวกเขาอาจจะได้พยานรักเสียที มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ความ รักจะผลิดอกออกผลตั้งแต่ครั้งแรก

 

ลิเลียนคิดถึงมันแล้วก็โล่งใจ หารู้ไม่ว่าที่จริงแล้วเด็กหนุ่มได้รับพร จากอสรพิษแห่งผืนแผ่นดิน และในขณะเดียวกันโรเอลเองก็กําลัง ครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหานี้ แต่เมื่อมองแก้มที่ขึ้นสีของเธอ เขาลังเลไปสัก พัก แล้วในที่สุดก็ไม่ได้ถามอะไร

 

รุ่นพี่น่าจะจัดการเรื่องคุมกําเนิดไปแล้วล่ะมั้ง?

 

ภาพจําของลิเลียนที่เป็นพี่สาวผู้อ่อนโยนอยู่เสมอมีบทบาทสําคัญ ในใจของเด็กหนุ่มในยามนี้ ทําให้เขาเลือกที่จะไม่สนใจเรื่องนี้ และคํา ขอของเด็กสาวยิ่งเบี่ยงเบนความสนใจของเขาเข้าไปใหญ่

 

“เธอไปห้องนอนกับฉันได้ไหม?”

 

“แล้วรุ่นพี่ง่วงหรือเปล่าล่ะ?”

 

“นิดหน่อย แต่ไม่ใช่เพราะอย่างนั้นหรอก… ฉันอยากให้เธอเห็น บางอย่างน่ะ”

 

“บางอย่าง? อะ ผ ผมเข้าใจแล้ว” โรเอลพลันตระหนักถึงบางอย่าง แล้วไม่พูดอะไรออกมา เขาอุ้มเด็กสาวแล้วเดินไปที่ห้องข้างๆ ลิเลียน เบือนหน้าอย่างเขินอาย และในที่สุดทั้งสองก็เข้ามาในห้องนอนด้วยกัน แล้วจ้องไปยังเตียงนอนที่เละเทะอย่างเงียบๆ

 

“เมื่อคืนลําบากหน่อยนะครับรุ่นพี่”

 

หลังจากเงียบมานาน โรเอลก็พูดขึ้นอย่างละอาย ลิเลียนส่ายหน้า แล้วหวนระลึกสักพัก แล้วชี้ที่มุมเตียง

 

“ตรงนั้นไง”

 

หลังจากได้ยินคําของลิเลียน โรเอลกลืนน�าลายแล้วเดินตามคํา บอกของเด็กสาวไปที่เตียง ไฟในห้องนั้นสลัว ทว่าร่องรอยของเลือด ยังคงชัดเจนและทําให้ร่างของเด็กหนุ่มสะท้านเล็กน้อย

 

“รุ่นพี่ ผม…”

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่ได้อยากได้คํายืนยันหรือคําสาบานอะไรจาก เธอ ฉันแค่อยากให้เธอเห็นมันเป็นอย่างน้อย และให้เธอรู้ไว้อย่าง…”

 

มองไปที่เด็กหนุ่มที่ทําท่าจะพูดบางอย่าง เด็กสาวผมดําก็ขยับนิ้ว ของเธอไปแตะที่ริมฝีปากของโรเอล เงยหน้าขึ้นแล้วกระซิบที่ข้างหูของ เด็กหนุ่ม

 

“ตอนนี้ฉันมีความสุขมากๆ เลยล่ะ”

 

ท่ามกลางเสียงกระซิบหวานหู ลิเลียนยืดแขนของเธอออกไปแล้ว โอบกอดร่างโรเอลไว้แน่น