ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 197 ตั้งครรภ์
จ้าวซื่อ ฟางซื่อ และเด็กๆ ต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเฉาซื่อ จิตใจที่ดีนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
ฟางซื่อกล่าว “ก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่บ้านจางเคยแอบบอกเป็นนัยกับท่านพี่ ว่าหมายตาฉี่ชิ่ง คิดว่าคงจะมาลองถามดู ลูกสาวของลูกชายคนโตพวกเขา เสวี่ยเจวียนอายุสิบสี่แล้ว ถึงวัยที่จะต้องหาคู่ครองแล้ว”
จางเสวี่ยเจวียน บุตรสาวคนโตของจางเฉวียนซิง บุตรชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านจาง เวลาที่นางไปตัดหญ้าให้หมู บางครั้งก็ต้องผ่านบ้านของอวิ๋นเจียว ดังนั้นอวิ๋นเจียวจึงเคยเห็นนางหลายครั้ง หญิงสาวผู้นี้สุภาพเรียบร้อย หน้าตางดงามสะอาดสะอ้าน แต่ฝีมือการทำงานกลับเป็นเลิศ
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของจ้าวซื่อก็เป็นประกาย “จริงหรือ? ผู้ใหญ่บ้านหมายตาฉี่ชิ่งของพวกเราไว้หรือ?”
ฟางซื่อยิ้ม “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าจะหลอกท่านได้อย่างไรเล่า แต่เรื่องการแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ นับว่าเป็นเรื่องสำคัญในชีวิตของฉี่ชิ่ง พวกเราอย่าได้รีบร้อน ค่อยๆ ดูกันไป อีกอย่าง ต้องดูว่าฉี่ชิ่งเห็นชอบหรือไม่”
จ้าวซื่อรู้สึกว่าคำพูดของฟางซื่อนั้นมีเหตุผล แต่ในใจก็นึกถึงจางเสวี่ยเจวียน ต่อจากนี้ไปต้องให้ความสนใจจางเสวี่ยเจวียนมากขึ้นสักหน่อยแล้ว
พี่สะใภ้น้องสะใภ้พูดคุยกันอย่างผ่อนคลายพลางเย็บปักถักร้อย พร้อมกับปรึกษากันว่าวันเกิดของอวิ๋นเจียวจะจัดงานเลี้ยงอย่างไร
เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอตกเย็น สมาชิกของทั้งสามครอบครัวกลับมาพร้อมหน้ากัน จึงพากันไปกินข้าวที่บ้านของอวิ๋นเจียว
อาหารมื้อนี้อุดมสมบูรณ์มาก แต่จ้าวซื่อกินไปอ้วกไป ปกติแล้วนางรู้สึกว่าอาหารมันๆ นั้นอร่อยนัก แต่วันนี้พอหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่มันเยิ้มถูกยกมา ยังไม่ทันวางตรงหน้า นางก็ทนไม่ไหวแล้ว
อวิ๋นโส่วกวงกับลูกชายพลันกังวลทั้งยื่นน้ำ ทั้งลูบหลังให้
“แม่เจ้า เป็นอะไรไป?”
“ท่านแม่ ดีขึ้นหรือไม่?”
“ข้าจะไปตามหมอมา”
จ้าวซื่อรีบพูด “ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปตามหมอ แม่แค่รู้สึกคลื่นไส้ ไม่รู้ว่าท้องไส้ไม่ดีหรือเปล่า”
แต่ฟางซื่อกลับพูด “พี่สะใภ้ ท่านลองคิดดูดีๆ หรือว่าท่านกำลังตั้งครรภ์?”
เฉาซื่อก็นึกขึ้นได้ “นั่นสิเจ้าคะ พี่สะใภ้ อาการแบบนี้เหมือนกับคนท้องเลย!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นโส่วกวงก็ตกตะลึง ส่วนอวิ๋นฉี่เสียงวิ่งออกไปทันที “ข้าจะไปตามหมอมา!”
อวิ๋นฉี่ชิ่งก็รีบย้ายหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไปไกลๆ กลัวว่าท่านแม่จะได้กลิ่นแล้วรู้สึกแย่
อวิ๋นโส่วกวงเพิ่งรู้สึกตัว ตื่นเต้นดีใจจนทำอะไรไม่ถูก “แม่เจ้า เจ้า… เจ้าท้องจริงๆ หรือ?”
จ้าวซื่อหน้าแดงก่ำ “ข้าก็ไม่รู้” หลายปีมานี้ นางถูกเถาซื่อรังแก ร่างกายอ่อนแอทำให้ระดูมาไม่ปกติ บางครั้งก็มาก่อน บางครั้งก็มาช้า ดังนั้น แม้ว่าจ้าวซื่อจะสงสัยแต่ก็ไม่มั่นใจนัก
ไม่นาน หมอโจวก็ถูกเชิญมา เขาตรวจชีพจรอย่างละเอียดแล้วก็กล่าวแสดงความยินดีกับอวิ๋นโส่วกวง “นายท่านใหญ่อวิ๋น ยินดีด้วยขอรับ ฮูหยินตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว”
อวิ๋นโส่วกวงและเฉาโส่วเย่าทำงานให้อวิ๋นโส่วจง ชาวบ้านจึงค่อยๆ เคารพทั้งสองคน แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองมีสถานะสูงขึ้นในหมู่บ้านไหวซู่คือของขวัญจากฉู่อี้
เมื่อชาวบ้านรู้ว่าบ้านใหญ่และบ้านสามของตระกูลอวิ๋นได้รับของขวัญจากเจิ้นหย่วนโหว ใครจะยังกล้าดูถูกพวกเขาอีก? ดังนั้นชาวบ้านจึงเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกอวิ๋นโส่วกวงและเฉาโส่วเย่า
ตอนแรกที่ถูกเรียกเช่นนี้ สองพี่น้องยังรู้สึกไม่ค่อยชิน แต่ไม่ว่าจะบอกอย่างไร ชาวบ้านก็ไม่ยอมเปลี่ยน ตอนนี้หมอโจวเรียกเช่นนี้ อวิ๋นโส่วกวงก็แค่รู้สึกไม่ค่อยชินแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
จ้าวซื่อดีใจจนลืมตัวจึงไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ตอนที่ทุกคนต่างแสดงความยินดีนางถึงได้สติ นางตั้งครรภ์แล้วจริงหรือ?
จ้าวซื่อดีใจจนน้ำตาไหล เมื่อก่อนถูกเถาซื่อรังแกอย่างหนัก นางคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้เป็นแม่อีกแล้ว ส่วนอวิ๋นโส่วกวงนั้นดีใจจนเดินวนอยู่กับที่ไม่รู้ทิศทางอีกต่อไป
ส่วนฟางซื่อได้ถามหมอโจว “ขอบคุณท่านหมอโจว ครรภ์ของพี่สะใภ้แข็งแรงดีไหมเจ้าคะ? ต้องให้ยาบำรุงครรภ์หรือไม่?”
หมอโจวกล่าว “ชีพจรของทารกค่อนข้างอ่อนแอ แต่การกินยามากไปก็ไม่ดี ตอนนี้ยังไม่ต้องกินยาเพียงแต่ต้องบำรุงร่างกายให้ดี กินอาหารบำรุงก็เพียงพอ”
“ขอบคุณท่านหมอโจวมากขอรับ” ฉี่เสียงรีบมอบค่าตรวจให้หมอโจว ตอนนี้เขาหาเงินได้แล้ว ท่านแม่สามารถตั้งครรภ์น้องชายหรือน้องสาวให้เขาได้เขาย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงให้เงินไปหนึ่งตำลึงอย่างไม่ลังเล เห็นได้ว่าเด็กคนนี้ดีใจมากแค่ไหน
แต่เงินค่าตรวจแพงเกินไป หมอโจวที่ปฏิเสธไม่ได้จึงกล่าวว่า “ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่แล้วก็ตรวจชีพจรให้ทุกคนเลยแล้วกัน”
เรื่องนี้ไม่มีใครปฏิเสธ ทุกคนรู้ดีว่าหมอโจวเป็นคนซื่อตรง ไม่อยากเอาเปรียบคนอื่นมากเกินไป หมอโจวตรวจชีพจรให้ทุกคน ทุกคนสุขภาพแข็งแรงดีมีเพียงเฉาเหลียนเอ๋อร์ที่ร่างกายยังอ่อนแอต้องบำรุงร่างกายต่อไป
หลังจากตรวจชีพจรให้เฉาซื่อเสร็จแล้วหมอโจวก็กล่าวแสดงความยินดีกับเฉาโส่วเย่าด้วยรอยยิ้ม “ยินดีกับนายท่านสามอวิ๋น ฮูหยินของท่านตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วเช่นกัน”
วันนี้ช่างเป็นวันที่น่ายินดีอย่างยิ่ง! เฉาโส่วเย่าดีใจจนทำอะไรไม่ถูก!
ฟางซื่อมอบอั่งเปาเงินสองตำลึงให้หมอโจวด้วยตัวเอง ครั้งนี้หมอโจวไม่ได้ปฏิเสธเพราะเป็นวันมงคล หากปฏิเสธน้ำใจของเจ้าบ้านนั่นก็คือการไม่รู้จักความเคารพ
หลังจากเฉาโส่วเย่ารู้สึกตัวก็มอบเงินสองตำลึงให้หมอโจวเป็นสินน้ำใจ หลังจากรับเงินแล้วหมอโจวก็บอกข้อควรระวังต่างๆ จากนั้นก็จากไป
เฉาโส่วเย่าและครอบครัวดีใจจนน้ำตาไหล พวกเขาไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะมีลูกได้อีก!
หลังจากที่ทุกคนสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว อวิ๋นเจียวก็เสนอว่า “พรุ่งนี้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่กับท่านอาสะใภ้สามไปอยู่ที่อำเภอเพื่อบำรุงครรภ์เถิดเจ้าค่ะ ที่บ้านยังวุ่นวายอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นกระท่อมหรือบ้านเดิมก็ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมในการบำรุงครรภ์”
ฟางซื่อเห็นด้วย “เจียวเอ๋อร์พูดถูก พี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ พรุ่งนี้ไปอยู่ที่อำเภอเพื่อบำรุงครรภ์เถิด อยู่ที่อำเภอหากอยากกินอะไรก็หาซื้อได้สะดวก”
ไม่ว่าจะเป็นจ้าวซื่อหรือเฉาซื่อต่างก็ให้ความสำคัญกับลูกในท้องเป็นอย่างมาก เรื่องนี้จึงไม่เกรงใจฟางซื่อและอวิ๋นเจียว ทั้งคู่ตอบตกลงทันที
“ทำให้เจียวเอ๋อร์และน้องสะใภ้ต้องลำบากแล้ว!”
“เมื่อครู่เพิ่งบอกไปว่าจะอยู่ฉลองวันเกิดเจียวเอ๋อร์อยู่เลย…”
อวิ๋นเจียวยิ้มร่า “วันเกิดมีทุกปีอยู่แล้วเจ้าค่ะ อีกอย่างวันนี้พวกเราก็อยู่พร้อมหน้ากันแล้วถือว่าฉลองวันเกิดให้ข้าล่วงหน้าแล้วกัน”
อวิ๋นโส่วจงกล่าว “เจียวเอ๋อร์พูดถูก การฉลองวันเกิดก็แค่ให้ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข ในเมื่อวันนี้เป็นวันมงคลก็ถือว่าฉลองวันเกิดให้เจียวเอ๋อร์ล่วงหน้า ให้เจียวเอ๋อร์ได้รับไอมงคลไปด้วย”
ฟางซื่อรีบสั่งชุนเหมย “เจ้ารีบไปตุ๋นน้ำแกงไก่สองหม้อจำไว้ว่าต้องช้อนน้ำมันออกให้หมด พี่สะใภ้ได้กลิ่นน้ำมันไม่ค่อยได้ ส่วนน้องสะใภ้ยังไม่มีอาการแพ้ท้องยังไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”
ชุนเหมยรับคำแล้วก็รีบไปที่ครัว เฉาซื่อกับจ้าวซื่อพยายามปฏิเสธ น้ำแกงไก่ต้องใช้เวลาตุ๋นหลายชั่วยาม อย่างไรก็ตาม อวิ๋นโส่วกวงกับเฉาโส่วเย่าก็เกลี้ยกล่อมภรรยาของตน หากมื้อเย็นกินไม่ทันก็ค่อยกินก่อนนอน
พี่น้องทั้งสองจดจำความดีของครอบครัวอวิ๋นโส่วจงเอาไว้ ตั้งใจทำงานให้อวิ๋นโส่วจงและอวิ๋นเจียวอย่างเต็มที่ เพื่อถือเป็นการตอบแทน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องสวนดอกไม้ของอวิ๋นเจียว ช่วงนี้พี่น้องทั้งสองทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่
มื้อนั้นก็จบลงด้วยบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุข ตอนที่บ้านใหญ่และบ้านสามกลับบ้านก็ถือน้ำแกงไก่กลับไปด้วย
ตอนที่อวิ๋นโส่วกวงและครอบครัวกลับมาถึงบ้านเดิม ก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้องของพวกเขา
YOU MAY ALSO LIKE
