ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 569: สิ่งชดเชยและบทลงโทษ (1)

ในห้องนอนยามวิกาล เด็กหนุ่มผมดํามองไปที่อลิเซียตรงหน้าเขา ท่าทางง่วงนอนของโรเอลแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง เขาลุกพรวด ขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

“น้องรัก อลิเซีย เธอต้องการอะไรนะ?”

“หือ? หนูสื่อไม่ชัดเหรอคะ? ของเหลวจากร่างกายไงคะท่านพี่โร เอล ทีพี่ยังทําแบบนั้นกับหนูได้เลย ลืมไวไปหรือเปล่าคะ?”

“เปล่า หมายถึงของเหลวอะไร…”

เด็กหนุ่มผมดําย่อมนึกถึงสิ่งที่ไม่ควรอธิบายหลายต่อหลายอย่าง ขณะทวนคําพูดของเด็กสาวผมสีเงินอย่างเงียบเชียบ แต่แล้วเขาก็ชะงัก

เดี๋ยวนะ ถ้าเป็นแค่คําขอ ก็คงไม่น่าจะเป็นอะไร

เด็กหนุ่มผู้ได้ลิ้มรสน�าตาของอลิเซียคิดเช่นนั้น แล้วหัวใจที่สับสน ของเขาก็สงบลงเล็กน้อย แม้จะได้ชื่อว่าเป็นของเหลวจากร่างกาย แต่ก็ มีของเหลวหลายชนิดที่จัดว่าเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่นับน�าตา ใช้เลือดก็ได้นี่

เด็กหนุ่มคิดได้เช่นนั้นก็ใจเย็นลงนิดหน่อย เขามองไปที่ทรวดทรง อันงดงามของอลิเซียแล้วเสตาหลบ จากนั้นก็หยิบถ้วยที่อยู่ด้านข้าง มาแล้วกระแอมไอ

“งั้นเหรอ อลิเซีย ฉันเข้าใจคําขอของเธอแล้ว แต่ต้องบอกก่อนนะ ว่าที่ฉันจะให้ได้คือเลือด น�าลายกับน�าตา อย่างอื่นไม่ได้ ถ้าเธอจะเลือก ก็ขอให้เลือกจากสามอย่างนี้…”

“ได้ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะท่านพี่โรเอล”

“หือ? โอ้… เข้าใจก็ดีแล้วล่ะ”

โรเอลกะพริบตาอย่างสงสัยเมื่ออลิเซียชิงตอบตกลงก่อนที่เขาจะ พูดจบเสียอีก เขาไม่คิดว่าเด็กสาวจะคุยง่ายขนาดนี้ เขาพิจารณาคําพูด เมื่อครู่ของเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบช่องโหว่อะไร

เขามีสามตัวเลือก ตัดเลือดออกไปก่อน ถึงมันจะยากสักนิดถ้าจะ ให้หลั่งน�าตา แต่มันก็เรื่องเล็ก ก็เหมือนแค่คืนน�าตาให้อลิเซียไป ส่วน น�าลายนั้น… พูดตรงๆ โรเอลอยากกําจัดตัวเลือกนี้มาก เพราะครั้ง ก่อนที่อลิเซียส่งต่อไวน์ให้กับเขาก็แทบดูดพลังชีวิตไปเสียเกลี้ยง

ถ้าเป็นปกติ แน่นอนว่าโรเอลไม่ปล่อยให้อลิเซียเล่นพิเรนทร์ แน่นอน แต่คิดถึงว่านี่เป็นการทําเพื่อขอโทษ มันย่อมดีกว่าถ้าไม่ทํา อะไรกวนใจเธออีก แน่นอนว่าเด็กหนุ่มผมดําก็มีมาตรการรองรับ เช่น ถ้าจูบแก้วไวน์ก็เป็นการจูบทางอ้อมได้

หลังจากวางแผนให้อนาคตแล้ว โรเอลก็มองเด็กสาวผมสีเงินที่ กําลังยิ้มอย่างใจเย็น แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ถาม อลิเซียก็ได้เลือกแล้ว

“ท่านพี่โรเอลไม่ต้องให้ตัวเลือกมาเยอะขนาดนั้นก็ได้ค่ะ อย่าง เดียวก็พอแล้ว หนูเลือก… เลือดค่ะ”

“งั้นเหรอ งั้น… หือ?”

เมื่อเขาได้ยินตัวเลือกที่อลิเซียเลือก เด็กหนุ่มผมดําก็ตกตะลึงอย่าง ช่วยไม่ได้ เขาเบิกตากว้างมองเด็กสาว สงสัยว่าจะหูฝาด แต่อลิเซียกลับ ส่งยิ้มมุมปากมาให้เขา ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ

สิ่งที่ถูกเลือกกลับกลายเป็นเลือดเหรอ? นี่… เป็นผลมาจากการบ่ม เพาะจิตใจเหรอ?”

ความคิดแบบไร้สมองแล่นผ่านจิตใจของเขา แล้วเด็กหนุ่มผมสีดํา ก็ถอนหายใจโล่งอก ต้องบอกว่านี่เป็นตัวเลือกที่คาดไม่ถึง แต่ก็เป็น ตัวเลือกที่ดีที่สุดสําหรับโรเอล จากมุมมองนี้มันดูจะดี แต่…

นึกถึงตัวเลือกของอลิเซีย ดูเหมือนว่าเธอจะตีตัวออกห่างจากเขา กว่าปกติ โรเอลรู้สึกเหมือนจะสูญเสียบางอย่างไปสักที่ในหัวใจของเขา อย่างเลือนราง แต่ความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นนั้นก็ถูกโรเอลลบออกไป

ไม่เอาน่า นี่เราคิดอะไรอยู่ นี่น่ะถูกแล้ว…

ยกมือขึ้นถูคิ้วของตัวเอง เด็กหนุ่มผมดําส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ ความคิดแปลกๆ ในใจ แล้วเงยหน้ามองเด็กสาวที่ใกล้เข้ามาทุกฝีก้าว

ภายใต้แสงจันทร์ เด็กสาวผู้ทรงเสน่ห์นั้นยิ่งดึงดูดใจ เขาหยิบถ้วยขึ้น มาแล้วชี้ไปที่ข้อมือของเขา

“เลือดสินะ เข้าใจแล้ว เยอะแค่ไหน?”

“เดี๋ยวค่ะ ท่านพี่โรเอล ถึงหนูจะบอกว่าอยากได้เลือด แต่ไม่ได้ บอกให้พี่กรีดมันออกมาใช่ไหมคะ?”

“เธอหมายความว่ายังไง…”

“ก็ วิธีการน่ะขึ้นกับหนู หนูจะทําเอง”

“…”

เด็กหนุ่มผมดําขมวดคิ้วและแสดงความสงสัยต่อคําขอของอลิเซีย อลิเซียตอบเสียงเบาด้วยสีหน้าน่าสงสาร

“หนูเลือกเลือดตามความต้องการของท่านพี่โรเอลแล้ว แต่หนูทํา ไม่ได้แม้แต่จะรับเลือดเองเหรอคะ? ถ้างั้นหนูไม่เอาแล้ว…”

“เดี๋ยว ฉันไม่ได้ปฏิเสธนะ เธอจะกรีดเองก็ได้ถ้าจะทํา”

พอเห็นว่าเด็กสาวผมสีเงินอยากจะเปลี่ยนตัวเลือก โรเอลจึงรีบ ขัดจังหวะเธอแล้ววางมีดอาคมของเขากับถ้วยไว้ข้างตัว มองไปที่อ

ลิเซียแล้วพยักหน้าอย่างอ่อนใจ เมื่อเด็กสาวเห็นท่าทีของเขา ดวงตาสี แดงของเธอก็หรี่ลงเหมือนจิ้งจอกน้อย

“ถ้าอย่างนั้น ก็ตามนั้นนะคะ ท่านพี่โรเอล”

“อืม แล้วเธออยากได้เยอะแค่ไหนล่ะ?”

“ง่ายๆ เลยค่ะ… หนูจะใช้นี่”

เด็กสาวผมสีเงินที่ได้ยินคําถามของเด็กหนุ่มใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปาก ของเธอ และภายใต้ดวงตาตกตะลึงของเด็กหนุ่ม เธอก็อ้าปากเผยให้ เห็นเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ เห็นเช่นนั้นโรเอลก็ลุกขึ้นยืนทันที

“เดี๋ยว! เธอเป็นเผ่าเลือด… อลิเซีย นี่มันอะไรกัน?”

โรเอลตกใจเมื่อเขาพบว่าฟันในปากของเด็กสาวกลายเป็นเขี้ยว เหมือนกับจูเลียน่า นึกได้ว่าเธอและจูเลียน่าเคยทําภารกิจด้วยกันแล้วสี หน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมา แม้ว่าจะเป็นเพียงตํานานแต่เด็กหนุ่มผมดํา ก็จําได้ว่าเผ่าเลือดนั้นมีคาถาเวทที่เปลี่ยนมนุษย์เป็นพวกได้ แต่คาถา เวทแบบนั้นไม่ใช่คาถาที่ดีแน่ๆ

ต้องทราบว่าในโลกที่เทพีเซียสร้าง คาถาเวทประเภทที่เปลี่ยน เผ่าพันธุ์ของเป้าหมายมีราคาที่ต้องจ่ายสูงลิ่ว ซึ่งนอกจากผู้ร่ายที่ต้อง

จ่ายแล้ว ผู้ที่ถูกเปลี่ยนเผ่าพันธุ์เองก็ต้องรับผิดชอบจ่ายเป็นส่วนใหญ่ ด้วย

โรเอลผู้คิดว่าอลิเซียได้ผ่านคาถาเวทเปลี่ยนเผ่ามากับจูเลียน่า กระวนกระวายในใจ แต่อลิเซียอึ้งไปเมื่อเธอได้ยิน เด็กสาวมองท่าที ร้อนรนของโรเอลแล้วก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมา จึงอธิบายด้วยสีหน้า อ่อนโยน

“ท่านพี่โรเอล วางใจเถอะค่ะ หนูไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะจูเลียน่า หรือเพราะเป็นเผ่าเลือดหรอกค่ะ แต่เป็นความสามารถที่หนูเพิ่งจะทํา ได้คล่องต่างหาก”

“หือ? ความสามารถของตัวเองเหรอ?”

“ใช่ค่ะ ที่จริงแล้ว สายเลือดของหนูดูจะมีความเกี่ยวพันแน่นแฟ้น กับเผ่าเลือดอยู่ แต่ไม่ได้มาจากเผ่าเลือดค่ะ พูดง่ายๆ ก็คือคาถาเวท ของเผ่าเลือดที่ใช้ยากๆ บางบทจะง่ายสําหรับหนู”

เด็กสาวผมสีเงินพูดด้วยรอยยิ้มราวกับเธอกําลังกล่อมอารมณ์ของ โรเอลให้เย็นลง และจากคําอธิบายนั้นเด็กหนุ่มผมดําก็อึ้งไปสักพัก

อะไรคือความเกี่ยวโยงระหว่างอลิเซียกับเผ่าเลือดกัน?

ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ ของอย่างเผ่ามันเปลี่ยนกันไม่ได้ และสายเลือด ของอลิเซียก็ไม่ใช่ของเผ่าเลือด มันจะไปเกี่ยวกันได้ยังไง?

นึกถึงคําถามนี้โรเอลก็ขมวดคิ้วและงุนงงไปไม่น้อย เด็กสาวเริ่ม อธิบายสถานการณ์ทันที จากที่อลิเซียพูด เธอดูจะสามารถเรียนคาถา เวทแทบทั้งหมดของเผ่าเลือด และตอนนี้เธอก็เปลี่ยนฟันของเธอเป็น เขี้ยวจากคาถาเวท

แน่นอนว่าโรเอลเชื่อที่อลิเซียพูด แต่ก็แน่นอนว่ายังมีข้อสงสัยอีก หลายข้อในใจเขา แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้คิดเรื่องพวกนั้น อลิเซียก็เข้า ประชิดโรเอลแล้ว

“ถึงเรื่องพวกนี้จะฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่ท่านพี่โรเอล ประเด็นไม่ได้อยู่ ตรงนี้นะคะ”

เด็กสาวพูดพลางยื่นมือของเธอไปลูบที่หน้าอกของเด็กหนุ่มอย่าง แผ่วเบา จากนั้นก็ดันตัวเองออกห่างจากโรเอล กลิ่นหอมเย้ายวนจาก เด็กสาวลอยแตะจมูกโรเอลจากการเคลื่อนไหวของเดรสตัวน้อยที่อ ลิเซียสวม เนกไทของโรเอลกระเพื่อมบนอกเขา

ในตอนนี้ อลิเซียนั้นน่ารักสุดยอด แต่ดวงตาที่หรี่ปรือของเธอให้ ความรู้สึกถึงความปรารถนา และใบหน้ายิ้มแย้มนั้นก็ดูกระตือรือร้น เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

โรเอลที่มองพฤติกรรมของอลิเซียทําอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ แต่เด็ก สาวก็ไม่ได้ให้โรเอลมีเวลาคิด มือที่ขาวดั่งหยกนั้นลูบไปบนอกโรเอล แล้วกดเบาๆ อีกครั้ง โรเอลถูกผลักลงไปนั่งบนเก้าอี้ ตามด้วยเด็กสาว ผมสีเงินที่ตามเขาไป ก้มตัวลงซบกับอกของเด็กหนุ่ม

“น้องรัก อลิเซีย?”

“ท่านพี่โรเอล นี่เป็นครั้งแรกที่หนูดื่มเลือดในสภาพนี้ มันอาจจะ เจ็บหน่อย ทนหน่อยนะคะ”

“เจ็บน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่…”

ทําไมเราถึงคิดว่าเธอมีแผนอะไรอยู่ตลอดเลยนะ?

โรเอลผู้คิดเช่นนั้นสับสนอยู่สักพักแต่ไม่ได้พูดออกมา ใน ขณะเดียวกันอลิเซียก็ยื่นมือไปดึงคอเสื้อของเด็กหนุ่มเผยให้เห็นลําคอ ขาว ดวงตาของเธอจ้องสบตาของเด็กหนุ่ม ลมหายใจของเธอถี่ขึ้น เล็กน้อย

“ท่านพี่โรเอล หนูจะเริ่มแล้วนะคะ”

“…ได้”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โรเอลก็เบือนหน้าเล็กน้อย อลิเซียค้อมตัว ลงมา เส้นผมสีเงินของเธอขยับแตะแก้มของเด็กหนุ่มผมดํา ทําให้เขา

รู้สึกคันแปลกๆ แต่ก่อนที่โรเอลจะได้สางเส้นผมของอลิเซีย เธอก็อ้า ปากออก สัมผัสอุ่นนุ่มของการถูกเลียแผ่จากคอและบ่าอย่างกะทันหัน ทําให้ร่างของโรเอลสั่นสะท้าน

“อลิเซีย? เธอ…”

“นี่เป็นการเตรียมการค่ะ น�าลายของเผ่าเลือดจะลดความเจ็บปวด ได้นะคะ”

“…งั้นเหรอ”

เด็กหนุ่มฟังคําอธิบายของอลิเซียแล้วครุ่นคิดแต่ก็ไม่ได้พูด สัตว์ที่ ดูดเลือดในธรรมชาติอย่างพวกค้างคาว พวกนี้ดูจะมีการหลั่งสารที่ทํา ให้เหยื่อรู้สึกชาก่อนจะดูดเลือด ส่วนเผ่าของมนุษย์ดูดเลือดอย่างเผ่า เลือดแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาฉลาดกว่า แต่ก็ใช้วิธีเดียวกัน นี่คงเป็นวิธี ปกติของพวกเขาเช่นกัน