ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 556: หัวใจของเวโรนิก้า (1)

หัวใจนั้นเป็นอวัยวะที่วิเศษยิ่งของร่างกายมนุษย์มาแต่ไหนแต่ไร

ด้วยที่เป็นแหล่งพลังสําหรับสูบฉีดเลือด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหัวใจ คืออวัยวะสําคัญที่สุดอย่างหนึ่ง แต่อันที่จริงแล้วยังคงมีความเห็นที่ แตกต่างกันเกี่ยวกับความสามารถของอวัยวะนี้อยู่ หนึ่งในนั้นคือเรื่องที่ มันเก็บความทรงจําส่วนหนึ่งของมนุษย์

ในชาติก่อนของโรเอล มันเคยมีเรื่องที่ผู้ป่วยโคม่าฟื้ นขึ้นมาหลัง ผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจแล้วฝันถึงเจ้าของหัวใจดวงใหม่ของพวกเขา ผู้ป่วยในทํานองนี้หลายคนเปลี่ยนนิสัยการใช้ชีวิตของพวกเขาตาม เจ้าของหัวใจดวงใหม่หลังจากเปลี่ยนถ่ายหัวใจด้วยเช่นกัน

เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นจริง แต่ในทางวิทยาศาสตร์ยังไม่ สามารถให้คําอธิบายที่เชื่อถือได้ ทว่าในโลกปัจจุบันที่โรเอลอยู่ ซึ่งผู้คน ในทวีปเซียถือครองพลังเหนือธรรมชาติ ทุกอย่างนั้นไม่ได้ซับซ้อน ขนาดนั้น

หัวใจในทวีปเซียถือเป็นหนึ่งในอวัยวะที่เป็นที่สถิตของวิญญาณ และเป็นอวัยวะที่กลายพันธุ์โดยสมบูรณ์ที่สุดของเหล่าผู้มีพลังเหนือ ธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในตํานานทั้งหลาย ดังนั้นในยุคโบราณมันจึงถูก

ใช้ในการบริกรรมคาถาเวทอยู่บ่อยครั้ง อันที่จริงคือหัวใจของสัตว์อสูรก็ ยังเป็นหนึ่งในวัตถุดิบมนตราที่ดีที่สุดด้วย

หัวใจของบรรพบุรุษจากตระกูลอาร์เด้นั้นยังคงบรรจุพลังของเทพ บรรพกาลที่เขาทําสัญญาด้วยไว้อยู่ โรเอลแตะต้องมันด้วยตัวเองเพื่อ เสาะหาวิธีช่วยพอลและคนอื่นๆ ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือเขาจะได้ เห็นสิ่งอื่นจากการกระทํานี้ด้วย

มองไปยังหัวใจที่เปล่งประกายอันรายล้อมด้วยพลังเวทตรงหน้า สี หน้าของโรเอลหนักอึ้งเล็กน้อย เขาเรียบเรียงความคิดแล้วค่อยๆ บอก ข้อมูลที่รวบรวมมาอย่างช้าๆ ต่อเด็กสาวผมดําที่มีตาสีม่วงข้างๆ นั่นก็ คือ พลังเวทของเทพบรรพกาลที่ถูกใช้โดยบรรพบุรุษจากตระกูลอาร์เด้

“แรกสุดเลย เรื่องของพอลกับคนอื่นๆ คุณสบายใจได้เลยรุ่นพี่ พวกเขาน่าจะไม่เป็นอะไร”

“อืม ดีแล้วล่ะ”

ได้ยินบทสรุปแรกเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายร้อย ปีจากปากโรเอล เด็กสาวผู้มีผมสีดําและตาสีม่วงก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนลม หายใจอย่างโล่งอก

ลิเลียนรู้สึกโล่งใจนิดหน่อย เธอกุมอกของตนแต่จากนั้นก็เงยหน้า ขึ้นด้วยความตะหงิดใจบางอย่าง มองไปทางโรเอลแล้วถามถึงข้อมูล หนึ่ง

“คาถาเวทนั่นมันอะไรกัน? มันเป็นเวทมิติเหรอ? แต่ทําไมมันถึงไม่ มีร่องรอยของเวทมิติเลยล่ะ? แม้ว่าจะเป็นฝีมือของพลังเทพ แต่มันไม่ น่าจะขัดต่อกฎของคาถาเวทมิติไม่ใช่เหรอ?”

เด็กสาวผู้มีผมสีดําและตาสีม่วงพูดด้วยความเคลือบแคลง แม้ว่า คาถาเวทมิติจะเป็นสิ่งที่หาได้ยากในทวีปเซีย มันก็มีข้อจํากัดอันเนื่อง ด้วยความมั่นคงของโลกอยู่ในตัว หนึ่งในนั้นคือร่องรอยของมันนั้นลบ ไม่ได้

เหมือนกับที่แสงและเงาเป็นผลมาจากดวงอาทิตย์ หลังจากใช้ คาถาเวทมิติแล้ว มิติในบริเวณนั้นจะถูกทําลายและบิดเบี้ยวอย่างเห็น ได้ชัด แม้ว่าจะสามารถซ่อมได้ในเวลาสั้นๆ แต่ผู้ร่ายก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วย ตนเองและใช้พลังในลักษณะเดียวกันกับพลังของโลกเพื่อทําให้มิติ เสถียร ซึ่งเป็นกฎที่ใช้กันทั่วโลก

ต่อหน้ากฎเกณฑ์แห่งโลก แม้แต่ทวยเทพเองก็ต้องทําตาม แต่ใน ความเป็นจริงนี่ไม่ใช่ประเด็นที่ลิเลียนจะพูดในตอนนี้ สถานการณ์ของ ทีมโรเอลในขณะนั้นไร้ซึ่งร่องรอยของศัตรูหรือการบิดเบี้ยวของมิติ นี่ ไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์ที่เทพธิดาเซียได้บัญญัติไว้

“จริงอยู่ที่กฎเกณฑ์ที่เทพธิดาต้นกําเนิดได้บัญญัติไว้ แม้จะด้วย พลังของเทพบรรพกาลก็แก้ไขได้ยาก แต่จริงๆ แล้วนี่ก็ไม่ใช่คาถาเวท มิติ แต่เป็นเวลาต่างหาก”

“เวลาเหรอ?”

ดวงตาของลิเลียนเบิกกว้างกับคําตอบของโรเอล ในขณะที่โรเอลพ ยักหน้าแล้วพูดถึงสถานการณ์ของพอล

พอล แอคเคอร์มันน์เป็นผู้เหลือรอดคนเดียวของฝ่ายของพวกเขา หลังจากเผชิญหน้ากับศัตรู แต่ต่างออกไปจากคนอื่น พอลกลายเป็น ชายชรา สถานการณ์นี้จึงเรียกได้ว่าแปลกประหลาด แต่หลังจากที่เขา รับรู้ธรรมชาติของคาถาเวท โรเอลก็ตระหนักได้ขึ้นมา

“หัวใจของคาถาเวทนี้จริงๆ แล้วคือเวลา แต่ไม่เหมือนกับ [เวลา รั่วไหล] ของผม ความสามารถของมันคือการข้ามและให้เวลาต่างหาก”

“ข้ามเวลาและให้เวลา?”

“ใช่ มันคือการให้คนๆ นั้นเปลี่ยนไปเป็นภาพลักษณ์ในช่วงเวลา หนึ่ง เราคิดว่าพวกเขาหายไป แต่จริงๆ พวกเขาแค่กลับไปเป็น ภาพลักษณ์แรกของชีวิต นั่นก็คือ เอ่อ…”

เด็กหนุ่มผมดําเพิ่งจะค้นพบว่าในทวีปเซียซึ่งไม่มีแนวคิดของการ ปฏิสนธิของไข่นั้นไม่เหมาะแก่การอธิบายสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจงนี้ เขาจึงทําได้เพียงเหลือบมองท้องของลิเลียนแล้วชี้คนทั้งสองสลับกัน ด้วยการกระทํานี้จึงทําให้ลิเลียนชะงักไปพักหนึ่งเมื่อเธอเห็นเข้า แล้ว แก้มของเด็กหนุ่มก็พลันขึ้นสีทันที

ความสามารถในการทําความเข้าใจที่ยอดเยี่ยมของลิเลียนทําให้โร เอลไม่จําเป็นต้องพูดมาก แต่ก็เพราะแบบนี้เช่นกันที่ทําให้บรรยากาศ ยิ่งพิลึกไปกันใหญ่ เด็กสาวนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนแล้วลูบไปที่ ท้องน้อยด้วยมือของเธอด้วยแววตาสั่นไหว

“ภ ภาพลักษณ์แรกสุดก็คือก่อนพวกเขาจะโตขึ้นใช่ไหม?”

“ใช่ ในเวลาแบบนั้นแหละ แต่การข้ามและมอบเวลาในลักษณะนี้ จะไม่คงอยู่ตลอดไปหรอก”

โรเอลรีบกระแอมเมื่อเขาได้ยินคําพูดของลิเลียนและนําการ สนทนากลับมาที่ประเด็นแล้วบรรยายต่อ

“สถานการณ์ของพอลในตอนนั้นน่าจะเกิดขึ้นจากเกราะที่มาจาก คาถาเวทดั้งเดิมของเขาที่ทําให้การโจมตีของศัตรูแสดงผลตรงกันข้าม แต่เขาก็จะไม่ตายเพราะมันอยู่ดี ด้วยคาถาเวทนี้เน้นไปที่การบั่นทอน

กําลังของศัตรูเท่านั้น การข้ามเวลาจะกลับสู่ปกติหลังคาถาคลายออก นี่ คือสาเหตุว่าทําไมผลกระทบจึงไม่มาก”

เด็กหนุ่มผมดําส่ายหัวเล็กน้อยระหว่างที่พูด ชัดเจนว่าไม่ได้มอง ผลข้างเคียงของคาถานี้ไว้ดีนัก

มันเป็นความสามารถสายเวลาเหมือนกัน แม้ว่า [เวลารั่วไหล] ของ โรเอลจะให้ผลช้าแต่เวลาที่รั่วไหลออกไปนั้นมีผลถาวร มันให้ความรู้สึก เหนื่อยล้าและการต่อต้านที่อยู่หมัด ทว่าความสามารถของบรรพชน จากตระกูลอาร์เด้นั้นอย่างมากก็ทําได้เพียงยื้อเวลา และมันจะมีผลกับ แค่คนที่อ่อนแอกว่าตามแต่สถานการณ์

มันไม่มีผลอะไรกับศัตรูที่แข็งแกร่งและยื้อได้เพียงผู้ที่อ่อนแอกว่า ถ้าการใช้ความสามารถนี้ไม่ถูกใช้เพื่อคลายวงล้อมของศัตรูจํานวนมาก ความสามารถนี้ก็ไร้ความหมาย แต่ในมุมมองของลิเลียนแล้ว เธอส่าย หน้าพลางยิ้มขื่นแล้วพูดแย้งขึ้น

“คาถาเวทเวลาปกติแล้วจะไม่เน้นถึงตาย และพวกมันก็หายาก มาก ความสามารถพวกนี้ก็เป็นประโยชน์ในตัวมันอยู่แล้ว ใน ขณะเดียวกัน ความสามารถของเธอต่างหากที่ผิดปกติและสูงเกินไป”

เด็กสาวผมสีดําและตาสีม่วงพูดเช่นนั้น เธออ่อนใจเล็กน้อยกับ ความขาดสามัญสํานึกของโรเอล แต่เด็กหนุ่มก็นิ่งไป หลังจากคิดอย่าง

รอบคอบแล้ว เขาก็จําได้ว่าคาถาเวทที่เขาสัมผัสนั้นล้วนมาจากแหล่งที่ มีปัญหาทั้งนั้น

ศิลาแห่งมงกุฎที่ถือกําเนิดจาก [หกภัยพิบัติ] นั้นเรียกได้ว่าเป็น อํานาจของมารดาเทพธิดาซึ่งเหนือกว่าเทพใด เทียบกับพลังเทพ ตามปกติแล้วพลังเทพย่อมดูธรรมดาไป

“ผมพอจะเข้าใจหลักการของคาถาเวทนั้นแล้ว แต่วิธีแก้นี่สิ…”

“คาถาเวทเวลานี้ละเมิดกฎบัญญัติของเทพธิดาเซีย หลังจากโลก ฟื้ นตัวผลของมันย่อมหายไปเอง แต่มันช้าเกินไป ถ้าเราลองใช้การสั่น พ้องของสายเลือดผ่านหัวใจดวงนี้ในจุดที่พวกเขาหายตัวไปก็น่าจะได้ นะ”

เด็กหนุ่มผมดําผู้พูดมองไปยังเมืองร้างที่เละเทะหลังจบศึกแล้ว ถอนหายใจ แต่เขายังไม่เริ่มลงมือทันที ลิเลียนมองเด็กหนุ่มที่เป็นเช่นนี้ แล้วไม่ได้พูดอะไรมาก

เพียงหลังจากที่เด็กหนุ่มแตะต้องหัวใจของบรรพชนจากตระกูล อาร์เด้ แม้ว่าจะไม่มาก แต่ก็มีความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเขา คนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่ในสายตาลิเลียนแล้วการเปลี่ยนแปลงนี้กลับ ชัดเจน ดังนั้นหลังจากที่โรเอลพูดจบ ลิเลียนก็ไม่หุนหันทําอะไร แต่รอ ให้โรเอลพูดต่ออย่างเงียบๆ

ไม่ถามเซ้าซี้และไม่เร่ง ลิเลียนพลันรู้สึกถึงความมั่นใจที่เอ่อล้น อย่างที่ไม่เคยเป็น หากยังมีสิ่งใดระหว่างพวกเขาที่โรเอลไม่อยากจะพูด ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ที่โชคชะตาของเด็กสาวได้ผูกไว้กับเขาอย่างหนาแน่น แล้ว ลิเลียนจึงเชื่อในทางเลือกของโรเอล

ภายใต้การรอคอยอย่างนุ่มนวลอ่อนโยนและความเข้าใจที่ตรงกัน เด็กหนุ่มผมดําครุ่นคิดอยู่นาน และในที่สุดก็ทําใจได้ เขามองไปที่ลิ เลียนด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดเบาๆ

“รุ่นพี่ จริงๆ แล้ว นอกจากคาถาเวทนี้ ผมยังเห็นอะไรอย่างอื่น ด้วย…”

“อะไรเหรอ?”

“…ชิ้นส่วนความทรงจําของบรรพบุรุษท่านนี้ และวัตถุประสงค์ ของพวกผู้ร่วงหล่น”

เด็กหนุ่มผมดําพูดเช่นนั้น แล้วก็พูดถึงทุกอย่างที่เขาเห็นมาจาก การสั่นพ้องของสายเลือด