ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 576: บุคคลสูญหาย (2)

แม้ว่าที่ผ่านมาอาการป่วยจะไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของเด็กสาว แต่ด้วยแนวโน้มการพัฒนานี้ โรคนี้จะกลายเป็นโรคเรื้อรังที่อาจถึงแก่ ชีวิตอย่างที่บรูซเป็น

สาวใช้ผมสีดํานั้นมุ่งมั่นเมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ ทว่าชาร์ล็อตต์ที่ นอนติดเตียงไม่มีความคิดจะเปลี่ยนใจ ในขณะที่ทั้งสองมองหน้ากันไม่ ติดนั้นเอง ผู้อารักขาหญิงที่ประตูพลันเคาะเรียกเธอ

“เข้ามาสิ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“นายหญิงคะ กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งโผล่มาข้างหลังเรากะทันหัน นําโดยรักษาการณ์เจ้าเมืองโรเอลแห่งแอสคาร์ดค่ะ…”

“อะไรนะ!?”

เมื่อได้ยินคําพูดของคนคุ้มกัน ชาร์ล็อตเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ม่านตาสี มรกตของเธอหดตัวเฉียบพลัน และข้างนอกรถม้านั่น เด็กหนุ่มผมดําก็ กําลังรีบร้อนเข้ามาใกล้

—————————-

“นายท่านโรเอล นายหญิงชาร์ล็อตกําลังแต่งตัว น่าจะใช้เวลา สักครู่ โปรดรอก่อนนะคะ”

“อื้อ เข้าใจแล้ว”

บนถนนสายหลักของอาณาจักรแห่งการศึกษาโบรเนล รถม้าที่ถูก ตกแต่งอย่างสวยงามเป็นสิบๆ คันจอดเรียงรายอยู่ข้างทาง ชัดเจนว่า พวกเขาผ่านการเดินทางที่ยาวนานมา มองไปที่เหล่าผู้คุ้มกันและสารถี ที่ต่างคนต่างฝืนลืมตาหลังจอดรถแล้ว โรเอลก็ยืนยันได้ว่าพวกเขา เดินทางโดยไม่ได้พัก และดวงตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น

ชัดเจน มีปัญหาแน่ๆ

เด็กหนุ่มผมดําคิดเช่นนั้นขณะกุมบังเหียนม้า คิดถึงเรื่องราวที่ เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

ก่อนที่จะถึงรุ่งสาง โรเอลและคณะก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง หลังจากห้อม้าตะบึงไปหลายชั่วโมง พวกเขาก็ตามสายธารแห่งอัญมณี ของชาร์ล็อตทันเสียที ทว่าด้วยความแปลกใจของโรเอล คาราวานนั้น พบเขา แต่ไม่ได้หยุดรอเขาเป็นครั้งแรก พวกเขากลับเลือกมุ่งหน้าต่อ

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ในอดีต ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ตราบใดที่โร เอลปรากฏตัวต่อหน้าชาร์ล็อต เด็กสาวจะบอกให้ขบวนของเธอหยุด ทันที แต่ว่าครั้งนี้เด็กสาวผมสีแดงไม่ได้ทําเช่นนั้น และโรเอลก็ต้องไล่ ตามขบวนอยู่นานทีเดียว

หลังจากที่ขบวนหยุดลง สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยิ่งพิลึกพิลั่น ชาร์ล็อตไม่ได้ รีบออกมาพบเขาอย่างที่เคย ไม่แม้กระทั่งเกรซผู้เป็นสาวใช้ส่วนตัวของ เธอที่จะออกมาทักทาย แต่กลับเป็นผู้อารักขาหญิงคนหนึ่ง แม้ว่าโรเอล จะพอจําเธอได้ แต่เธอนั้นก็ไม่ได้อยู่ในฐานะของบุคคลที่สามารถ ทักทายโรเอลตรงๆ

ผักชีโรยหน้าเหรอ? ไม่สิ มันไม่น่าจะ…

เห็นเช่นนี้ โรเอลก็จับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เขาก็ไม่ได้คิดมาก เพราะถึงอย่างไรเรื่องพวกนี้ก็ไม่สําคัญในตอนนี้ เป้าหมายของโรเอล นั้นชัดเจน นั่นคือรอให้ชาร์ล็อตอธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง ทว่าเมื่อเวลา ผ่านไป เด็กหนุ่มผมดําก็ต้องขมวดคิ้ว

มันนานเกินไปแล้ว

มองไปที่เหล่าสารถีที่เริ่มสัปหงกเนื่องจากจอดรถพักนาน สีหน้า ของเด็กหนุ่มผมดําก็เริ่มแย่ลง

แม้ว่าการแต่งตัวของเหล่าเด็กสาวจะกินเวลานานจนพวกเธอต้อง ตื่นแต่เช้าตรู่ ชาร์ล็อตผู้เป็นนายหญิงแห่งโซโรฟยานั้นไม่ได้อยู่ในหมู่ พวกเธอด้วย ในช่วงที่โรเอลและเธอเดินทางด้วยกันนั้น เด็กสาวแต่งตัว เร็วมากในทุกเช้า เธอถึงขนาดมีเวลามาแอบดูใบหน้ายามหลับของโร เอลด้วยซ�า

ในตอนนี้ที่ท้องฟ้าสว่างแล้ว จากนิสัยของชาร์ล็อต เธอน่าจะ แต่งตัวเสร็จนานแล้ว แต่ทําไมประตูถึงยังปิดอยู่ตั้งนานสองนานกันนะ? เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้ความหมายของการกระทําของเด็กสาวผมสีแดงนั้นงุนงง ในขณะที่เขากําลังคิดว่าจะฝืนเปิดประตูเข้าไปเองเลยดีไหมนั้นเอง ประตูรถม้าที่ปิดอยู่ก็เปิดออก และคําเชิญของชาร์ล็อตก็มาถึง

โรเอลพยักหน้าเมื่อได้ยินว่าชาร์ล็อตรอเขาอยู่ในห้องรับแขกแล้ว หลังจากไม่ได้เจอกันมาเป็นปี เขาก็ก้าวเข้าไปในสายธารแห่งอัญมณีอีก ครั้ง หลังจากผ่านประตูและห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง เด็กหนุ่มผมดําก็ได้ พบเด็กสาวผมสีแดงที่คุ้นเคยนั่งรออยู่ที่ม้านั่งฝั่ งตรงข้ามในห้องรับแขก แล้ว

หลังจากผ่านไปหนึ่งปี รูปลักษณ์ของชาร์ล็อตไม่ได้เปลี่ยนไปมาก นัก และความสูงของเธอก็ไม่ได้เพิ่มจนสังเกตได้ เส้นผมสีแดงของเธอ ยังคงงดงามเหมือนเปลวเพลิง ผิวขาวยังคงขาวและไร้รอยขีดข่วน และ สีหน้าก็ปกติ ดวงตาสีมรกตของเธอยังคงน่าหลงใหล

เด็กสาวในวันนี้สวมชุดเดรสสีแดงขาวที่มีดีไซน์เป็นเอกลักษณ์บน บ่าที่ถูกเปิดโล่งของเธอ คาดว่าเด็กสาวออกแบบมันด้วยตนเอง กระโปรงจับจีบที่เอวของเธอและความยาวของมันก็ไม่มากจนเกินไป และสายรัดต้นขาเรียวสีแดงที่พ้นกระโปรงออกมานั้นก็ยิ่งเด่นชัด

เย้ายวนแต่ก็บริสุทธิ์ สูงส่งแต่ก็วิจิตร นี่คือความรู้สึกเฉพาะที่ชาร์ ล็อตให้ และเป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของเธอ

เมื่อเขาเห็นเด็กสาวผมสีแดง เด็กหนุ่มผมดําจึงอดตะลึงไปกับ ความงามของเธอไม่ได้ แต่เขาก็ปรับสติของตัวเองทันทีด้วยการ กระแอม

“ไม่เจอกันนานเลยนะชาร์ล็อต เป็นยังไงบ้าง?”

“…อืม ข้าสบายดี เจ้าล่ะที่รัก?”

“ฉันก็ไม่ได้แย่เหมือนกัน”

ได้ยินคําถามสัพเพเหระจากชาร์ล็อตแล้ว เด็กหนุ่มผมดําก็อดหวน คิดถึงเรื่องที่เขาประสบมาในปีนี้แล้วพูดออกมาเช่นนั้นไม่ได้ จาก โศกนาฏกรรมที่ป้อมปราการทาร์กกลายเป็นสงครามกลางเมืองลามไป ถึงเหตุทีมสืบสวนที่เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ประสบการณ์ของโรเอลในปีนี้ นั้นยากจะบรรยาย แต่ในอีกแง่หนึ่ง เด็กสาวผมสีแดงนั้นยิ่งอาการหนัก ข้อไปใหญ่

สะกดกลั้นความอ่อนแอของร่างกาย ชาร์ล็อตวางแก้วชาลงแล้ว มองโรเอลอย่างแทบเรียกได้ว่าละโมภ หลังจากไม่เจอกันมาเป็นปี ชาร์ ล็อตย่อมมีคําในใจนับพันที่อยากจะบอก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดี

เด็กสาวผมแดงไม่ได้ลืมสถานะของตัวเอง จากแผนแล้ว ชาร์ล็อต ควรจะแสดงท่าทีไม่พอใจและไล่โรเอลออกไป แต่หลังจากที่ได้พบ เด็ก สาวกลับพบว่าเธอประเมินตัวเองสูงเกินไป จริงๆ แล้วเธอทําตามแผนนี้ ไม่ได้เลย

ในทันทีที่เธอเห็นเด็กหนุ่ม หัวใจของชาร์ล็อตก็ปวดร้าวและเต้น อย่างดุเดือด มันเป็นความรู้สึกของความคิดและความรู้สึกที่อัดแน่นมา ทั้งปีระเบิดออกมา ทําให้หัวใจที่ขึ้นสนิมของเธอมีชีวิตอีกครั้ง

ไม่ มันไม่มีทางที่จะไล่เขาไปได้เลย

เด็กสาวคิดอย่างเป็นกังวล และตรงข้ามเธอ โรเอลก็กลับมาจาก ภวังค์ระลึกคิด มองไปที่ชาร์ล็อตแล้วถามคําถามที่คาใจเขาอยู่นาน

“ชาร์ล็อต ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

“หือ? อะไรเหรอ? ที่รัก เจ้าพูดเรื่องอะไรเหรอ?”

“อย่าเล่นละครเลย เล่นแบบนี้ไม่ได้ผลกับฉันหรอก”

ฟังคําถามอย่างปุบปับของโรเอลแล้ว ดวงตาสีมรกตของชาร์ล็อตก็ ไหววูบด้วยความตระหนก แล้วเธอก็ยิ้มแล้วถามกลบเกลื่อน ทว่าโรเอล ไม่หวั่นไหวตามท่าทีของเธอเลย

นับตั้งแต่พบกับชาร์ล็อต โรเอลก็รู้ว่าเด็กสาวเป็นมือโปรด้านการ แสดง โรเอลถูกเธอหลอกอยู่บ่อยครั้งเมื่อพวกเขาทําความรู้จักกัน ทว่า เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองคุ้นเคยกันมากขึ้น กลอุบายนี้ของเธอต่อโรเอลก็ ไร้ผลไป

“เธอไม่บอกฉันว่ากลับมาที่สถาบันการศึกษาเซนต์เฟรย่าก่อน หน้านี้ แล้วจากนั้นเธอก็กลับเมืองโรซ่าโดยไม่ลา ฉันไม่คิดว่านี่คือ พฤติกรรมปกติของเธอนะ บอกมาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“…ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่คิดถึงบ้านขึ้นมากะทันหันน่ะ”

“คิดถึงบ้าน?”

“ใช่แล้วล่ะ”

เด็กสาวผมแดงให้คําตอบกับโรเอลเช่นนั้น คําตอบชุ่ยๆ นี้ย่อมไม่ สามารถทําให้โรเอลพอใจได้ ทว่าไม่ว่าโรเอลจะถามอย่างไร ชาร์ล็อตก็ ไม่เผยพิรุธและยืนกราน เธออ้างว่าเธอเดินทางมานานเกินไปและอยาก กลับไปพักที่บ้านโดยเร็วที่สุด

ได้ยินชาร์ล็อตพูดเช่นนั้นแล้ว นอกจากโรเอลจะไม่วางใจ เขายัง เป็นห่วงหนักขึ้นอีก ด้วยความที่เขารู้จักเด็กสาวดี เขาจึงรู้สึกสังหรณ์ ร้ายอยู่ในใจ แต่เขาไม่สามารถหาเบาะแสอะไรจากคําพูดของเด็กสาว

เลย โรเอลจึงทําได้เพียงจับตามองชาร์ล็อตเพื่อหาเบาะแสอื่นๆ และใน ไม่ช้าเขาก็พบสิ่งผิดปกติหนึ่ง

ดวงตาสีทองของโรเอลจ้องไปที่เด็กสาวที่อยู่คนเดียวในห้อง ตรงหน้าเขาแล้วหรี่ลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาคมปลาบราวนกเหยี่ยว หลังจากครุ่นคิดสักพักเขาก็ถามออกมา

“ชาร์ล็อต สาวใช้ประจําตัวเธอ เกรซอยู่ที่ไหน?”