ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 190 เถาซื่อหนีไป
เถาซื่อถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ทว่าปากกลับยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง
บางทีอาจเป็นเพราะมีชนักติดหลัง เสียงของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์จึงแหลมขึ้นทันที “ท่านพ่อ ใครพูดจาไร้สาระกับท่าน? ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นอวิ๋นโส่วจง ไอ้สารเลวใจดำนั่นแน่ๆ ท่านพ่อ เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้นเจ้าคะ ต้าไห่ไม่มีทางหลอกท่านแน่”
ผู้เฒ่าอวิ๋นด่าทอ “เจียงต้าไห่มันสารภาพเอง! มันพูดเองกับปาก! นั่นคือคำให้การของมัน เป็นคำให้การที่ประทับลายนิ้วมือแล้ว!”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ถึงกับมึนงง คำให้การ คำให้การของเจียงต้าไห่ “ท่านพ่อ… ท่านไปเห็นคำให้การนั่นมาจากไหน ท่านอย่ามาหลอกข้าเลย…”
เถาซื่อเสียดสีด้วยน้ำเสียงดูถูก “ตาแก่อย่างเจ้าคงจะถูกนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่บ้านทำให้เคลิบเคลิ้มไปแล้วกระมัง ถึงกับบอกว่าตัวเองดูคำให้การได้ พูดราวกับว่าตัวเองเป็นญาติผู้ใหญ่ของท่านนายอำเภออย่างนั้นแหละ”
ผู้เฒ่าอวิ๋นหน้าบึ้งตวาด “เจ้ารู้อะไรบ้างนอกจากพูดจาเหลวไหล? คำให้การนั่นหัวหน้าเจ้าหน้าที่เป็นคนอ่านต่อหน้าทุกคน พวกเจ้าก็อยู่ในเหตุการณ์แท้ๆ หูหนวกกันไปหมดแล้วหรือไง?”
เถาซื่อทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “อะไรนะ? หัวหน้าเจ้าหน้าที่เป็นคนอ่าน?” ทำไมนางถึงไม่ได้ยินเล่า?
แน่นอนว่านางไม่ได้ยิน ตอนที่ถูกมัดแล้วลากไปที่หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นก็เห็นพวกคนบ้านเจ้าใหญ่ บ้านเจ้ารอง บ้านเจ้าสามยืนอยู่ที่นั่นอย่างไร้รอยขีดข่วน ดวงตานางแทบจะมีไฟลุกออกมาด้วยความเคียดแค้น ในใจมีแต่คำสาปแช่ง ไหนเลยจะสนใจฟังเสียงอื่นๆ
ส่วนอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตอนนั้นมัวแต่กลัวจนไม่ได้สนใจว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่พูดอะไรบ้าง
เถาซื่อหันไปมองเจียงเถาจือและอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ เจียงเถาจือตัวสั่นด้วยความกลัวรีบหลบไปอยู่ด้านหลังของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์
ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับหัวเราะเยาะ “ท่านแม่ ข้าได้ยิน คำให้การของพี่เขย บอกชัดเจนว่าหากทำสำเร็จ หลงจู๊ของภัตตาคารฝูอวิ้นสัญญาว่าจะให้ค่าตอบแทนเขาหนึ่งพันตำลึงเงิน และยังได้เงินมัดจำมาแล้วสองร้อยตำลึง”
ตอนนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เกลียดอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์และสามีจะแย่ หากไม่ใช่เพราะพวกเขา นางจะต้องมาซวยเช่นนี้หรือ? ถูกมัดมือลากไปประจานทั่วตำบล เสียหน้าหมดแล้ว นางไม่มีวันลืมคำซุบซิบนินทาของผู้คนทั้งชายหญิง เด็กและผู้ใหญ่ตลอดสองข้างทาง พูดจาล้วนแต่ไม่น่าฟัง
นางเสียชื่อเสียงไปทั้งตำบลแล้ว ต่อไปจะไปแต่งเข้าจวนคหบดีได้อย่างไร ช่วงที่นางอาศัยอยู่ในตำบล เจียงต้าไห่ชอบคุยโอ้อวดต่อหน้านางอยู่บ่อยๆ นางก็หลงเชื่อและเฝ้ารอวันที่ตัวเองจะได้เป็นฮูหยินน้อย ทว่าทุกอย่างกลับพังทลายลงเพราะเจียงต้าไห่ถูกจับและถูกตัดสินโทษเนรเทศไปใช้แรงงาน
เจียงต้าไห่ ไอ้สารเลวนั่นไปยุ่งกับบ้านพวกนั้นทำไม? เพื่อเงินหนึ่งพันตำลึง กลับมาทำลายความฝันที่จะได้เป็นฮูหยินน้อยของนางจนสิ้น แถมยัง…
ตอนนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์อยากจะฆ่าอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ให้ตายคามือ เถาซื่อไม่เชื่อผู้เฒ่าอวิ๋น แต่เชื่อในคำพูดของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์อย่างสุดใจ
เมื่ออวิ๋นเหมยเอ๋อร์พูดจบ นางก็โกรธจัด รีบคว้าผมของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์แล้วตบหน้าไม่ยั้ง ทันใดนั้นอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็กรีดร้องดิ้นรนจนล้มลง เถาซื่อจึงขึ้นคร่อมตัว ถอดรองเท้าออกมาแล้วฟาดลงบนตัวนางอย่างแรง อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็เข้าไปช่วยจับขาของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ไว้ไม่ให้นางดิ้นหนี
เถาซื่อดวงตาแดงก่ำ ตบตีนางอย่างบ้าคลั่งพลางด่าทอไม่หยุดปาก “นังแพศยา ร่วมมือกับผัวตัวเองมาหลอกลวงพ่อแม่ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้าสองผัวเมีย เจ้าสามจะตัดขาดกับข้ากับพ่อของเจ้าหรือ? หนึ่งพันตำลึงเงิน เจียงต้าไห่ ไอ้สารเลวสมควรตายนั่นยังรับเงินมัดจำมาแล้วสองร้อยตำลึงเงิน กลับบอกพวกเราว่าได้แค่หนึ่งร้อยตำลึง!”
“ข้ากับพ่อเจ้ายังโง่เชื่อพวกเจ้า ขอบใจพวกเจ้า! มโนธรรมของพวกเจ้าลงท้องหมาไปหมดแล้วหรือไง? ในแต่ละปี ข้ากับพ่อของเจ้าให้ข้าวสาร น้ำมัน พวกเจ้าน้อยไปหรือยังไง? ฆ่าหมูวันปีใหม่ทีไร พวกเจ้าได้เนื้อน้อยไปหรือยังไง?”
เถาซื่อเป็นคนแบบนี้ ช่วงก่อนๆ อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีมักจะหอบข้าวของเต็มไม้เต็มมือกลับมา ทำให้คนในหมู่บ้านอิจฉานาง นางจึงไม่ได้สนใจว่าของที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีเอากลับมาให้นั้นแค่ดูเหมือนเยอะ แต่จริงๆ แล้วไม่มีอะไรดีๆ เลยสักอย่าง
ส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าที่เจียงเทียนเป่า เจียงต้าเป่า เจียงเถาจือ และเจียงหลิวจือใส่แล้วไม่เอา กับข้าวของที่ไม่ใช้แล้ว บางครั้งก็มีขนมที่น่าจะเป็นของเหลือๆ ติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง
แต่ทุกครั้งที่พวกเขากลับมา ก็ไม่เคยกลับไปมือเปล่า ไม่ข้าวสาร ก็เป็นแป้ง ไม่น้ำมัน ก็เป็นเต้าเจี้ยว เถาซื่อไม่ได้โง่ นางดูออก นางทำแบบนั้นเพราะหวังให้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับสามีช่วยดูแลอวิ๋นโส่วหลี่ น้องชายคนเล็ก
อีกอย่างคือ ทุกครั้งที่พวกเขานั่งรถม้ากลับมาพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือ นางก็รู้สึกหน้ามีหน้ามีตาไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ ด้วยนิสัยของนาง นางคงโวยวายไปนานแล้ว
ตอนนี้พอคิดถึงเงินหนึ่งพันตำลึงนั้น หัวใจของเถาซื่อก็เจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีด ถ้าเจียงต้าไห่บอกนางแต่แรก นางจะยุให้ตาแก่ไปเกาะบ้านเจ้ารองไม่ปล่อย จนกว่าจะได้สูตรอาหารนั่นมา
ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ ทั้งเสียผลประโยชน์ ทั้งขายขี้หน้าชาวบ้าน แถมยังเสียลูกชายไปอีกหนึ่งคน! ทั้งหมดเป็นเพราะนังตัวดีนี่!
การกระทำของเถาซื่อทำเอาเจียงเถาจือกลัวจนร้องไห้ ส่วนเจียงต้าเป่าพอได้ยินเสียงร้องไห้ของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็รีบวิ่งเข้ามาดึงเถาซื่อและอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ออก
เขาเป็นคนบ้า แถมยังมีเรี่ยวแรงเยอะ ไม่รู้จักเบาแรง ทำให้เถาซื่อเซไปกระแทกกับประตูอย่างแรง เถาซื่อรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ ดวงตาพร่ามัวไปด้วยเลือด บนหน้าผากของนางมีบาดแผลลึกยาวหนึ่งชุ่น!
“ห้ามรังแกแม่ข้า ห้ามตีแม่ข้า!” เจียงต้าเป่าคว้าม้านั่งข้างๆ กำลังจะฟาดใส่เถาซื่อ
เขาเป็นคนสติไม่ดี ถ้าม้านั่งอันนี้ฟาดลงไป คงได้ฆ่าคนตายแน่!
เถาซื่อกลัวว่าจะไปกระตุ้นเจียงต้าเป่า จึงไม่กล้าแม้แต่จะร้อง รีบวิ่งหนีออกไปนอกประตู อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เคยถูกเจียงต้าเป่าไล่ฟันมาก่อน นางกลัวเจียงต้าเป่าที่สุด จึงรีบวิ่งตามเถาซื่อออกไป สองคนแม่ลูกไม่ได้สนใจผู้เฒ่าอวิ๋นที่ยังอยู่ในห้องโถงแม้แต่น้อย
ม้านั่งที่เจียงต้าเป่าปาออกไป กระแทกเข้ากับพื้นในลานบ้านอย่างแรง เศษไม้แตกกระจายไปทั่ว เมื่อเป้าหมายหายไป เจียงต้าเป่าก็ไม่ได้ไล่ตาม แต่กลับคว้าม้านั่งอีกตัวเตรียมจะฟาดใส่ผู้เฒ่าอวิ๋น
ตอนนี้อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ตั้งสติได้แล้ว จึงรีบเข้าไปกอดเจียงต้าเป่าไว้แน่น พลางปลอบโยนซ้ำๆ “ต้าเป่า วางม้านั่งลง นั่นท่านตาของเจ้า ห้ามตี”
ผู้เฒ่าอวิ๋นกลัวจนฉี่ราดอีกครั้ง ตอนที่เจียงต้าเป่ายกม้านั่งขึ้น ภาพอวิ๋นฉี่ซานที่ถูกฟันผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที
“ต้าเป่า เชื่อฟัง วางลง นั่นท่านตา ท่านไม่ได้ตีแม่ ไม่ได้ตี…”
ในใจของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รู้สึกโกรธแค้นผู้เฒ่าอวิ๋น เถาซื่อ และอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ผู้เป็นน้องสาวของตนเอง
เมื่อกี้เถาซื่อตีนางอย่างไม่ปรานี ตอนนี้บนตัวนางเต็มไปด้วยรอยรองเท้า ส่วนใบหน้าก็บวมเป่งราวกับหัวหมู
ช่วงเวลาที่นางปรนนิบัติเถาซื่อที่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่า อวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในตำบล มีคนคอยปรนนิบัติรับใช้ แต่ตอนนี้สามีของนางถูกจับ มารดาก็พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่เห็นนางเป็นลูกอีกต่อไป
แต่นางก็ไม่กล้าขัดใจผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อ ไม่อย่างนั้นด้วยร่างกายของนาง ไม่มีทางที่จะสู้เถาซื่อไม่ได้ ตอนนี้สามีของนางถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่หลิ่งหนาน นางไม่มีที่พึ่งอีกแล้ว ทำได้แค่ขอพึ่งผู้เฒ่าอวิ๋น
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กอดขาเจียงต้าเป่าไว้แน่น คำขอร้องของนางทำให้เจียงต้าเป่าวางม้านั่งลง แล้วทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้น มองอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ด้วยแววตาเศร้าสร้อย
เจียงต้าเป่าสติไม่ดี แต่คนที่ดีกับเขาที่สุดก็คืออวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ ถึงแม้เขาจะเป็นคนโง่ แต่เขาก็รู้จักปกป้องมารดาของตนเอง
เมื่อผู้เฒ่าอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจ แม้แต่คนโง่ยังรู้จักปกป้องคนในครอบครัวของตนเอง แล้วอวิ๋นเหมยเอ๋อร์เล่า? ในสายตาของนางมีพ่อคนนี้อยู่บ้างไหม?
YOU MAY ALSO LIKE
