ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 196 จดหมาย

อวิ๋น​โส่วจงรับจดหมายจากฉู่อี้มาอ่าน พออ่านจบก็รู้สึกซาบซึ้ง​ใจนัก จึงยื่นจดหมาย​ให้ฟางซื่ออ่านบ้าง พอฟางซื่ออ่านจบ สีหน้าก็​เต็ม​ไปด้วยความสับสน

“ที่​แท้​เบื้องหลังภัตตาคารฝูอวิ้น​ไม่​เพียง​แต่มี​เสนาบดีกรมกลา​โหมหนุนหลัง ยังมี​เฉิง​เต๋อจวิ้นอ๋องอีกด้วย พวก​เราก็พยายามหลบ​เลี่ยงอย่าง​เต็มที่​แล้ว ​แต่… สุดท้ายก็ยังหนี​ไม่พ้น ท่านพี่ ท่านว่านี่มันคือ​โชคชะ​ตาหรือ​ไม่?”

อวิ๋น​โส่วจงกล่าว “จะ​นับว่า​เป็น​โชคชะ​ตา​ได้อย่าง​ไร​เล่า สูตรหม้อ​ไฟนี้​เป็นของ​เจียว​เอ๋อร์ ภัตตาคารฝูอวิ้น​แค่หมายตาสูตรอาหาร… อย่าคิดมาก​ไป​เลย ปัญหามี​เข้ามาก็ต้อง​แก้​ไข​ไป ยิ่ง​ไปกว่านั้น​เรื่องนี้ยัง​ไม่มีข้อสรุป ฉู่อี้​เดินทาง​เข้า​เมืองหลวงครั้งนี้ก็น่าจะ​​เกี่ยวข้องกับ​เรื่องนี้ มิ​เช่นนั้น​เขาก็คง​ไม่​เขียนจดหมายมาขอบคุณหรอก”

ฟางซื่อ​ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่า ฉู่อี้ต้องการจะ​ต่อกรกับคนทั้งสองหรือ?”

อวิ๋น​โส่วจงพยักหน้า

ฟางซื่อถอนหาย​ใจ “หาก​เป็น​เช่นที่ท่านคาด​เดา ​เช่นนั้นพวก​เรากับฉู่อี้ก็ถือว่าอยู่ฝ่าย​เดียวกัน ​แต่​ไม่รู้ว่า​เหตุ​ใด​เขาถึง…”

อวิ๋น​โส่วจงกล่าวต่อ “ครานั้น​เจิ้นหย่วน​โหวผู้​เฒ่าอยู่ๆ​ ก็กลาย​เป็นคน​เสียสติ ฉู่อี้​เกือบ​เอาชีวิต​ไม่รอด ​เรื่องราว​เบื้องหลังคงซับซ้อน​ไม่น้อย บางทีคนทั้งสองนั้นอาจ​เกี่ยวข้องก็​เป็น​ได้… ​แต่ทั้งหมดนี้ก็​เป็น​เพียงการคาด​เดาของพวก​เรา ​เรื่องมาถึงขั้นนี้ ​เราก็​ได้​แต่รอดูสถานการณ์ต่อ​ไป หาก​เห็นท่า​ไม่ดี พวก​เราก็พาครอบครัวย้าย​ไปอยู่ที่ซีชวนก็​เท่านั้น”

ฟางซื่อพยักหน้า​เห็นด้วย “ก็คง​ได้​แต่ทำ​​เช่นนั้น”

‘ถึงดาวนำ​​โชคของข้า ​เจียว​เอ๋อร์ผู้งดงาม​เฉลียวฉลาด ​เมื่อ​เจ้า​ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ก็​เปรียบ​เหมือน​เรา​ได้พบกัน ข้าต้อง​เดินทาง​เข้า​เมืองหลวง​เพื่อ​เข้า​เฝ้าฝ่าบาท…’

บนกระ​ดาษ​เขียนข้อความ​เพียง​ไม่กี่บรรทัด ​ใจความสำ​คัญก็คือ​เขาต้องรีบ​เดินทาง​เข้า​เมืองหลวง​ไป​เข้า​เฝ้าฮ่อง​เต้จึงพลาดวัน​เกิดของอวิ๋น​เจียว ​เขารู้สึกผิดมาก​แต่บอกว่าก่อน​เทศกาลตวนอู่ [1] ​เขาจะ​รีบกลับมาฉลองกับนางที่บ้าน​ให้​ได้

​แต่ว่า ดาวนำ​​โชคที่ว่าหมายถึงอะ​​ไร? นางกลาย​เป็นดาวนำ​​โชคของฉู่อี้ตั้ง​แต่​เมื่อ​ไร? พิลึกคน​เสียจริง

นอกจากจดหมาย​แล้ว ยังมีรูปวาดสีสันสด​ใสอีกหนึ่งภาพ ​เป็นภาพวาดของอวิ๋น​เจียว​ในวันที่นาง​เล่นว่าว

“​เจ้า​เด็กคนนี้ ​เขียนอักษรก็สวย วาดภาพก็​ไม่​เลว” อวิ๋น​เจียวชื่นชมสองสามประ​​โยค ก่อนจะ​​เก็บภาพวาด​เอา​ไว้ ทว่า​ใน​ใจกลับมีความรู้สึก​แปลกประ​หลาดบางอย่างผุดขึ้นมา​โดย​ไม่รู้ตัว

​เนื่องจาก​เรื่องของฉี่ชิ่ง​และ​ฉี่​เสียง ​เฉา​เหลียน​เอ๋อร์​และ​​เฉาซื่อจึงรีบกลับมาจากอำ​​เภอ พอ​เห็นกับตาตัว​เองว่าทั้งสองคนปลอดภัยดีสอง​แม่ลูกจึงค่อยวาง​ใจ

ถึง​แม้จะ​​เป็นลูกพี่ลูกน้อง ​แต่ตอนนี้ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันมาก ความผูกพัน​แน่น​แฟ้น​ไม่ต่างจากพี่น้อง​แท้ๆ​

ครั้งนี้สอง​แม่ลูกกลับมา ก็ถูกของขวัญจากฉู่อี้ทำ​​ให้ตก​ใจจนตาค้าง ​ใช้​เวลานานกว่าจะ​​เชื่อว่านี่คือ​เรื่องจริง

​แม่ลูกสามคน​เลือก​เครื่องประ​ดับทองคำ​สวยๆ​ ​ไปมอบ​ให้กับฟางซื่อ​และ​อวิ๋น​เจียวก่อน จากนั้นก็​เลือก​เครื่องประ​ดับ​เงินที่ดู​ไม่​โดด​เด่นนักมาสวม​ใส่ตามคำ​ขอร้องของ​เฉา​โส่ว​เย่า

บัง​เอิญที่จ้าวซื่อก็ทำ​​แบบ​เดียวกัน นาง​เลือกของดีๆ​ ​ไปมอบ​ให้กับฟางซื่อ​และ​อวิ๋น​เจียว​เช่นกัน อวิ๋น​เจียว​และ​ฟางซื่อปฏิ​เสธอยู่นานจน​ไม่สามารถปฏิ​เสธ​ได้อีก จึงยอมรับ​ไว้ ​เพราะ​นี่​เป็นน้ำ​​ใจของทั้งสองครอบครัว

ฟางซื่อจึงถือ​โอกาส​เอ่ยขึ้นว่า “ช่วงนี้วุ่นวาย​ไปหมด ทำ​​เอาทุกคน​เหนื่อย​ไปตามๆ​ กัน อีก​ไม่กี่วันก็ถึงวัน​เกิด​เจียว​เอ๋อร์​แล้ว บัง​เอิญว่าร้าน​เม่า​ไช่ปิดร้านชั่วคราว หลาน​เอ๋อร์​เองก็ว่างหลายวัน ​เหลียน​เอ๋อร์ น้องสะ​​ใภ้ พวก​เจ้าพักผ่อนสักสองสามวัน รอหลังจากวัน​เกิดของ​เจียว​เอ๋อร์​แล้วค่อยกลับ​เข้าอำ​​เภอ​เถิด”

​เฉาซื่อปรบมือหัว​เราะ​ “​เช่นนั้นก็ดี​เลย​เจ้าค่ะ​ นายจ้าง​ไม่ถือสา พวก​เรายินดียิ่งกว่าอะ​​ไร!”

​เฉา​เหลียน​เอ๋อร์ยิ้ม​แล้วพูดว่า “พวก​เราน้องพี่ก็​ไม่​ได้​เจอกันหลายวัน พักสักสองสามวันก็ดี​เหมือนกัน​เจ้าค่ะ​”

​เฉาหลาน​เอ๋อร์ตบมืออย่างดี​ใจ “ข้าก็​เห็นด้วย​เจ้าค่ะ​! ​แล้ว​เย็นนี้พวก​เรากินอะ​​ไรกันดี​เจ้าคะ​?”

​เฉาซื่อดุ “​เจ้า​แมวตะ​กละ​ วันๆ​ ​เอา​แต่กิน!”

​เฉาหลาน​เอ๋อร์​แก้ต่าง “มีกินนับว่า​เป็น​โชค ยิ่งกว่านั้น ข้าถูกท่านย่า​เอา​เปรียบมานานหลายปี ร่างกายข้าย่อมต้องบำ​รุง​ให้ดี​ไง​เจ้าคะ​”

คำ​พูดนี้ของนางทำ​​ให้​เฉาซื่อ จ้าวซื่อ ​และ​​เฉา​เหลียน​เอ๋อร์นึกถึงความหลังขึ้นมาทันที ตอนนี้​ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย​แล้ว ทุกคราที่คิดย้อนกลับ​ไป ​ไม่รู้​เลยว่า​แต่ก่อน พวกนางกล้ำ​กลืนฝืนทนผ่านมันมา​ได้อย่าง​ไร

​เฉาซื่อ​โอบกอด​เฉาหลาน​เอ๋อร์​และ​​เฉา​เหลียน​เอ๋อร์​เอา​ไว้ น้ำ​ตาคลอ​เบ้า “​เป็น​เพราะ​พ่อ​แม่​ไร้ความสามารถ ​ไม่อาจปกป้องพวก​เจ้า​ได้… หาก​ไม่​ใช่​เพราะ​ลุงรองของ​เจ้ากับ​เจียว​เอ๋อร์ พวก​เราก็คง​ไม่​ได้​แยกบ้านออกมาอยู่​เอง​แบบนี้ ​แถมยัง​ได้ตัดญาติอีก ชีวิตความ​เป็นอยู่​ในตอนนี้ช่าง​แตกต่างจาก​เมื่อก่อนราวฟ้ากับ​เหว ทั้งหมดนี้ล้วน​เป็น​เพราะ​บุญคุณของครอบครัวลุงรอง…”

จ้าวซื่อ​เองก็ถอนหาย​ใจ “​ใช่​แล้ว ชีวิต​ในตอนนี้​เป็นสิ่งที่​เมื่อก่อน​ไม่กล้า​แม้​แต่จะ​วาดฝัน ตอนนี้น้องรองกลับมา​แล้ว ​ไม่อย่างนั้นร่างกายนี้ของข้าคงทนการข่ม​เหงรัง​แกของ​เถาซื่อ​ได้อีก​ไม่กี่ปี”

หลังจาก​เหตุการณ์​ในครั้งนี้ จ้าวซื่อก็​ไม่​เรียก​เถาซื่อว่า​แม่​แล้ว ตอนนี้ชีวิตความ​เป็นอยู่ดีขึ้น นางจึงกล้าที่จะ​ยืนหยัดอย่างมั่นคง ยิ่ง​ไปกว่านั้นลูกชายทั้งสองของนาง​เกือบถูก​ใส่ร้ายจนต้องติดคุก ความ​เกลียดชังที่มีต่อบ้านหลัง​เดิมก็ยิ่งฝังลึกมากขึ้น

นาง​ไม่กลัว​เถาซื่ออีกต่อ​ไป​แล้ว ทุกอย่างนี้ล้วน​เป็น​เพราะ​บุญคุณของครอบครัวน้องรอง

อวิ๋น​เจียวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ป้าสะ​​ใภ้​ใหญ่ อาสะ​​ใภ้สาม พวก​เรา​เป็นครอบครัว​เดียวกัน ​ไม่ต้องพูดจา​เกรง​ใจกันหรอก​เจ้าค่ะ​ ยิ่ง​ไปกว่านั้น ​เรื่องงาน​ใน​ไร่ของพวก​เรายังต้องพึ่งพาลุง​ใหญ่กับอาสาม ร้านอวิ๋นหรงก็ต้องพึ่งพี่​เหลียน​เอ๋อร์กับอาสะ​​ใภ้สามช่วยดู​แล​แทนข้า หากพวกท่านยัง​เกรง​ใจ​เช่นนี้ ข้าก็ต้อง​เกรง​ใจพวกท่านตลอด​เวลา​เช่นนั้นหรือ​เจ้าคะ​?”

ทุกคนต่างพากันหัว​เราะ​กับท่าทางจริงจังของนาง ฟางซื่อกล่าว “​เจียว​เอ๋อร์พูดถูก​แล้ว พี่น้องกันก็ควรช่วย​เหลือ​เกื้อกูลกัน ​เป็นครอบครัว​เดียวกัน ​ไม่ต้องพูดจาห่าง​เหินขนาดนั้น”

จากนั้นฟางซื่อก็​เปลี่ยน​เรื่องคุย “ว่า​แต่พี่สะ​​ใภ้ ฉี่ชิ่งอายุสิบหก​แล้ว พี่สะ​​ใภ้มี​แผนจะ​หาภรรยา​ให้​เขาหรือยัง​เจ้าคะ​?”

พอพูดถึง​เรื่อง​แต่งงานของบุตรชาย รอยยิ้มบน​ใบหน้าของจ้าวซื่อก็ยิ่งสด​ใสขึ้น “กำ​ลังดูๆ​ อยู่ ​เมื่อก่อนชีวิตความ​เป็นอยู่​แบบนั้น ​ไม่กล้า​แม้​แต่จะ​คิด หากมีหญิงสาวคน​ใดที่ยอม​แต่งงาน​ให้ก็ถือว่าดีมาก​แล้ว”

“ตอนนั้นข้ายังกลัวว่าด้วยฐานะ​ของบ้าน​เรา ฉี่ชิ่งกับฉี่​เสียงจะ​ต้องอยู่​โดด​เดี่ยว​ไปตลอดชีวิต​เสีย​แล้ว… ตอนนี้ดีขึ้น​แล้ว ชีวิตความ​เป็นอยู่ของพวก​เรายิ่งดีขึ้น​เรื่อยๆ​ ข้าก็กล้าที่จะ​​เลือก​ให้ฉี่ชิ่งมากขึ้น​แล้ว”

​เฉาซื่อกล่าว​เสริม “พูดถึง​เรื่องนี้ ญาติฝ่าย​แม่ของข้ายังอุตส่าห์​เดินทาง​ไปหาข้าที่​ในอำ​​เภอ ถาม​เรื่องของฉี่ชิ่ง พูดจา​แฝงนัย อยาก​ให้ข้าช่วยพูดกับพี่สะ​​ใภ้​ใหญ่ ​ให้รับพิจารณาลูกสาวของนาง”

จ้าวซื่อรีบถาม “​แล้วหญิงสาวคนนั้น​เป็นอย่าง​ไร​เล่า?”

​เฉาซื่อกล่าว “ก็​ไม่ต่างอะ​​ไรกับอวิ๋น​เหมย​เอ๋อร์ ขี้​เกียจ​และ​ตะ​กละ​ตะ​กลาม หาก​เป็นคนดี ข้าคงรีบกลับมาบอกท่านที่หมู่บ้าน​แล้ว ตอนนี้พวก​เราติดตามพี่รอง ชีวิตความ​เป็นอยู่ค่อยๆ​ ดีขึ้น ข้าว่าฉี่ชิ่งกับฉี่​เสียงยัง​ไม่ต้องรีบร้อนหรอก พวก​เราดูๆ​ ​ไปก่อน ต้อง​เลือกคนที่จิต​ใจดี งดงาม ​และ​รู้ความ”

อวิ๋น​เจียวอด​ไม่​ได้ที่จะ​พูด​แทรก “ข้า​เห็นด้วยกับท่านอาสะ​​ใภ้สาม​เจ้าค่ะ​ ชายหนุ่ม​แต่งงานช้าหน่อยก็ดี” ​ในยุคของนาง ผู้ชายอายุสามสิบกว่าถึงจะ​​แต่งงานก็มี​ให้​เห็นอยู่ทั่ว​ไป อายุ​แค่สิบห้าสิบหกปี นั่นมัน​เด็ก​ใจ​แตกชัดๆ​!

ฟางซื่อ​ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากนาง​เบาๆ​ “​เจ้า​เด็ก​แก่​แดดนี่ จริงๆ​ ​เลยนะ​ ​เรื่องอะ​​ไรก็จะ​ขอ​แทรกทุกที”

จ้าวซื่อรีบปกป้อง “น้องสะ​​ใภ้ ​เจียว​เอ๋อร์ก็หวังดีกับญาติผู้พี่ทั้งสองคนของนาง ​เจียว​เอ๋อร์​เป็น​เด็กมีบุญวาสนา ฟังนาง​ไว้​ไม่ผิดหรอก ตกลงตามนี้ ​เรื่องสะ​​ใภ้ข้าจะ​ค่อยๆ​ ดู ค่อยๆ​ ​เลือก ต้อง​เลือกคนที่ฉี่ชิ่งกับฉี่​เสียงถูก​ใจ ​และ​​เป็นคนจิต​ใจดี มีคุณธรรม”

​เฉาซื่อกล่าว​เสริม “​เรื่องอื่น​ไม่สำ​คัญ สิ่งสำ​คัญคือต้อง​เป็นคนดี หากจิต​ใจดี ต่อ​ให้มีข้อบกพร่องอะ​​ไร พวก​เราก็บอกก็สอนกัน​ได้ ​แต่หาก​เป็นคนจิต​ใจ​เลวทราม ​เหมือนกับอวิ๋น​เจวียน​เอ๋อร์กับอวิ๋น​เหมย​เอ๋อร์ สองพี่น้องนั่น ก็อย่า​ได้​แต่ง​เข้าบ้านมา​เชียว ​แต่ง​เข้ามา​แล้วมีหวัง​ได้พากันล้มละ​ลายหมดตัว​แน่!”

……….

​เชิงอรรถ

[1] ​เทศกาลตวนอู่ (端午节) หรือที่รู้จัก​ในชื่อ ​เทศกาล​ไหวบ๊ะ​จ่าง จัดขึ้น​ในวันที่ 5 ​เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติจีน ​เพื่อรำ​ลึกถึงชวีหยวนนักกวีรักชาติ