ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 577: แค่นอนกับข้า (1)

ในห้องรับแขก เด็กหนุ่มผมสีดํามองไปยังชาร์ล็อตตรงหน้าเขาแล้ว เอ่ยถามขึ้น ดวงตาสีทองของเขาจับจ้องที่เด็กสาวไม่กะพริบ เมื่อเด็ก สาวได้ยินคําถามของโรเอล นายหญิงใหญ่ผู้มีเส้นผมสีแดงก็ตัวแข็งทื่อ อย่างไม่เป็นธรรมชาติไปในชั่วขณะ

ในฐานะของสาวใช้ประจําตัว เด็กสาวผมแดงและเกรซนั้นตัว ติดกันมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เพียงแค่เธอจะคอยเอาใจใส่ชาร์ล็อต เธอยัง คอยดูแลความปลอดภัยของเด็กสาวด้วย

เกรซเป็นผู้มีพลังเหนือธรรมชาติในระดับแก่นแท้ 3 ซึ่งเชี่ยวชาญ ในการต่อสู้ระยะประชิดและมีความเข้ากันได้กับชาร์ล็อตซึ่งเชี่ยวชาญ คาถาอัญมณีสูงมาก ตราบใดที่สาวใช้ผมดําอยู่ข้างๆ ชาร์ล็อต ความ ปลอดภัยของเด็กสาวจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าแล้ว และจากมุมมองอื่นแล้ว มันก็สมควรที่จะมีเพื่อนสนิทอยู่ด้วยตลอดการเดินทางอันยาวนาน

“เกรซ ม มีธุระนิดหน่อยน่ะ…”

“ในการเดินทางนี้ยังมีอะไรสําคัญกว่าความปลอดภัยของเธออีก เหรอ? จะบอกว่าเกรซจะไม่อยู่กับเธอเลยตลอดช่วงนี้เหรอ?”

“…”

เด็กสาวผมแดงพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคําถามสัพเพเหระของโรเอล ไปพักหนึ่ง คําถามนี้แลดูเล็กน้อย แต่ถ้าชาร์ล็อตปฏิเสธล่ะก็ มันจะ กลายเป็นการหมิ่นเกียรติและความเป็นมืออาชีพทั้งในฐานะสาวใช้และ ผู้คุ้มกันของเกรซอย่างใหญ่หลวง สําหรับเธอ เกรซนั้นดูแลเธออย่างดี แม้จะถูกเธอปรามาสอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นแม้จะเพื่อปกปิดอาการของเธอ ก็ตาม ชาร์ล็อตจึงตอบรับไม่ได้

“วันนี้เกรซ… รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ ข้าเลยสั่งให้ไปพักก่อน”

“หืม? เกรซไปพักเหรอ?”

“ใช่ อาจจะเพราะว่าความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลก็ได้ เกรซตึงเครียดเกินไป ขนาดผู้มีพลังเหนือธรรมชาติระดับสูงยังทนไม่ ไหวเลย”

“งั้นเหรอ แต่ถ้าแบบนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกับชาถ้วยนี้เหรอ? เกรซ เป็นคนชงถูกไหม?”

“!”

ไม่นะ ที่รักรอบคอบไปแล้ว…

นายหญิงใหญ่ผู้ถูกโรเอลจับไต๋ได้จึงได้แต่เลิ่กลั่ก ในขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มผมดําก็หรี่ตาลง เขาไม่มีความผ่อนคลายในแววตาสีทองเลย ชาร์ล็อตที่เห็นดังนั้นจึงทําได้เพียงตอบ

“เกรซออกไปก่อนที่ที่รักจะเข้ามาน่ะ เกรซเวียนหัวนิดหน่อย มัน เลยช้า”

“อย่างนี้เอง”

เด็กหนุ่มที่ฟังคําตอบของชาร์ล็อตอย่างฟังหูไว้หูพยักหน้าขณะ สังเกตพฤติกรรมของเธอ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน หัวใจของชาร์ล็อ ตเต้นผิดจังหวะไปเมื่อเธอเห็นสีหน้าของโรเอล แต่เธอต้องรีบเปลี่ยน ประเด็น ทว่าโรเอลก็ถามขึ้นอีกครั้ง

“จะว่าไป ชาร์ล็อต ในเมื่อเกรซไม่สบาย แล้วเธอล่ะ? เธอเป็นยังไง บ้างช่วงนี้?”

“หือ? แน่นอนสิ ถึงข้าจะเหนื่อยๆ บ้างแต่ร่างกายของข้าแข็งแรงดี มากเลย”

“…”

คําถามของเด็กหนุ่มผมดําสะท้อนไปทั่วห้อง และเด็กสาวผู้เตรียม ตัวมาบ้างแล้วแสร้งไม่ถามอะไรเพิ่มแล้วยื่นมือไปจับถ้วยชาบนโต๊ะ

ทว่าเด็กสาวก็ต้องแปลกใจที่หลังจากตอบคําถามที่เธอคิดว่าไม่ได้เผย พิรุธใดๆ ออกมาแล้ว สีหน้าของโรเอลกลับแย่ลงอย่างเฉียบพลัน

ก เกิดอะไรขึ้น?

ชาร์ล็อตกระวนกระวายเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดที่หายากบน ใบหน้าของโรเอล แต่เธอไม่สามารถเดาสาเหตุได้ เธอจึงทําได้เพียงส่ง สายตาเชิงถามให้กับเด็กหนุ่ม ทว่าโรเอลซึ่งนั่งตรงหน้าเธอไม่ได้พูด อะไร

ในความเงียบที่อึดอัดนี้ เด็กสาวผมแดงก็ร้อนรนขึ้นมา แล้วสีหน้า ของเธอก็ดูไม่สบายตัวนัก โรเอลดูจะสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเด็กสาว ในที่สุดเด็กหนุ่มผมดําจึงพูดขึ้นช้าๆ หลังเงียบอยู่นาน

“ชาร์ล็อต… เธอคิดว่าฉันรู้จักเธอไหม?”

“เอ๋? นี่…”

ชาร์ล็อตดูงุนงงเล็กน้อยกับคําถามแปลกๆ ที่จู่ๆ โรเอลก็ถาม ออกมา ดวงตาสีมรกตของเธอมองตรงไปที่เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ระลึก ไปถึงวันคืนที่พวกเธออยู่ด้วยกัน แล้วพยักหน้าหลังจากลังเลอยู่สักพัก

“ที่รัก เจ้าย่อมรู้จักข้าสิ แต่เจ้าถามทําไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากได้ยินคําตอบของเธอ เพราะฉันสงสัย ว่าเธอกําลังดูถูกฉันอยู่หรือเปล่า”

“เอ๋? ดูถูก?”

เมื่อเด็กสาวผมสีแดงได้ยินคําพูดของเด็กหนุ่มแล้ว สีหน้าสับสนก็ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ โรเอลพยักหน้า มองที่ชาร์ล็อตแล้วพูดเบาๆ

“ใช่ ถึงเธออาจจะคิดว่าฉันไม่สนใจเรื่องของเธอหลังจากไม่เจอกัน ตั้งนาน แต่ที่จริงแล้ว ฉันรู้จักเธอมากกว่าที่เธอคิดนะ”

“ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเธอดื่มชา เธอจะชอบชาหอมผสม อุณหภูมิ ของน�าประมาณเจ็ดสิบองศา อาหารที่เธอชอบคือมาการองรสสตรอว์ เบอร์รี่ เธอตื่นเช้า และจะนอนไม่หลับถ้าไม่ได้อ่านเอกสารไปสักพัก ตอนกลางคืน….”

ต่อหน้าดวงตาที่เบิกกว้างและใบหน้าตกตะลึงของเด็กสาว เด็ก หนุ่มผมดําก็ร่ายยาวถึงนิสัยเล็กๆ ในชีวิตประจําวันของชาร์ล็อตอย่าง ใจเย็น ด้วยคําพูดของเขา สีหน้าของเด็กสาวผมแดงเปลี่ยนไปเล็กน้อย อย่างคุมไม่ได้ ในใจเธอรู้สึกถึงความสุขและความอ่อนโยนที่เอ่อขึ้นมา

ผู้คนนั้นอาจจะเข้ากันไม่ได้ดีอย่างที่พวกเขาคิด โดยเฉพาะเด็กสาว ที่โดดเดี่ยวอย่างชาร์ล็อต แม้กระทั่งบรูซ บิดาแท้ๆ ของเธอก็ยังไม่ได้ สนใจอะไรเกี่ยวกับเธอเยอะนัก

เพียงแค่พบกันไม่กี่ครั้ง แต่เด็กหนุ่มผมดํากลับเข้าใจทุกอย่าง เกี่ยวกับเธออย่างชัดเจนและจําเอาไว้ นั่นมีคําอธิบายเพียงอย่างเดียว นั่นคือชาร์ล็อตมีฐานะพิเศษในใจของโรเอล …เขาใส่ใจทุกการ เคลื่อนไหวของเธอ

การที่คนที่รักถนอมตนตอบนั้นเป็นสิ่งที่หวานยิ่งกว่าน�าผึ้งสําหรับ เด็กสาวที่โหยหามัน แต่นายหญิงใหญ่ที่เก็บงําอาการป่วยของเธอนั้นยัง ไม่หลงกลอันแสนหวานนี้แม้เธอจะตื้นตันใจก็ตาม ในขณะเดียวกันชาร์ ล็อตก็ครุ่นคิดถึงความหมายของคําพูดของโรเอล

“ที่รัก ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใส่ใจข้าขนาดนี้ ให้พูดตรงๆ เลยคือข้า ประทับใจมาก แต่ว่าเจ้ากําลังจะสื่ออะไร…”

“เปล่าหรอก แต่อยากจะบอกเธอว่า… เธอไม่จําเป็นต้องโกหกฉัน เลย”

“หือ? โกหกเหรอ? ข ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะไร…”

“…ไม่เข้าใจเหรอ? งั้นฉันจะทําให้เธอเข้าใจเอง”

เด็กหนุ่มผมดํามองไปที่เด็กสาวที่มีสีหน้าแข็งค้างแล้วพูดเบาๆ

“คนนอกอาจไม่รู้ แต่เธอจะกระวนกระวายเวลาโกหกฉัน ดังนั้นมือ ของเธอจะขยับยุกยิกโดยไม่รู้ตัว เช่นการจับขอบถ้วยชา”

“!”

เด็กสาวผมสีแดงตัวแข็งทื่อเมื่อพบว่านิ้วของเธออยู่ที่ขอบถ้วยชา โดยไม่รู้ตัวจริงๆ เธอดูจะอยากเลี่ยงความสงสัยและอยากจะวางถ้วยชา ลง แต่เธอหยุดพฤติกรรมลงกลางคัน เพราะในตอนนี้เด็กหนุ่มผมดําที่ มองเธออยู่ได้เปลี่ยนสีหน้าจากความสงสัยเป็นความแน่ใจแล้ว

เป็นที่ชัดเจนว่าคําโกหกของชาร์ล็อตถูกจับได้แล้ว และหลังจาก ค้นพบเช่นนั้นโรเอลจะไม่ไปไหนจนกว่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ