ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 570: สิ่งชดเชยและบทลงโทษ (2)

เมื่อเทียบการเลียของเด็กสาวกับการถูแอลกอฮอล์ก่อนฉีดยาแล้ว เด็กหนุ่มผมดําก็ยอมรับคําอธิบายของอลิเซีย ทว่าเด็กหนุ่มไม่ได้เห็นว่า ข้างๆ แก้มของเขา เด็กสาวผมสีเงินกําลังหน้าแดงแจ๋และยิ้มเหมือน แผนของเธอสําเร็จแล้ว

นำ้ลายของเผ่าเลือดมีผลคลายกล้ามเนื้ออย่างรุนแรงจริงๆ แต่เด็ก สาวผมสีเงินไม่ได้อธิบายอีกประเด็นหนึ่งให้เด็กหนุ่มฟัง นั่นคือยังมี ส่วนประกอบอีกอย่างในนำ้ลายของเผ่าเลือด และผลของมันก็ง่ายๆ… ปลุกกําหนัดและสะกดจิต

เพราะเป็นเผ่าพันธุ์ระดับสูงที่หลักแหลม มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่ชาว เผ่าจะเที่ยวล่ามั่วซั่วทุกวันเหมือนสัตว์ ไม่เพียงแต่คุณภาพของเลือดจะ ไม่คงที่แล้ว การล่ายังไม่เสถียรด้วย ดังนั้นด้วยสติปัญญาของมนุษย์ พวกเขาจึงเลือกให้เหยื่อมาเคาะประตูบ้านถึงที่ และวิธีก็คือใช้นำ้ลาย นั่นเอง

ภายใต้หน้าที่สามอย่างคือบรรเทาอาการเจ็บ ปลุกกําหนัดและ สะกดจิต เผ่าเลือดก็กลายเป็นผู้มอบความสุขล้นเหลือและอาจจะถึงขั้น เสพติดให้ผู้คนจิตอ่อน จากมุมมองนี้มันดูเป็นคาถาเวทที่ไม่ดีนัก แต่ เทียบกับยาอื่นๆ ที่ให้ผลวาบหวิวแล้ว เลือดที่ถูกเผ่าเลือดดูดไปนั้นไม่

ถึงกับทําให้เกิดอันตราย ตราบใดที่พวกเขาควบคุมตัวเองได้ดี อย่าง มากเหยื่อก็จะแค่มีภาวะเลือดจาง

เพราะความสุขล้นและราคาอันน้อยนิด ในสมัยโบราณ หลายต่อ หลายเผ่าจึงเสนอตัวรับใช้ชาวเผ่าเลือดเพียงเพื่อแลกกับความสุขนี้ ทว่า เพราะคนที่เสนอตัวมากขึ้นทุกที ผลเสียของการเอาอกเอาใจพวก เขาจึงเริ่มตีกลับ และเผ่าเลือดจากผู้ควบคุมก็กลายมาเป็นเครื่องมือ สนองความอยาก นั่นทําให้เกิดวิกฤตขึ้นในเผ่า และจากนั้นมา การดูด เลือดพรำ้เพรื่อก็กลายเป็นสิ่งต้องห้ามของเผ่าไป

จากคําพูดของจูเลียน่า จารีตของเผ่าเลือดในตอนนี้บัญญัติว่าการ ดื่มเลือดไปทั่วนั้นคือการกระทําที่ไม่ซื่อตรง ถ้าใครทําแบบนั้นจะถูก ลงโทษอย่างหนัก แต่อลิเซียไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ เพราะถึงอย่างไรถ้าเธอ จะดื่มเลือด ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เธออยากจะมอบความสุขให้

มองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอ เด็กสาวผมสีเงินรวบผมของเขาแล้ว แลบลิ้นสีชมพูของเธอ บรรจงถนอมเขาอย่างจริงจัง

พลังใจของโรเอลแข็งแกร่งมาก การเสพติดหรืออะไรเทือกนั้นลืม ไปได้เลย บางทีแม้กระทั่งกําหนัดก็อาจจะยับยั้งได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ เกิดขึ้น อลิเซียจึงเพิ่มนำ้ลายของเธอไปหลายเท่าตัวกว่าที่จูเลียน่าบอก ว่าควรจะเป็น

“อลิเซีย เธอโอเคมั้ย? ที่จริงฉันก็ไม่ได้กลัวความเจ็บนักหรอก นะ…”

“อื้อ เสร็จแล้วล่ะค่ะ ถ้างั้น ได้เวลาเริ่มแล้วนะคะ”

อาจเป็นเพราะพฤติกรรมแปลกๆ ของเด็กสาว โรเอลจึงอดไม่ได้ที่ จะถาม และหลังจากที่เธอได้ยินคําถามอลิเซียก็กะปริมาณนำ้ลายแล้ว พยักหน้า ริมฝีปากสีแดงสดอ้าออก ปลายเขี้ยวเล็กๆ น่ารักทั้งสองจม หายไปในลําคอของเด็กหนุ่ม

ในจังหวะที่เขี้ยวฝังทะลุเข้าไปในผิวของโรเอล อลิเซียอดกระวน กระวายใจไม่ได้ แต่ในทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ไหลเข้ามา ในปากของเธอ และความรู้สึกแปลกๆ ก็พุ่งตรงสู่สมองของเธอ

นี่คือเลือดของท่านพี่โรเอลเหรอ?

สัมผัสกับของเหลวอันกลมกล่อมในปาก เด็กสาวทําได้เพียงเมา มาย เมื่อเธอคิดขึ้นว่านี่คือเลือดของคนที่เธอชอบที่สุด อลิเซียก็พลัน รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด ลมหายใจของเธอถี่กระชั้น และใน ขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มผมดําก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ

ทีแรกที่ผิวของเขาถูกเจาะ นั่นไม่เป็นไร มันไม่เจ็บไม่คันสักนิด แต่ หลังจากนั้นทุกอย่างเริ่มแปลกๆ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง โรเอลรู้สึกว่ายิ่งอลิเซียดื่มเลือดของเขา มัน เหมือนกองไฟที่ปรากฏในตัวเขายิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ และอุณหภูมิร่างกาย เขาก็สูงขึ้นตาม ความรู้สึกสุขสมที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่านในใจ ทําให้ลม หายใจของเขาถี่ขึ้นอย่างคุมไม่ได้

รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มตรงหน้าอก มองไปที่บั้นท้ายที่แนบด้วยชุดเด รส ขาเพรียวบางในถุงน่องสีดํา และพื้นที่ต้องห้ามที่โผล่แบบวับๆ แวมๆ จากการขยับของกระโปรง เด็กหนุ่มผมดําพลันรู้สึกอยากจะกอด เด็กสาวตรงหน้าไว้แน่นๆ แต่ในขณะเดียวกันโรเอลก็รู้สึกว่าสติของเขา ก็เริ่มเลือนราง

ทุกอย่างตรงหน้าเขาเหมือนจะกลายเป็นภาพฟุ้ง ไม่ว่าจะเป็นเด็ก สาวข้างๆ หรือเตียงตรงหน้าเขาก็กลายเป็นภาพฟุ้งเหมือนฝันหรือภาพ ลวงตา หลังจากสติของเขาอ่อนลง เหตุผลในใจก็เริ่มสั่นคลอน การขยับ ตัวของเขาก็กําลังเปลี่ยนไป ภายใต้ผลจากทั้งสองนี้ การกระทําของเขา แทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ

เดี๋ยวนะ บางอย่างดูจะไม่ถูกต้อง… “อลิเซีย เธอทําอะไรอีกหรือเปล่า? ทําไมฉันรู้สึก…” “ท่านพี่โรเอล เชื่อหนูเถอะค่ะ มันเป็นปฏิกิริยาทั่วไปค่ะ” “ปฏิกิริยาทั่วไป?”

“ค่ะ มันเป็นความปรารถนาที่มาจากการถูกเผ่าเลือดดูดเลือดค่ะ ท่านพี่โรเอลไม่สบายตัวเหรอคะ?”

“…”

โรเอลผู้พบว่าการดื่มเลือดของอลิเซียมีอํานาจลึกลับบางอย่างเบิก ตากว้างเล็กน้อย เขาไม่รู้จะตอบคําถามของเธออย่างไร เด็กสาวมอง เด็กหนุ่มที่ใช้เวลาในการตอบนานมากแล้วยกมุมปากของเธอขึ้นแล้ว พูดเบาๆ ราวกับกระซิบที่ข้างหูของโรเอล

“นี่คือสิ่งชดเชยที่ท่านพี่โรเอลทําให้หนูเป็นห่วงมาเป็นเดือนๆ ไง คะ? ในเมื่อเป็นสิ่งชดเชย พี่ก็ต้องร่วมมือกับหนูใช่ไหมคะ? ไม่ตอบ คําถามเนี่ยนับว่าไม่ร่วมมือนะ… ท่านพี่โรเอล บอกหนูสิคะว่าชอบ ความรู้สึกนี้ไหม?”

“อลิเซีย…”

“ไม่ต้องอายหรอกค่ะ ตอบหนูมาเถอะนะคะท่านพี่โรเอล”

“…ถ้าถามว่าชอบมั้ยก็ชอบแหละ แต่ความรู้สึกนี้รุนแรงไปหน่อย นะ”

“ฮิๆ ถูกแล้วค่ะที่มันจะแรง เพราะถึงอย่างไรนี่ก็เป็นความ ปรารถนาที่เผ่าต่างๆ ถวิลหาในสมัยโบราณ ที่จริงแล้ว ในบรรดาชาว เผ่าเลือด เรื่องแบบนี้ก็ทํากันเฉพาะกับคนรักนะคะ”

เด็กสาวผมสีเงินพูดเช่นนั้นแล้วเริ่มเป่าลมหายใจใส่หูของเด็กหนุ่ม ซำ้ๆ ในขณะเดียวกัน สีหน้าของโรเอลก็เปลี่ยนไป

“เธอไม่เห็นพูดเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ”

“แล้วทําไมล่ะคะ? ท่านพี่โรเอลยอมให้หนูเลือกวิธีเก็บเลือดแล้วนี่ แล้วก็… ไม่ใช่ว่าท่านพี่โรเอลกําลังสบายมากๆ เลยเหรอคะ? ถึงจูเลีย น่าจะมีความสามารถนี้เหมือนกัน แต่เธอก็ไม่ได้ชอบท่านพี่โรเอลแบบ นั้น มีแค่อลิเซียเท่านั้นที่จะให้ความสุขกับท่านพี่โรเอลได้แบบนี้ค่ะ”

เด็กสาวที่โอ้อวดแย้มยิ้ม แล้วร่างกายของเธอก็ขยับอีกครั้ง ครั้งนี้อ ลิเซียไม่ลังเลที่จะใช้เรียวขาที่อยู่ในถุงน่องสีดําของเธอรัดเกี่ยวกับขา ส่วนที่ใกล้กับร่างกายท่อนบนเพียงไม่กี่เซนติเมตรของโรเอลโดยตรง ตรึงเขาเอาไว้แน่น

ร่างของเด็กหนุ่มผมดําสะท้าน เขาตระหนักว่าไฟในตัวเขาใกล้จะ หลุดจากการควบคุมเต็มทีจากการกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง และเขาก็รีบ ร้อนพูดขึ้นเพื่อหยุดเธอไว้

“อลิเซีย เลิกเล่นได้แล้ว ลงไปเร็วๆ การชดเชยจบลงแล้วนะ”

“ไม่ค่ะ”

“เอ๋?”

“หนูไม่อยากจบแบบนี้ค่ะ หนูอยากได้อีก”

“อลิเซีย?”

ฟังคําพูดอย่างใจกล้าของเด็กสาว โรเอลหันมามองเธออย่าง ประหลาดใจ สิ่งที่เขาเห็นคือเด็กสาวผมสีเงินที่มีตาสีแดงและใบหน้าที่ แดงกำ้ราวกับกําลังมึนเมา เมื่อเห็นเช่นนี้โรเอลก็กะพริบตาปริบๆ อย่าง แปลกใจ แต่จากนั้นบางอย่างก็แล่นเข้ามาในใจ นั่นคือการประเมินของ จูเลียน่าหลังดื่มเลือดของเขาในอดีต

[มันให้ความรู้สึกเหมือนเหล้าที่กลมกล่อม ฉันเกรงว่าจะแย่แน่ๆ ถ้าดื่มมากไป]

“!”

ไม่เอาน่า นี่เธอเมาเหรอ?

เมื่อเห็นว่าอลิเซียนั้นต่างจากภาพลักษณ์ปกติอย่างชัดเจน โรเอลก็ อึ้งไปสักพัก เขาไม่เคยคิดว่าเลือดของเขาจะทําให้ใครเมา แต่นั่นไม่ใช่ ประเด็นแล้ว

“ท่านพี่โรเอล…”

ระหว่างที่โรเอลมัวแต่อึ้ง เด็กสาวผมสีเงินก็หายใจหอบและเริ่ม พรมจูบที่คอของเด็กหนุ่ม มือของเธอเริ่มเลื่อนไปที่เอวของโรเอล เธอ เกือบจะแตะเข็มขัดของเขาอยู่แล้วเมื่อโรเอลสังเกตเห็น เด็กหนุ่มผมดํา กัดริมฝีปากแล้วกอดอลิเซียไว้ จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน

“อลิเซีย มีสติหน่อย เธอเมาแล้วนะ”

“หนูไม่ได้เมา ท่านพี่โรเอลโตแล้วนะคะ อย่ามัวโอ้เอ้เลย…”

“อย่าแตะนะ พอแล้วสําหรับวันนี้!”

“อะไรกันคะ หนูไม่อยาก…”

เด็กสาวมองไปที่แขนของเธอที่ถูกโรเอลรั้งไว้ด้วยความไม่พอใจใน สีหน้าแล้วเริ่มขัดขืน และเมื่อโรเอลเห็นพฤติกรรมของเธอเขาก็พูดไม่ ออกไปพักหนึ่ง

แม้อลิเซียจะเคยเมามาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้เมาเละเทะขนาดนี้ ครั้ง นี้เธอเมาโดยสมบูรณ์และโรเอลพบว่าอลิเซียดูจะเป็นพวกที่เมาแล้วเอา แต่ใจ

โรเอลซึ่งรั้งแขนของเด็กสาวไว้แน่นรู้สึกอ่อนใจ ไม่รู้จะทําอย่างไร ต่อ แต่อลิเซียซึ่งดิ้นอย่างไร้ผลนั้นดวงตาเป็นประกายแล้วเริ่มถอด รองเท้าของเธอ

โอ้? ง่วงแล้วเหรอ อยากจะนอนแล้วสินะ?

โรเอลมองเด็กสาวที่ถอดรองเท้าของเธออย่างมีความหวัง ทว่าใน อึดใจถัดมาความหวังของเขาก็พังเละเทะ

แม้ใบหน้าของอลิเซียจะเมามาย แต่เธอก็ยิ้มอย่างซุกซน หลังจาก ถอดรองเท้าแล้วเรียวขาภายในถุงน่องสีดํานั้นก็ไม่ได้กลับไปที่พื้น แต่ เกี่ยวกระหวัดกับเด็กหนุ่มด้วยท่วงท่ายั่วยวนอันสุ่มเสี่ยง

“!”

สีหน้าของโรเอลเปลี่ยนไปเมื่อเขาพบเจตนาของอลิเซีย สมองของ เขาร้อนจี๋อย่างรวดเร็ว เขาตระหนักว่าต้องลงโทษเด็กสาวคนนี้เสียบ้าง แล้ว เมื่อนึกดังนั้นโรเอลก็กัดฟันยกตัวเด็กสาวขึ้น แล้วโยนเธอไปบน เตียงแล้วคว้าเธอขึ้นมา ตีเข้าไปที่บั้นท้ายอันอ่อนนุ่มใต้กระโปรงของอ ลิเซีย

“อ๊ะ ท ท่านพี่โรเอล?”

บางทีอาจเพราะเธอถูกโยนลงบนเตียงหรือเพราะความเจ็บปวดที่ แล่นขึ้นมากะทันหัน พูดสั้นๆ คือเด็กสาวที่ถูกตีกะทันหันมีสติขึ้นนิด หน่อย หลังจากร้องอุทาน อลิเซียก็มองเด็กหนุ่มอย่างตกใจ แต่โรเอลก็ ไม่ได้ปรานีเธอ การถูกตีอย่างต่อเนื่องทําให้เด็กสาวผมสีเงินร้องออกมา ด้วยความเจ็บ

“เดี๋ยวค่ะ ท่านพี่โรเอล ห ห หนูผิดไปแล้วค่ะ…”

หลังจากเด็กสาวร้องขอความเมตตาอยู่นาน โรเอลก็หยุดจนได้ แล้วร่างของอลิเซียที่คู้ตัวอยู่ก็ได้ผ่อนลงในที่สุดหลังจากที่เธอล้มลงบน เตียง ทว่าเด็กหนุ่มก็ต้องแปลกใจที่เธอลงไปนอนแต่ดูไม่ได้โกรธ ดวงตา ของเธอดูเหม่อลอยเสียด้วยซำ้อย่าว่าแต่แก้ม แม้แต่หูของเธอก็ขึ้นสี แดงจัด

หัวใจของโรเอลเต้นกระตุกเมื่อเห็นสีหน้าอันงดงามของอลิเซีย เขา ตระหนักได้ทันทีว่าเหมือนเขาจะเลือกบทลงโทษผิดเสียแล้ว ใน ขณะเดียวกันเด็กสาวผมสีเงินก็มองมาทางโรเอลข้างหลังเธอด้วย ดวงตาสีแดง ด้วยความกลัวเล็กน้อยกอปรกับความคาดหวังเล็กๆ เธอ ได้เอ่ยปากขอสิ่งที่โรเอลไม่คาดฝัน

“…เอาอีก ทําอีกสิคะ?”

“หา? อะไรนะ?”

โรเอลที่ได้ยินคําขอของเด็กสาวก็ตะลึงไป เด็กสาวผมสีเงินหน้า แดงหนักขึ้นอีกเมื่อเธอเห็นเช่นนี้ เธอกัดริมฝีปากของตัวเองแล้วยกขา อันสั่นเทาของเธอขึ้น แล้วถามอย่างน่าสงสารราวกับคาดหวังบางสิ่ง

“…ค่ะ ทําโทษอลิเซียต่อสิคะ?”

“!”

เมื่อเขาได้ยินคําถามแบบนี้ สมองของโรเอลพลันว่างเปล่า และไฟ ที่โหมกระหนำ้ในร่างของเขาก็แทบจะระเบิดออกมา ในอึดใจถัดมา นั้นเองเด็กหนุ่มผมดําพลันลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าห้องนำ้ไป